ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Πρωτοπρ. Βασιλείου Γεωργοπούλου, Απόψεις Ελλήνων ετεροδόξων διά την Ορθόδοξον Εκκλησίαν

2012-01-28T14:01:00.001+02:00

ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

Τοῦ Πρωτ.Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, ΛέκτωροςΘεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ἀπό τά χρόνια τῆς ἑλληνικῆς ἐπανάστασηςτοῦ 1821 ὁ ἑλληνικός χῶρος θεωρήθηκε ἀπό εὐρωπαίους καί ἀμερικανούςπροτεστάντες «ἱεραποστολικό» πεδίο, γιά νά γνωρίσουνοἱ Ἕλληνες το Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, πού δῆθεν, κατ’ αὐτούς, ἀγνοοῦσαν. Καρπός τῆς ἔντονης προσηλυτιστικῆς δραστηριότητάς τους, ἦταν προϊ όντοςτοῦ χρόνου ἡ δημιουργία διαφόρων αἱρετικῶν προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν, πού δέν ἀνήκουν φυσικά,στόν ἴδιο προτεσταντικό κλάδο...

Θεωροῦμε χρήσιμο καί σκόπιμο νά παρουσιάσουμε τις δικές τουςἀπόψεις, γιά τό πῶς κατανοοῦν καί τί πιστεύουν σήμερα κάποιες ἀπό τίς κινήσεις αὐτές για τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ι) Θά ἀρχίσουμε ἀπό τήν Ἑλληνική Εὐαγγελική Ἐκκλησία. Πρόκειται γιά τήν παλαιότερη προτεσταντική ὁμολογία τῆς πατρίδας μας.Ἀναφέρουν σχετικά στό ἐπίσημο δημοσιογραφικό τους ὄργανο, στόπεριοδικό «Ἀστήρ τῆς Ἀνατολῆς», μέ ἀφορμή θρησκευτικάγεγονότα τοῦ παρελθόντος, τά ἑξῆς: «Κατάκανόνα ἀποφεύγουμε νά ἀναφερόμαστε μέ πνεῦμα κριτικό καί καυστική γλώσσα σε θέσεις καί πρακτικές τῆς ὈρθοδόξουἘκκλησίας, μέ τίς ὁποῖεςδιαφωνοῦμε ριζικά. Αὐτή ὅμωςτή φορά θά τό πράξουμε. Ὁ εἰκονολατρικός πυρετός λαοῦ καί θρησκευτικῶν ἀρχόντωνμέ τήν προσκύνηση τῆς"θαυματουργοῦ"εἰκόνας "ἄξιόν ἐστι"πέρσι τό φθινόπωρο, καί τήν προσκύνηση "τῶν δώρων τῶνμάγων" κατά τήν περίοδο τῶν Χριστουγέννωνμέ τήν σύμπραξη τῶνμοναχῶν τοῦ ἉγίουὌρους καί τῆς ἐπίσημηςὈρθοδόξου Ἐκκλησίας μᾶς προκάλεσε αἰσθήματα φρίκης. Μᾶς θύμισε Μεσαίωνα. Βυζαντινό θρησκευτικό Μεσαίωνα. Θρησκευτικό φανατισμό και θρησκοληψία.Θρησκευτικό σκοτάδι. Δεισιδαιμονία. Διαστρέβλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ» [1].

Εἶναι βεβαίως ἀπορίας ἄξιον, να μιλοῦν γιάδιαστρέβλωση τοῦ Εὐαγγελίου, φανατισμό καί θρησκευτικό σκοτάδι, οἱ θαυμαστές και πνευματικά ἐγγόνια τοῦ Καλβίνου. Ἐκείνου, δηλαδή, πού ἔκαιγε τον αἱρετικό Μ.Σερβέτο ζωντανό στη Γενεύη στίς 17-10-1553, μία ἀποτρόπαιη πράξη, μεταξύ τῶν πολλῶν τοῦ ἰδίου προτεσταντικοῦ χωρου, πού ἔχει μείνειστό διηνεκές ὡς ἀπαίσια ἔκφραση τῆς θρησκευτικῆςμισαλλοδοξίας καί τοῦ φανατισμοῦ.

Καί στή συνέχεια, ἀφοῦ δηλώσουν ὅτι θεωροῦν τούς ἑαυτούς τους «ἀπογόνους τῶν εἰκονομάχων» ἀναφέρουν ὅτι: «καταστάσειςνεοειδωλολατρικές σάν ἐκεῖνες τῆς εἰκόνας τοῦ "Ἄξιόν ἐστι" καίτῶν "δώρων τῶν μάγων"μᾶς ἀφήνουν ἄναυδους ἀπό τή θλίψη»[2].

ΙΙ) Ἡ Κοινωνία τῶν Ἐλεύθερων Εὐαγγελικῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι ἕνα ἄλλο μεῖζον προτεσταντικό παρακλάδι τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου. Σε ἐπίσημη ἀνακοίνωση παλαιότερα, τοῦ Γραφείου τύπου της, ἀναφέρει: «Ἐπειδήδέ εἶναι σέ ὅλους γνωστόὅτι ἡ ὈρθόδοξηἘκκλησία ἔχειποικιλότροπα νοθεύσει και ἀλλοιώσει τή διδασκαλία της, γι' αὐτό τόν λόγο εἶναι πολλαπλῶς ΑΙΡΕΤΙΚΗ. Οἱ ἐκπρόσωποίτης θεολόγοι δέν θέλουν νά τό παραδεχθοῦν. Δέν ἔχουνπαρά νά βγάλουν τά μαῦραγυαλιά, πού φοροῦν. Ἄν ὑπάρχειμία Ἐκκλησία πού βρίσκεται μέσασέ τρομερή αἵρεσηαὐτή εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»[3].

ΙΙΙ) Στά ἴδια πλαίσια κινοῦνται και οἱ ἀπόψειςδιαφόρων Ἑλλήνων Πεντηκοστιανῶν. Ἐνδεικτικά ἀναφέρουμεκάποιες ἀπ᾽ αὐτές: Ἰσχυρίζονται ὅτι τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ «ἔμεινεἄγνωστο στούς Ἕλληνες ἀπότήν Ἑλληνική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»[4]. Ἀλλοῦ, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «ἐξακολουθεῖ νά ἐμποδίζειτό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου ἀπόμή Ὀρθοδόξους» καί ὅτι εἶναι ὑπαίτια «γιατίκατόρθωσε νά φέρει στή χώρα μας την ἀθεΐα,τόν σκοταδισμό»[5].

Ἀλλά καί ἀπό τήν Ἐλευθέρα Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς ὑποστηρίζεται:«Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει δογματικέςἀλήθειες, πού πρέπει νά μένουν ἄθικτες, ὅπως διατυπώνονταιμέσα στό σύμβολο τῆς "πίστεως".Δυστυχῶς ἡ σωρεία τῶν παραδόσεων, τῶν ἐθίμων καί τῶν τόσων μυθοπλαστικῶν ἱστοριῶν, μαζί μέ φανατικούς ὀπαδούς της, τόν "παπαδόκοσμο" ὅπως τόν λέτε, πού δείχνει μισαλλοδοξία καί κακία χωρίς ἐπίγνωση, τήν ἔχουν κάνει νάἔχει πλήρη ἀποτυχία»[6].

Καί ἀλλοῦ πάλι: «Ἔτσι ὅπως εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία σήμερα δεν μπορεῖ νά προσφέρει τίποτα, ὄχι μόνο στούς Εὐρωπαίους, ἀλλά οὔτε στόν ἴδιο τό λαό της, τον Ἑλληνικό λαό. Χρειάζεται μιά γενική καί ριζική ἀναμόρφωση»[7].

IV) Θά ὁλοκληρώσουμε τήν ἀνάφορά μας μέ τίς θέσεις μίας ἀκραίας αἱρετικῆς καίπαραχριστιανικῆς κίνησης, πού εἶναι οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Γιά τούς Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς τμῆμα τοῦ ἀποστάτη Χριστιανικοῦ κόσμου, συγκαταλέγεται στήν ψεύτικη θρησκεία, πού ταυτίζεται με τήνπόρνη γυναίκα τῆς Ἀποκαλύψεως ἤ ἐπίσης μέ τή Βαβυλώνα πού ἐπίσης μνημονεύεται στην Ἀποκάλυψη (Κεφ 14, 8. 18, 2)8, ἐνῶ οἱ κληρικοί τοῦχριστιανικοῦ κόσμου θεωροῦνται ἀπό τήν ἑταιρεία "Σκοπιά" ὅτι «ὑπῆρξαν τά πιό

ἐξέχοντα μέλη τοῦ σπέρματος τοῦ Σατανᾶ»[9].

Οἱ θέσεις, πού πρίν λίγο ἀναφέραμε, εἶναιχαρακτηριστικές γιά το τί συγκεκριμένες κινήσεις στον ἑλληνικό χῶρο φρονοῦν γιά την Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἀποκαλυπτικέςπολλές φορές τῶν πραγματικῶν κινήτρων τῶν ἐνεργειῶν τους.

Ὑποσημειώσεις:

1. Βλ. Ἀστήρ τῆς Ἀνατολῆς, Ἰαν. 2000,τ. 1, μέσα ἐσώφυλλο.

2. Βλ. Ἀστήρ τῆς Ἀνατολῆς, ὅπ.π., σ. 5.

3. Βλ. Ἐλεύθερο Εὐαγγελικό Βῆμα, Αὔ γουστος -Σεπτέμβριος- Ὀκτώβριος 1996, σ. 14.

4. Βλ. Γιάννη Θ. Δημητριάδη, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας Πεντηκοστῆς στήν Ἑλλάδα, Θεσσαλονίκη 1983, σ. 41.

5. Βλ. Γιάννη Θ. Δημητριάδη, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας Πεντηκοστῆς, ὅπ.π., σ. 104.

6. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 52, Φεβρ. 1990, σ. 5.

7. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 101, Ἀπρ. 1992,σ.7.

8.Πλῆθοςχιλιαστικῶν μαρτυριῶν βλ. ἌνναςΜπουρδάκου, Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Ἀπό τό Α-Ω, Ἀθήνα 2008,σσ. 67-69, 154-157, 289- 290. Πρβλ. Τί διδάσκει πράγματι ἡ Ἁγία Γραφή, ἔκδ. Μ.τ.Ἰ., 2005,σσ. 219 – 220.

9. Βλ. Αποκάλυψη. Τό μεγαλειῶδες κορύφωμά της πλησιάζει, ἔκδ. Μ.τ.Ἰ, 1987, σ.30.

πηγή:Ορθόδοξος Τύπος, 27/1/2012

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Κυριακή ΙΖ΄ Ματθαίου (Χαναναίας)

2012-01-28T10:45:00.003+02:00

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ)

Ματθ. ΙΕ΄ 21-28

Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. & Κονίτσης
email: p.ioil@freemail.gr
Συγκλονιστική και πολύ διδακτική η περικοπή που μας περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Μας περιγράφει την ακράδαντη πίστη της Χαναναίας.

Η πονεμένη γυναίκα, που σημειωτέoν δεν ήταν Ιουδαία, ειδωλολάτρισσα ήταν, απευθύνεται προς Εκείνον από τον οποίον και μόνο μπορούσε να λάβει αυτό που ζητούσε. Δηλ. την θεραπεία της κόρης της...

Όσο και να θέλουν οι άνθρωποι, όσο κι αν προσπαθούν οι ιατροί, υπάρχουν και περιπτώσεις κατά τις οποίες υψώνουν τα χέρια, παραιτούμενοι όλων των φιλότιμων προσπαθειών τους… Και αυτό φυσικά θα συμβαίνει σε κάθε εποχή, διότι όχι μόνο η καθ΄αυτό σωματικές ασθένειες δεν θεραπεύονται πάντοτε, αλλά και διότι υφίστανται και οι λεγόμενες πνευματικές ασθένειες, που τα αποτελέσματά τους, τα προκαλούν τα ακάθαρτα και πονηρά πνεύματα. Στις τραγικές δε αυτές περιπτώσεις, τον λόγο, δεν τον έχει η ανθρώπινη επιστήμη, αλλά η Χάρις Του Θεού.

Αυτό λοιπόν που οι άρχοντες του Ισραήλ, οι πωρωμένοι Εβραίοι δεν ήθελαν να παραδεχτούν, την δύναμη δηλ. Του Ιησού, το γνωρίζει και τα παραδέχεται η Χαναναία! Σε Αυτόν λοιπόν, Τον Κύριο Ιησού, έρχεται και υποβάλλει με ακλόνητη πίστη και βεβαία ελπίδα το αίτημά της. Είναι μάλιστα πολύ χαρακτηριστικό, ότι δεν παρακάλεσε μία μόνο φορά, αλλά έλεγε και ξαναέλεγε με συγκινητική επιμονή το «Κύριε υιέ Δαβίδ, ελέησόν με», «Κύριε βοήθει μοι», όταν Ο Κύριος, ακριβώς για να αναδείξει αυτή την θερμή πίστη της, φαινόταν ότι δήθεν, δεν ήθελε να την βοηθήσει.

Αυτή λοιπόν η ζωντανή πίστη, σε συνδυασμό με την επίμονη προσευχή και τη θερμή ικεσία της, έγινε δεκτή και όχι μόνο θεραπεύθηκε η ταλαίπωρη κόρη της, αλλά τελικώς επαινέθηκε από τον ίδιο Τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό!

Να παραδεχθούμε φίλοι μου, ότι αυτή η Χαναναία, που δεν ανήκε βεβαίως στον Ιδουαϊκό λαό, γίνεται τώρα παράδειγμα προς μίμηση για εμάς τους Χριστιανούς που είμαστε στην εποχή Της Χάριτος και ζούμε εντός Της σωστικής κιβωτού, που ονομάζεται Ορθόδοξος Εκκλησία; Γιατί όχι;

Ας ταπεινωθούμε και ας την λάβουμε ως παράδειγμα, όσον αφορά τόσο την πίστη μας Στον Σωτήρα Χριστό, όσο και για την προσευχή μας.

Διότι, ναι μεν, πιστεύουμε. Αναμφιβόλως πιστεύουμε ότι ο Ιησούς είναι ο μεγάλος Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας. Έχουμε όμως μέσα στην καρδιά μας την θερμή προσευχή και την σταθερή επιμονή στο άγιο αυτό έργο, το οποίο εξομοιώνει τους ανθρώπους με τους Αγγέλους; Τις νοερές δυνάμεις που διηνεκώς υμνούν και δοξολογούν τον εν Τριάδι Θεόν;

Πιστεύουμε ότι η προσευχή είναι πραγματική συνομιλία με τον Κύριό μας; Τον Μεγάλο Αρχιερέα;

Προσερχόμαστε «μετά παρρησίας τω θρόνω της Χάριτος, ίνα λάβωμεν έλεον και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν»; (Εβρ. Δ΄16). Δηλ. Πλησιάζουμε με θάρρος στο θρόνο της δόξης (στον ένδοξο θρόνο), για να λάβουμε έλεος και να επιτύχουμε χάρι για να βοηθηθούμε στον καιρό της ανάγκης;

Εάν ναι, τότε αυτό αποτελεί μεγάλη ευλογία που όμως είναι ανάγκη να πραγματοποιείται όχι αποσπασματικώς, αλλά συνεχώς και ολο ένα και περισσότερο, προϊόντος του χρόνου, να αυξάνουμε και να βελτιώνουμε αυτή την ιερά επικοινωνία μας με τον Θεό, μέσω της αγίας προσευχής.

Και φυσικά, αυτή η Πίστη, η ζωντανή και νευρώδης, η Ορθόδοξη Πίστη μας, θα μας δίνει πάντοτε την σταθερή επιμονή στην προσευχή, όπως ακριβώς και στην Χαναναία.

Αυτή ακριβώς την επιμονή υπονοεί και ο ίδιος ο Κύριος όταν μας διδάσκει «αιτήτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν», (Ματθ. Ζ΄7). Δηλ. Ζητείτε και θα σας δοθεί, αναζητείτε και θα βρήτε, κρούετε τη θύρα και θα σας ανοιχθεί.

Βεβαίως, μπορεί να μην λαμβάνουμε πάντοτε όσα ζητούμε. Τούτο όμως, δεν πρέπει σε ουδεμία των περιπτώσεων να μας αποθαρρύνει και να μας κάνει να σταματήσουμε ή έστω να χαλαρώσουμε την προσευχητική μας προσπάθεια.

Αυτό, η χαλάρωση δηλ. της προσευχής, εάν ξεκινήσει, είναι απαρχή πτώσεως πνευματικής και κατ΄επέκταση αποκοπής από την αγάπη του Θεού.

Πολύ δε περισσότερο, σε καμμία των περιπτώσεων, δεν πρέπει αδελφοί μου να επιτρέπουμε την θλίψη και την ψυχρότητα να εισέρχονται στο εσωτερικό μας, όταν νομίζουμε ότι δεν ακούγονται οι προσευχές μας. Αντιθέτως, αυτό να μας εμπνεύσει μεγαλύτερη επιμονή. Να ανοίγουμε ακόμα περισσότερο αυτήν ουράνια επικοινωνία, διότι, ακριβώς αυτήν την επικοινωνία, την θερμή επικοινωνία ζητά ο Θεός. Και όπως έλεγε ένας άγιος, ο Θεός, δεν είναι όπως οι άνθρωποι που κουράζονται εάν τους παρακαλέσουμε αρκετές φορές για κάτι και που τελικώς στενοχωρούνται και εξοργίζονται.

Ο Θεός, χαίρεται την προσευχητική επικοινωνία με τα τέκνα του και εάν τελικώς το αίτημά μας είναι προς το συμφέρον μας, τότε φυσικά θα μας δώσει αυτό που ζητούμε.

Εάν όμως, δεν είναι προς το συμφέρον μας, τότε βλέποντας την επιμονή μας και την θερμή ικεσία μας, θα μας δώσει κάτι πολύ καλύτερο απ΄αυτό που του ζητήσαμε!

Και είναι όντως, αλήθεια, ότι όταν χτυπάμε στον Θεό και δεν μας ανοίγει, δεν είναι διότι δεν μας ακούει, αλλ΄ότι ετοιμάζει να μας ανοίξει μια άλλη πόρτα πολύ καλύτερη, που ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε.

Αδελφοί μου, με τη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, εκτός των άλλων, ο Κύριος Ιησούς, θέλει να μας διδάξει «το δειν πάντοτε προσεύχεσθαι αυτούς και μη εκκακείν» (Λουκ. ΙΗ΄1). Δηλ. πρέπει με πίστη, επιμονή, υπομονή και καρτερία, συνεχώς να προσευχόμαστε και να μην αποκάμωμε όταν φαίνεται ότι οι προσευχές μας δεν εκπληρώνονται αμέσως.

Ας μη λησμονούμε δε ποτέ, αυτό που έγραψε μια ψυχή με μεγάλη πίστη και που συνεχώς στο νου και στην καρδιά είχε την θερμή ικεσία.

• Είσαι γεμάτος από γαλήνη; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σου τη διατηρήσει.

• Πειρασμούς έχεις; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σε στηρίξει και θα σε ενδυναμώσει.

• Αμάρτησες; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σε επανορθώσει.

• Θλιμμένος είσαι και απογοητευμένος; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σε παρηγορήσει και θα σου δώσει νέες ψυχικές δυνάμεις.

Αμήν.

+Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος, Δάσκαλός μας μιὰ ἀγράμματη

2012-01-28T10:41:00.000+02:00

Κυριακὴ τῆς Χαναναίας (Ματθ. 15,21-28)
29 Ἰανουαρίου 2012

Δάσκαλός μας μιὰ ἀγράμματη

Του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου

Περιμένετε βέβαια λόγον. Θὰ μιλήσω, ἀγαπητοί μου• ἂν καὶ σήμερα νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ μιλήσω ἐγὼ ἀλλὰ κάποιος ἄλλος. Καὶ αὐτὸς ὁ ἄλλος, τὸν ὁποῖο προβάλλει ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, εἶνε παρακαλῶ μιὰ γυναίκα. Δὲν εἶνε μορφωμένη, ἐπιστήμων, θεολόγος, ἱεροκήρυκας, ἐπίσκοπος• ἀγράμματη εἶνε, δὲν φοίτησε σὲ σχολεῖα. Τί νὰ τὰ κάνῃς τὰ λύκεια καὶ πανεπιστήμια, ὅταν λείπῃ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶνε «ἀρχὴ σοφίας»;(Ψαλμ. 110,10. Παροιμ. 9,10. πρβλ. Σ. Σειρ. 1,14).

29.01.12 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ.Δάσκαλός μας μια αγράμματη.

O Σύνδεσμος Θεολόγων Μακεδονίας - Θράκης προς τη Διακομματική Επιτροπή Παιδείας για την υποχρεωτικότητα των Θρησκευτικών στο Νέο Λύκειο

2012-01-28T00:09:00.001+02:00

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ - ΘΡΑΚΗΣ

Γραφείο 404, Θεολογική Σχολή ΑΠΘ, 54624 Θεσσαλονίκη

Τηλ. Επικ.– fax: 2310 997113, mail: theologoi@gmail.com, http://theologoi.wordpress.com

Συνοπτική Αναφορά για την αναγκαιότητα του μόνιμου και υποχρεωτικού χαρακτήρα του Μαθήματος των Θρησκευτικών στο «νέο Λύκειο» προς την Διακομματική Επιτροπή Παιδείας της Βουλής των Ελλήνων

Θεσσαλονίκη, 24/01/2012

Βρισκόμαστε σε μια εποχή που η ανάγκη για ανθρωπιστική μόρφωση των νέων με γνώσεις, παιδεία και ήθος όλο και πιο πολύ μεγεθύνεται.

Οι γνώσεις που παίρνει το παιδί στο σχολείο εμπεριέχουν θρησκευτικά, πολιτισμικά, ηθικοκοινωνικά και οικολογικά πρότυπα καθώς και άλλες παιδαγωγικές ευαισθησίες, έτσι ώστε να μπορεί βαθμιαία, να καλλιεργεί ή ακόμη και να διορθώνει τη σκέψη και το χαρακτήρα του...

Το Mάθημα των Θρησκευτικών ως γνωστό συμβάλλει:

1. στην εκπλήρωση του γενικού σκοπού της παιδείας

2. στον ειδικό του σκοπό, που είναι να βοηθά την παιδεία να εκπληρώνει το συνταγματικό της σκοπό που είναι «η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης των μαθητών».

Έτσι, εκπληρώνεται με τον τρόπο αυτό, εκείνο που δέχονται όλες οι ευρωπαϊκές χώρες και όλες οι σύγχρονες παιδαγωγικές θεωρίες, ότι δηλαδή η αγωγή και η μόρφωση των μαθητών δεν μπορεί να είναι άσχετη με την κοινωνική, την πολιτισμική και τη θρησκευτική συνείδηση του τόπου στον οποίο ζουν και αναπτύσσονται.

Μια ενδεχόμενη θέσπιση από το Υπ. Παιδείας ΔΒΜΘ της προαιρετικότητας του μαθήματος των θρησκευτικών ή της μείωσης των ωρών διδασκαλίας στο «νέο Λύκειο», δημιουργεί τεράστιο κοινωνικό και πολιτισμικό πρόβλημα διότι:

Η ηθικοκοινωνική αγωγή και συμπεριφορά του μαθητή, ιδιαίτερα πάνω στην κρίσιμη ηλικία της εφηβείας, βασίζεται, εκτός των άλλων, στη θρησκευτική διάσταση της μαθήσεως που παρέχεται από το σχολείο. Τα θρησκευτικά γεγονότα, οι θρησκευτικές πράξεις, οι θρησκευτικοί συμβολισμοί καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος αυτού που ονομάζεται «περιβάλλον» του ελληνικού λαού.

Συνεπώς, πώς ο μαθητής θα συνειδητοποιήσει την πολιτισμική του ιδιαιτερότητα και πως θα διατηρήσει μια υγιή θρησκευτικότητα, όταν θα αποστερείται αυτές τις βασικές γενικές θεολογικές γνώσεις;

Επισημαίνεται τέλος ότι το μάθημα των θρησκευτικών προσφέρει πρότυπα ζωής, σχέσεων και συμπεριφοράς, από πλευράς αγωγής, στην καλλιέργεια του κοινοτισμού απέναντι στη μάστιγα της ατομοκρατίας, η οποία γεννά τη φιλαργυρία, τον πόλεμο των συμφερόντων, των διαιρέσεων και των συγκρούσεων. Το μάθημα ακόμη, προάγει την εσωτερική ειρήνη έναντι της βίας, της τρομοκρατίας, της απανθρωπιάς, καλλιεργεί την αγάπη, την πραότητα, την φιλαδελφία, την καλοσύνη, την αλληλεγγύη, έναντι του μίσους, της οργής, της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης, της αδιαφορίας για τον «άλλο». Καταπολεμά θρησκευτικές προλήψεις, δεισιδαιμονίες, προκαταλήψεις και αντιλήψεις που πολύ συχνά οδηγούν σε παρεκκλίσεις, φανατισμούς, ακρότητες και φονταμενταλισμούς.

Για όλους τους παραπάνω λόγους ζητούμε:

1. Τη διατήρηση της υποχρεωτικότητας του Μαθήματος των Θρησκευτικών σε όλες τις τάξεις του Λυκείου

2. Τη διατήρηση των ωρών διδασκαλίας του Μαθήματος όπως είναι μέχρι τώρα, δηλαδή: 2 ώρες στην Α΄ Λυκείου, 2 ώρες στη Β΄ Λυκείου (και 2 ώρες στη Γ΄ Λυκείου, ώστε να συνάδει με την προτεινόμενη δομή)

Θα μπορούσαμε να επεκταθούμε σε επιπλέον ζητήματα που άπτονται της θρησκευτικής αγωγής στη πατρίδα μας αλλά λόγω οικονομίας του χρόνου επιφυλασσόμαστε στα παραπάνω σημεία, με την ελπίδα να εισακουστεί η έκκληση μας αυτή για την παροχή μιας αυθεντικής, σύγχρονης και ολοκληρωμένης εκπαίδευσης, που σε κάθε περίπτωση περνά μέσα και από το Μάθημα των Θρησκευτικών.

Από τη Διοικούσα Επιτροπή

Αποκρυφιστικές απόψεις σε εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας;

2012-01-28T00:03:00.001+02:00

ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ;

Γράφει η Ευαγγελία Παπανικολάου, υποψ.Διδάκτωρ Θεολογίας

Το Σάββατο και τηνΚυριακή 28 και 29/1/2102 η Ιερά Μητρόπολη Κερκύρας Παξών και Διαποντίων Νήσων, προς μεγάλη έκπληξη κάθε ορθόδοξα σκεπτόμενουπιστού, έχει προσκαλέσει στην εκδήλωση που θα γίνει προς τιμήν των ΤριώνΙεραρχών τον κ. Μάνο Δανέζη και τον κ. Στράτο Θεοδοσίου, διαπρεπείςαστροφυσικούς, αλλά επίσης διαπρεπείς για τις φιλοαποκρυφιστικές τους απόψεις.Οι ιθύνοντες της Ιεράς Μητρόπολης δεν το ήξεραν; Γιατί δεν φρόντισαν ναενημερωθούν ή τουλάχιστον να προβληματιστούν, όταν τους ανακοινώθηκε ηαποκρυφιστική διασύνδεση των ομιλητών;

Ενημερώνουμε σχετικά μετις απόψεις του κ. Μάνου Δανέζη και του κ. Στράτου Θεοδοσίου και παραθέτουμεσταχυολογημένα κάποια λόγια και ενέργειές τους:

1) Ο κ. Μάνος Δανέζης στο άρθρο του «Επιστροφήστο Πρωταρχικό “Δόγμα του Χριστού”»; το οποίο υπάγεται στο γενικότερο τίτλο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣΣΕ ΚΡΙΣΗ στην κατηγορία ΑΘΕΟΛΟΓΙΑ –ATHEOLOGY του περιοδικού ΖΕΝΙΘ (ημερομηνίαδημοσίευσης: 20 Φεβρουαρίου 2011), αναφέρειμεταξύ άλλων: «Ένα δεύτερο στοιχείοεπανάκαμψης στο πρωταρχικό χριστιανικό δόγμα είναι η αναγνώριση της φιλοσοφικήςτου βάσης, η οποία το μετασχημάτισε σε θεολογική σκέψη. Αυτό προϋποθέτει την συμφιλίωση του δόγματος τουχριστιανισμού με το φιλοσοφικό υπόβαθρο εκείνων των ελληνιστικών και ελληνικώνφιλοσοφικών ιδεών που το μπόλιασαν.

Είναι καιρός οιχριστιανικές διοικητικές δομές νααναγνωρίσουν αυτό που αναγνώρισε εμπράκτως και δια του λόγου του ο Ιησούς, τηνταύτιση των ιδεών του σε πολλά σημεία με το παγκόσμιο ελληνιστικό πνεύμα τηςεποχής Του…

Στόχος της έλευσης του Ιησού επί της Γης δεν ήταν η θέωσητου προσώπου του, αλλά η θέωση των λόγων και της διδασκαλίας του. Όσοι τιμούν απλά και μόνο το πρόσωπό Του αγνοώντας το λόγοΤου, ασχέτως με το τι εκείνοι πιστεύουν ή υπαινίσσονται ότι πιστεύουν, δενμπορούν να χαρακτηρίζονται ως χριστιανοί.»[1].

2) Στοβιβλίο «Η κοσμολογία της νόησης. Εισαγωγή στην κοσμολογία» των Μάνου Δανέζη καιΣτράτου Θεοδοσίου, εκδ. Δίαυλος, Αθήνα 2003, παραθέτουμε τα σχόλια από το Perizitito, όπου γίνεται μια συνοπτικήπεριγραφή του περιεχομένου του βιβλίου: «Το Σύμπαν δεν είναι ένα μηχανιστικό κατασκεύασμα, έχει ψυχή και νόησηόπως ακριβώς και ο Άνθρωπος»[2]. Αν το ανωτέρω σχόλιο δεν εκφράζει τιςπανθεϊστικές αντιλήψεις των συγγραφέων, αυτοί να διαμαρτυρηθούν για τα σχόλιαπου δημοσιεύτηκαν στο Perizitito.

3) Ο κ.Μάνος Δανέζης συμμετέχει και γράφει την Εισαγωγή στο συλλογικό έργο «Θεός καιάνθρωπος», εκδ. Ολιστικής Αρμονίας,Αθήνα 2011, στο οποίο μεταξύ των αρθρογράφων είναι η Βράτολη-ΒολχάουπτΤεό, Πρόεδρος του Κολλεγίου ΜεταφυσικώνΕπιστημών, ο Νατζέμυ Ρόμπερτ Ηλίας από την Αρμονική Ζωή, η Παπαδομιχελάκη Ασπασία από το ΘεοσοφικόΚίνημα κ.ά.

Αναφέρουμε μερικά αποσπάσματα από τα γραφόμενά του, που νομίζουμεότι θα προβληματίσουν σοβαρά κάθε ορθόδοξα σκεπτόμενο πιστό: «Στο πεδίο της Θεολογίας, αλλάζουν σοβαράπολλά σημεία της θεολογικής δογματικής αν λάβουμε υπ’ όψη μας τις νέεςεπιστημονικές αντιλήψεις. Σαν παράδειγμα αναφέρουμε τις σύγχρονες απόψεις τηςΒιολογίας περί «καταγωγής των ειδών» και στο επίπεδο της Αστροφυσικής τιςθεωρίες περί την φυσική συγκρότηση και γέννηση του Σύμπαντος, για το τι υπήρχεπριν τι δημιουργία του Σύμπαντος, για το τι είναι η ύλη, μάζα, χρόνος καιχώρος, για το τι είναι στην πραγματικότητα αυτό το οποίο αντιλαμβάνονται οιαισθήσεις μας κλπ.»[3].

Στη σ. 14 θέτει το ερώτημα: Ένα ερώτημα που βασάνιζε τον άνθρωπουπήρξε το αν «είναι πραγματικότητα ό,τιαντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας» ή μήπως αποτελεί ένα «matrix», ένα«δημιούργημα ου μυαλού μας». Και καταλήγει: «οι εντυπώσεις τωναισθήσεων, άρα και ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε, είναι αποτέλεσμα της δομήςτου εγκεφάλου μας και όχι μια αντικειμενική πραγματικότητα»[4].

4) Η άποψή του για το άστρο της Βηθλεέμ και τονΕυαγγελιστή Ματθαίο: «O αστέρας δεν υπήρξε ποτέ, ήταν ένας μύθος, επινόηση τωνσυγγραφέων του κατά Mατθαίον Eυαγγελίου, με στόχους αδιάφορους και άσχετους μετην υπηρέτηση της επιστημονικής και ιστορικής αλήθειας»[5].

5) Ο κ. Μάνος Δανέζης και ο κ. Στράτος Θεοδοσίουσυμμετείχαν σε μεταφυσικά - παραθρησκευτικά συνέδρια. Για παράδειγμα αναφέρουμετο συνέδριο που διοργανώθηκε από την Κίνηση Φιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων[6] και το συνέδριο που διοργανώθηκε από τοΚολλέγιο Μεταφυσικών Επιστημών [7]. Στο πρώτο συμμετείχαν και οι δύο, ενώ στο δεύτερο μόνοο κ. Μάνος Δανέζης.

Θεωρούμε ότι τα σχόλια περιττεύουν.Τα στοιχεία που παραθέσαμε, αν και δειγματοληπτικά, είναι αποκαλυπτικά. Προκύπτειόμως το αβίαστο ερώτημα, πώς είναι δυνατόν πρόσωπα που συμμετέχουν σε συνέδριαμεταφυσικά - παραθρησκευτικά να προσκαλούνται ως ομιλητές σε χριστιανικήεκδήλωση και μάλιστα της Ιεράς Μητροπόλεως; Τι συμβαίνει; Είναι σημαντικό οιυπεύθυνοι να απαντήσουν.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1.http://zenithmag.wordpress.com/2011/02/20/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B7/

2. http://www.perizitito.gr/product.php?productid=56862

3. ΔανέζηςΜ., «Εισαγωγή» στο Θεός και άνθρωπος,εκδ. Ολιστικής Αρμονίας, σ. 14.

4. ΔανέζηςΜ., «Εισαγωγή» στο Θεός και άνθρωπος, εκδ. Ολιστικής Αρμονίας, σ. 16.

5. http://blogs.sch.gr/kantonopou/2011/12/28/%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%B6%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%B7%CE%B8%CE%BB%CE%B5%CE%AD%CE%BC/

6.«Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η Η ΚίνησηΦιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων σας προσκαλεί να συμμετάσχετε στο 13οΠανελλήνιο Συμπόσιο την Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2008,
στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών, Σίνα και Δαφνομήλη, από 11:00 έως 17:00, μεθέμα: "Το Μυστήριο τηςΖωής και του Θανάτου". Οι εισηγήσεις και τοποθετήσεις θα γίνουν από εκπροσώπους των ομάδων τηςΚίνησης και από τους επίτιμους προσκεκλημένους της και θα επακολουθήσει συζήτησημε το ακροατήριο. Επίτιμοι Προσκεκλημένοι: οι καθηγητές Αστροφυσικής, ΜάνοςΔανέζης και Στράτος Θεοδοσίου. Θέμα: "Θάνατος στοΜικρο-Μακρόκοσμο - Η Πλάνη των Αισθήσεων". Ο πρόεδρος του Συλλόγου Αρχαιόφιλων Ελλάδος, ΠαναγιώτηςΜαρίνης Θέμα: "Η Ζωή και ο Θάνατος κατά την ΕλληνικήΠαράδοση". http://www.esoterica.gr/main.htm

7. 2οΠανελλήνιο Διαδραστικό Συμπόσιο «Επιστήμη και Μεταφυσική –Νέα ΚοινωνικάΜοντέλα»
Εκπαίδευση-ΜΜΕ-Κοινωνικά Δίκτυα και Διαδίκτυο-Οικονομία Κολλέγιο ΜεταφυσικώνΕπιστημών (ΚΜΕ) Στο συνέδριοσυμμετείχαν «επιστήμονες, μεταφυσικοί καιδημοσιογράφοι:
Μάνος Δανέζη, Στράτος Παπάνη, Ελένη Βρυνιώτη, Νάντυ Παπαμήτσου- Γιάννης Μούτσος(κανάλι Κόντρα), Ρόμπερτ Νατζέμυ, καθώς και η πρόεδρος του Κολλεγίου: ΤεόΒράτολη–Βολχάουπτ.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Παιδεία και αγωγή των νέων κατά τους Τρεις Ιεράρχες

2012-01-27T23:55:00.000+02:00

Παιδεία και αγωγή των νέων κατά τους Τρεις Ιεράρχες

Ομιλία π. Θεοδώρου Ζήση στην Αίθουσα Μητροπόλεως Σερρών (31/01/2010)

Κυρίες και κύριοι, στα πλαίσια της εορτής των Αγίων Μεγάλων Τριών Ιεραρχών και Οικουμενικών Διδασκάλων, των προστατών της παιδείας και των γραμμάτων, η τοπική μας Εκκλησία διοργανώνει τη σημερινή εκδήλωση με ομιλητή τον αιδεσιμολογιώτατο πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση, ο οποίος θα μιλήσει με θέμα «Παιδεία και αγωγή των νέων κατά τους Τρεις Ιεράρχες». Ο π. Θεόδωρος Ζήσης είναι ομότιμος καθηγητής του Α.Π.Θ., στο οποίο δίδαξε στην έδρα της Πατρολογίας. Είναι, πιστεύω, πολύ γνωστός στους περισσοτέρους από εμάς, από τις συχνές παρουσίες του εδώ στην πόλη μας, από τις ομιλίες και διαλέξεις του, αλλά και από το πλούσιο συγγραφικό του έργο...

Εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες, πάτερ Θεόδωρε, για την ανταπόκριση στο κάλεσμα αυτό της Ιεράς Μητροπόλεώς μας και παρακαλώ να έρθετε να αναπτύξετε το θέμα σας.

***

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Σερρών, ποιμενάρχα της ιστορικής Μητροπόλεως των Σερρών, σεβαστοί πατέρες, κυρίες και κύριοι, τα τελευταία χρόνια στις εορτές των Αγίων Τριών Μεγάλων Ιεραρχών, Οικουμενικών Διδασκάλων και προστατών της Παιδείας μας, συνειδητά προβληματιζόμαστε όλοι και ανησυχούμε για την πορεία, στην οποία βρίσκεται η Παιδεία διεθνώς, αλλά ιδιαίτερα στην χώρα μας, η οποία έχει χιλιετιών παράδοση παιδείας και προσφοράς πολιτιστικής.

Ο αποχωρήσας 20ος αιών, με τον οποίον έκλεισε η δεύτερη χιλιετία, θεωρείται ως αποκορύφωση της προσπάθειας, που άρχισε ο Δυτικός πολιτισμός και εφήρμοσε επί τρεις αιώνες, να έρθει σε πλήρη ρήξη με το παρελθόν, ν’ απορρίψει σχεδόν στο σύνολό της την πολιτιστική κι εκπαιδευτική παράδοση της ελληνοχριστιανικής αρχαιότητος, της προχριστιανικής και της χριστιανικής, να αποδεσμευτεί από την ιστορική μνήμη, από δοκιμασμένες και καθιερωμένες αξίες και πεποιθήσεις και να στηρίξει το μέλλον της ανθρωπότητος στη γνώση και στην επιστήμη. Ιδιαίτερα στην προσπάθεια αυτή επλήγησαν οι θρησκευτικές και ηθικές αξίες, που συνδέονται άμεσα μεταξύ τους αφού ουσιαστικά χωρίς Θεό, νομοθέτη και ρυθμιστή της ηθικής συμπεριφοράς, όλα επιτρέπονται και όλα μεταβάλλονται ανάλογα με τις χρησιμοθηρικές και ευδαιμονιστικές απόψεις της κάθε εποχής. Η μικρή αθεϊστική ομάδα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων μαζί με τους σοφιστές, που σχετικοποιούν τις αξίες, έγιναν το πρότυπο των νέων σοφών και επιστημόνων. Το μεγάλο όμως και κυρίαρχο αίτημα της εθνικής παιδευτικής παραδόσεως του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πυθαγόρα, του Πλουτάρχου, του Πλωτίνου και στη συνέχεια των μεγάλων Αγίων και Πατέρων της Εκκλησίας μας, που το εσυνέχισαν και το επλούτισαν, αγνοήθηκε και συκοφαντήθηκε γιατί δεν ταίριαζε στο νέο πολιτιστικό δρόμο και όραμα.

Διαπνεόταν αυτή η παράδοση των ευσεβών φιλοσόφων και των Αγίων Πατέρων από ισχυρή μεταφυσική πνοή, από θεοσέβεια, και προέβαλε, μαζί με τη γνώση, την αναγκαιότητα της αρετής και την αποφυγή της κακίας. Όλος ο πνευματικός βίος της αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου σφραγίζεται από την ευσέβεια και την αρετή, όπως αυτό αποτυπώνεται ακόμα και στις αρχαίες τραγωδίες, στην καθημερινή ζωή, στα μνημεία που σώθηκαν, τον Παρθενώνα και την Αγιά Σοφιά, πολύ περισσότερο βέβαια στο πλήθος των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι οποίοι ουσιαστικά πραγματοποίησαν το ιδανικό του «φιλοσόφου βίου». Επί δυόμισι και πλέον χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα πορεύτηκε εξισορροπητικά και πολιτισμένα. Δεν έλειψαν βέβαια οι σκοτεινές πλευρές και οι παρεκκλίσεις, οι αδικίες και οι ανισότητες, οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις, οι διωγμοί και οι κατατρεγμοί και φαινόμενα παρακμής, και ηθικής ακόμη. Υπήρχε όμως πάντοτε η δυνατότητα και η θέληση, ακόμα και μέσα σ’ αυτά, να καθρεφτίζεται η ανθρωπότητα στον καθρέπτη των ηθικών και πνευματικών αξιών και να βλέπει το παραμορφωμένο της πρόσωπο, να φιλοσοφεί, να στοχάζεται για το πρέπον και το δέον, να αξιολογεί και να εκτιμά και να προσπαθεί να βελτιωθεί πνευματικά.

Αυτός ο κόσμος όμως των δυόμισι χιλιάδων ετών της κοινής ελληνοχριστιανικής παιδευτικής παραδόσεως από τον 18ο αιώνα, τον περίφημο αιώνα του Διαφωτισμού, αποτελεί παρελθόν για τον Δυτικό πολιτισμό, μέσα στον οποίον, δυστυχώς, έχουμε ενταχθεί κι εμείς και πηγαίνουμε πιο βαθιά. Δεν υπάρχει πλέον ο καθρέπτης της ανθρωπιστικής, της ελληνοχριστιανικής παιδείας, η ευσέβεια και η αρετή είναι συκοφαντημένες και άχρηστες, δεν είναι πλέον αξίες αλλά είναι απαξίες. Ο σκοπός της παιδείας δεν είναι διπλός, η καλλιέργεια δηλαδή της επιστήμης αλλά και της αρετής, η μέσω της γνώσης μορφοποίηση-μεταμόρφωση του ανθρώπου εις καλόν καγαθόν, αλλά η αποοικειοποίηση της γνώσης και της επιστήμης, η εκτροπή της παιδείας σε εμπορικό και οικονομικό μέγεθος, που θα εξασφαλίζει επαγγελματικά και οικονομικά οφέλη, η μετατροπή των μαθητών από πρόσωπα με ποικίλες πτυχές σε εγκεφάλους, σε computers, σε μηχανές που απομνημονεύουν και παράγουν. Αυτή η περίφημη σκοποθεσία της παιδείας απασχολεί ως και άλλους και την ελληνική πραγματικότητα, αφού και από το Σύνταγμα και τους σχετικούς νόμους προσπαθούν οι σοφοί μεταρρυθμιστές να απαλείψουν οτιδήποτε έχει σχέση με θρησκευτική και ηθική αγωγή των ελληνοπαίδων και να εισαγάγουν το Δυτικό μοντέλο της παιδείας.

Για το Δυτικό αυτό μοντέλο της παιδείας έγραφε παλαιότερα πολύ χαρακτηριστικά ο Φώτης Κόντογλου, συγκλονιστικά: «Οι ψυχές των νέων είναι ρημαγμένες από τα άγρια ένστικτα, που τα ανεβάσανε στην επιφάνεια από τα σκοτεινά τάρταρα της ανθρώπινης φύσης, κάποιοι εχθροί του ανθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ανθρωποφάγοι, που ανάμεσα τους πρωτοστατεί ένας τρελός λύκος λεγόμενος Νίτσε, μια μούμια σαν παλιόγρια λεγόμενος Βολταίρος, κάποιος ζοχαδιακός Φρόυντ, κι ένα πλήθος από τέτοια όρνια και κοράκια και νυχτερίδες. Όσοι τους θαυμάζανε, ας καμαρώσουνε σήμερα τα φαρμακερά μανιτάρια που φυτρώσανε μέσα στις καρδιές και στις ψυχές της γαγγραινιασμένης ανθρωπότητος». Εν όψει λοιπόν αυτού του Δυτικού μοντέλου, του οποίου η καρποφορία είναι πλέον εμφανής στη συμπεριφορά των νέων μας, αρχίζουμε όλοι και προβληματιζόμαστε.

Πού οφείλεται άραγε αυτή η απαξίωση κι αυτή η παιδευτική παρακμή; Δεν είναι δύσκολο να δώσει κανένας την απάντηση. Οφείλεται στο πνευματικό κενό που δημιούργησαν οι κρατούντες και οι σχεδιάζοντες διεθνώς για να μεταβάλλουν τους ανθρώπους σε καταναλωτικές μηχανές, ώστε να αυξάνουν τα κέρδη τους από τον υπερκαταναλωτισμό και την ηδονοφιλία. Και τότε αυτό είναι αιτία χειρότερη, καινούρια κατάσταση· ξεφύγαμε από τον Διαφωτισμό και περάσαμε πλέον στον υλισμό και στη σαρκολατρεία και στην εμπορευματοποίηση της παιδείας. Αποθεώνουν συστηματικά το σεξ, τη σαρκική ηδονή, προβάλουν τις μοιχείες και τις πορνείες, τις διαλυμένες οικογένειες, τα διαζύγια, τις εξωγαμικές ελεύθερες συμβιώσεις, την ομοφυλοφιλία, τα γλέντια και τις διασκεδάσεις, τα πανάκριβα ενδύματα, τα είδη καλλωπισμού, διαλύουν την Παιδεία και τα σχολεία με τον μαθητικό και φοιτητικό συνδικαλισμό. Ως πρότυπα για τους νέους δεν είναι πλέον οι ηθικοί και ενάρετοι άνθρωποι αλλά οι κακοπληρωμένοι ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, ποδοσφαιριστές, τεχνοκράτες. Οι λέξεις αρετή, τιμιότης, σεβασμός, υπακοή, υπομονή, σεμνότητα, πειθαρχία, ευνομία, τάξη, κόπος, μάθηση, δικαιοσύνη, εγκράτεια, ολιγάρκεια και πολλές άλλες χάθηκαν από το λεξιλόγιο διδασκόντων και διδασκομένων. Και επειδή αδειάσαμε τις ψυχές των νέων από αξίες και τις γεμίσαμε με υλικά σκουπίδια και απόβλητα, με το σεξ, την καλοπέραση και τη βία, αγρίεψαν τώρα· δεν υπάρχουν πνευματικά αντισώματα, ηθικές αναστολές αλλά και ελπίδες. Δεν έμαθαν να υπομένουν, να εγκρατεύονται, να ζουν με ολιγάρκεια και λιτότητα αν χρειαστεί, όπως έζησαν τόσες γενιές προηγουμένως. Ατίθασοι και ανυπάκουοι επαναστατούν και καταστρέφουν χωρίς η διαλυμένη και συκοφαντημένη οικογένεια και το αλλοπρόσαλλο σχολείο, που έχει χάσει τον προσανατολισμό του, να μπορούν να βοηθήσουν. Χωρίς την εξημερωτική δύναμη του Ευαγγελίου αγριεύουν οι ψυχές των ανθρώπων.

Παλαιότερα βάρβαροι και άγριοι λαοί δέχθηκαν το Ευαγγέλιο και εξημερώθηκαν· τώρα εξορίζουμε το Ευαγγέλιο, υποβιβάζουμε και καταργούμε από τα σχολεία τον κατηχητικό, βιωματικό, εξημερωτικό, ανθρωποπλαστικό χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών και αφήνουμε να φουντώνουν τα πάθη και οι κακίες στις ψυχές των νέων ανθρώπων. Οδηγούμε τον κόσμο σε παλινβαρβάρωση. Το Ευαγγέλιο ενοχλεί όσους ζουν στο σκότος, όσους θέλουν να διαπράττουν πονηρά έργα. Το φως ελύληθεν εις τον κόσμον και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος ή το φως, ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα (Ιωάν., 3, 19). Η προ Χριστού ανθρωπότης εγκαταλείψασα τον αληθή Θεό, όπως τον εγκαταλείπουμε κι εμείς τώρα, παλινβαρβάρωση, και προσκολληθείσα στα άψυχα και ανόητα είδωλα παραδόθηκε σε πάθη ατιμίας, που εξευτέλισαν την αξία του ανθρώπου, όπως διαπιστώνει ο Απόστολος Παύλος, φάσκοντες είναι σοφοί εμωράνθησαν και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών. Διό και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εν ταις επιθυμίαις των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν αυτοίς (Ρωμ., 1, 22-24) και αυτή την εικόνα τη ζούμε και τώρα· έχουμε παραδοθεί σε πάθη ατιμίας. Η περιγραφή των μακράν του Θεού ανθρώπου περιγράφει και την ευθύνη όσων εκδιώκουν τον Θεό από την Παιδεία και την κοινωνία, και φωτογραφίζει την σημερινή κατάσταση όπως την κατήντησαν οι θεομάχοι και οι εκκλησιομάχοι, πολιτικοί και άλλοι ηγέτες χωρίς Θεό. Και οι άνθρωποι πλέον είναι, όπως λέει κι ο Απόστολος Παύλος, πεπληρωμένοι πάσης αδικίας, πορνείας, πονηρίας, πλεονεξίας, κακίας, μεστοί φθόνου, φόνου, έριδος, δόλου, κακοηθείας, ψιθυρισταί, καταλάλοι, θεοστυγείς, υβρισταί, υπερήφανοι, αλαζόνες, εφευρεταί κακών, γονεύσιν απειθείς, ασύνετοι, άστοργοι, άσπονδοι, ανελεήμονες (Ρωμ., 1, 29-31).

Ίσως αυτή η εικόνα, την οποία με εισαγωγικά εδώ σας παρουσίασα, να θεωρείται υπερβολικά απαισιόδοξη για την Παιδεία μας, αλλά δεν παρουσιάζει όλο το σκοτάδι και όλο τον γνόφο αυτής της καταστάσεως. Να κάνετε λίγη υπομονή για μερικά λεπτά ακόμη πριν μπω στο να σας παρουσιάσω τα μεγάλα πρότυπα των Αγίων Ιεραρχών για τη διδασκαλία τους, να σας ενημερώσω από σύγχρονες φωνές που διατραγωδούν σε ποια κατάσταση είναι η Παιδεία μας.

Γιατί αν δεν συνειδητοποιήσουμε πού βρίσκεται σήμερα η Παιδεία μας κι αν δεν φροντίσουμε ν’ αλλάξει αυτή η εικόνα, τι νόημα έχει κάθε χρόνο τυπικά να γιορτάζουμε την εορτή των Τριών Αγίων Ιεραρχών; Ήρθε στα χέρια μου από βιβλιοπωλεία αυτές τις ημέρες ένα βιβλίο ενός εκπαιδευτικού, νομίζω είναι φιλόλογος, ο Γιάννης Τσέντος, με θέμα «Η Παιδεία σε κρίση», εκδόσεις Τήνος, «σκέψεις πάνω στα αδιέξοδα του σημερινού σχολείου». Σας διαβάζω μόνον δύο παραγράφους από το βιβλίο αυτό. Λέει λοιπόν εδώ ο καλός αυτός εκπαιδευτικός και ο αγωνιών: «Μία από τις σημαντικότερες αλήθειες είναι ότι τα αδιέξοδα της παιδείας είναι περισσότερο από οπουδήποτε αλλού ορατά στην εικόνα των σημερινών μαθητών. Όχι τα προβλήματα ότι ξεκινούν από εκεί, αλλά σίγουρα καταλήγουν, ξεσπούν εκεί. Όλοι μας έχει τύχει να δούμε παρέες ανηλίκων», και ακούστε τώρα, εγώ τρόμαξα, αλλά μετά κατοχυρώνοντας και από αλλού, είδα ότι έχει δίκιο, έχουμε δει «παρέες ανηλίκων, που λίγο απέχουν από συμμορίες αλητών». Και παρακάτω «αλλά θα διερωτάσθε, τι είναι άραγε αυτό που κάνει κάποια παιδιά σήμερα ακόμη και κατ’ αρχήν αξιαγάπητα το καθένα ξεχωριστά, να λειτουργούν συχνά μέσα σε μία σχολική τάξη σαν αγέλη λύκων ανθρωποφάγων;». Αλητόπαιδα, αγέλη λύκων ανθρωποφάγων…

Θεώρησα υπερβολική αυτή την διαπίστωση του εκπαιδευτικού, αλλά μετά τον δικαιολόγησα όταν έφτασε στα χέρια μου ένα βιβλίο γραμμένο για τον γέροντα Παΐσιο, ο οποίος γέροντας Παΐσιος έχοντας επαφή με γενιές, γενιές, γενιές νέων ανθρώπων, λέει τα εξής για τη νεολαία μας: ρωτάει, τον ρώτησε κάποιος «αν κάνουν παρατήρηση οι μικροί στους μεγάλους είναι κακό;».

«Αυτό είναι το τυπικό της νέας γενιάς, αλλά η Γραφή λέει έλεγξον τον αδελφόν σου, δεν λέει έλεγξον τον πατέρα σου! Οι σημερινοί νέοι έχουν λόγο, έχουν το αντάρτικο, δίχως να το καταλαβαίνουν. Την θεωρούν φυσιολογική αυτήν την συμπεριφορά. Μιλούν με αναίδεια και σου λένε: «Το είπα απλά». Έχουν επηρεασθή από αυτό το πνεύμα του κόσμου το αλήτικο, που δεν σέβεται τίποτε. Δεν υπάρχει σεβασμός στην συμπεριφορά του μικρού προς τον μεγάλο και δεν το καταλαβαίνουν πόσο κακό είναι αυτό. Όταν ο μικρός λέει κατεστημένο τον σεβασμό στον μεγάλο, για να έχει δήθεν προσωπικότητα, τι περιμένεις; Χρειάζεται πολλή προσοχή. Το κοσμικό πνεύμα, το σύγχρονο, λέει: «Μην ακούτε τους γονείς, τους δασκάλους, τους μεγαλυτέρους». Γι’ αυτό τα μικρότερα παιδιά γίνονται χειρότερα τώρα. Μεγαλύτερη ζημιά παθαίνουν ιδίως εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους δεν καταλαβαίνουν τι κακό τα κάνουν με το να τα θαυμάζουν και να τα θεωρούν σπουδαία, όταν μιλούν με αναίδεια.» Και διηγείται το εξής περιστατικό· έχει πολλά, θα σας πω μόνον αυτό: «Είχαν έρθει στο Καλύβι δυο ξαδελφάκια οκτώ-εννιά χρονών με τον πατέρα τους. Τα πήρα το ένα δεξιά, το άλλο αριστερά. Ήταν εκεί και ένας γνωστός μου ζωγράφος, πολύ καλό παιδί και καλλιτέχνης· σε ένα λεπτό, τακ-τακ, τον ζωγραφίζει τον άλλον. «Διονύση, του λέω, ζωγράφισε τα παιδιά έτσι όπως καθόμαστε μαζί». «Για να δούμε, λέει, αν τα καταφέρω, γιατί κουνιούνται». Έβγαλε μια κόλλα και άρχισε να ζωγραφίζει. Πετιέται το ένα και λέει: «Για να δούμε, βρε βλάκα, τι θα κάνεις!», και να είναι ο κόσμος μπροστά! Ο νέος δεν ταράχτηκε καθόλου. «Αυτά είναι τα σημερινά παιδιά», μου είπε και συνέχισε να ζωγραφίζει. Εμένα μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Και ο πατέρας του σαν να μη συνέβαινε τίποτε! Να λένε έτσι σε άνθρωπο τριάντα χρονών και ο άνθρωπος να κάθεται και να τα ζωγραφίζει και να μη διαμαρτύρεται;». Και παρακάτω διηγείται και πολλά άλλα περιστατικά, που ένας νέος επειδή ο πατέρας του τον σκαμπίλισε, τον πήγε στην αστυνομία.

Και υπάρχει επίσης και το γνωστό, πιστεύω σε πολλούς εδώ στις Σέρρες, διότι ο συγγραφεύς είναι γνωστός, έρχεται συχνά στην πόλη σας, το βιβλίο του Σαράντου Καργάκου, «Ελληνική Παιδεία, ένας νεκρός με μέλλον». Θεωρεί ο Σαράντης Καργάκος ότι η Παιδεία μας ήδη είναι νεκρή. Και σημείωσα απλώς εδώ –έχει πολλά θέματα μέσα, είναι συλλογή ομιλιών και άρθρων του- σημείωσα εδώ ένα σύμπτωμα, μία αρρώστια της σημερινής αγωγής προς τους νέους, την οποία επικρίνουν και οι Τρεις Ιεράρχαι. Λέει εδώ: «θα πρέπει η Παιδεία να μη γίνει εξάρτημα ή παράρτημα των κομμάτων, αλλά δυστυχώς αυτό έγινε· και το σχολείο πέθανε. Τον υπερπατριώτη ποιητή αντικατέστησε ο κομματικός ινστρούχτορας καθηγητής. Η παιδοκολακεία»,παιδοκολακεία, να κολακεύουμε τα παιδιά, όλα για τα παιδιά, «η παιδοκολακεία ακόνισε το ήθος της Ελληνικής Παιδείας. Επί τέσσερις παρά κάτι δεκαετίες η μαθητική και φοιτητική νεολαία θυμιατίζεται και λιβανίζεται σαν τον νεκρό πριν μπει στον τάφο». Τους θυμιατίζουμε, τους κάνουμε τα χατίρια, τους θυμιατίζουμε για να μπουν στον τάφο.

Ένα θαυμάσιο άλλο νεανικό περιοδικό, το οποίο εκδίδει ο γνωστός συγγραφεύς νεανικών βιβλίων, ο Κώστας Παπαδημητρακόπουλος, λέει στο τέλος, έχει μια στατιστική: στους δέκα εφήβους, επισκέπτονται πορνογραφικές ιστοσελίδες δύο στους δέκα εφήβους· επισκέπτονται πορνογραφικές ιστοσελίδες οι δύο από τους δέκα, ενώ είκοσι τέσσερις έφηβοι ως τώρα επιχείρησαν να βάλουν τέρμα στη ζωή τους μέσω του διαδικτύου κατά την τελευταία τριετία. Αυτά, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκαν στην ημερίδα που διοργάνωσε ο Δήμος Αμαρουσίου με θέμα «Φροντίδα των παιδιών και ασφαλής πλοήγηση στο διαδίκτυο». Ο ίδιος, ο Παπαδημητρακόπουλος, αναφερόμενος στο σχεδιασμό για την ταφή του σχολείου και της Παιδείας μας λέει τα εξής γι’ αυτούς, οι οποίοι τα σχεδιάζουν όλα αυτά. Ο Παπαδημητρακόπουλος, ενημερωτικά για όσους δεν ξέρουν, έχει γράψει τα καλύτερα νεανικά βιβλία στη σειρά «Φωτοδότες», μία έξοχη σειρά για νέους ανθρώπους, που πρέπει όλες οι βιβλιοθήκες και όλα τα σπίτια να τα έχουν. Έχω εδώ μπροστά μου ένα από τα βιβλία του, «Η παγκοσμιοποίηση και οι νέοι». Λέει λοιπόν: «Τι προσπαθούν να κάνουν; Τι απαιτείται; Η χειραγώγηση και ο έλεγχος της νεολαίας· ο αποπροσανατολισμός, η αποπροσωποποίηση, η αποχαύνωσή της προκειμένου να γίνει αυτή μαλθακή και άνευρη. Πώς να το πούμε; Κάτι σαν πτώμα. Πεθαίνει η παιδεία, πτώματα και οι νέοι. Ναι, μια νεολαία που παραπαίει, μια νεολαία που χάνεται στα ναρκωτικά με τη διαφθορά, μια νεολαία χωρίς προσανατολισμούς ανώτερους, ιδανικά και αξίες, είναι εξαιρετικά ευάλωτη. Μπορούν πλέον να περάσουν σ’ αυτή και το αύριο του κόσμου οτιδήποτε. Και μάλιστα χωρίς αντίσταση, δίχως εμπόδια και δίχως τριγμούς». Και ένα μόνον από τα σκοτεινά σημεία σας αναφέρω.

Ένας άλλος, επίσης πνευματικός άνθρωπος, που εκδίδει το περιοδικό «Χριστιανική Βιβλιογραφία», ο Στυλιανός Λαγουρός, δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Τα βιβλία του Γυμνασίου προπαγανδίζουν την πορνεία και αθωώνουν την παιδεραστία», και λέει τα εξής, ότι η εφημερίδα «Απογευματινή» στις 10 Ιουνίου το 2007, έγραψε τον εξής εντυπωσιακό τίτλο για τα πορνοβιβλία του Υπουργείου Παιδείας· ο δημοσιογράφος το λέει «πορνοβιβλία». Ο τίτλος, «Κορίτσια, γίνετε εταίρες να τα ‘κονομάτε!...». «Υπάρχει στο βιβλίο αυτό», το οποίο καταγγέλλεται, «ειδικό κεφάλαιο αφιερωμένο στις εταίρες της αρχαιότητος. Ανθολογείται ο ποιητής Αλέξις της Μέσης Κωμωδίας, που έζησε λίγο μετά τον Μέγα Αλέξανδρο. Και να επί λέξει το μεταφρασμένο στα νεοελληνικά ποίημα του Αλέξιδος», το οποίο διδάσκεται στους μαθητάς: ««Κατ' αρχάς ένα και μόνο ενδιαφέρει τις εταίρες. Να κερδίζουν και να λεηλατούν όσους τις πλησιάζουν. Κι όταν κάποτε πλουτίσουν, στρατολογούν νέες εταίρες πρωτόβγαλτες στο επάγγελμα»... Ακολούθως ο Αλέξις μάς περιγράφει πώς οι πορνοβοσκοί», λέει, επιτρέψτε μου, «(νεοελληνιστί νταβατζήδες) επεξεργάζονται τις εταίρες για να έχουν επιτυχία: «Είναι κάποια ψηλή; Φοράει σανδάλι», τα λέει κι ο αρχαίος ποιητής αυτά, «φοράει σανδάλι με σόλα λεπτή και κυκλοφορεί με το κεφάλι γερμένο στον ώμο. Αυτό αφαιρεί ύψος Δεν έχει κάποια γλουτούς; Τις προσθέτει ραμμένους κάτω απ’ το φόρεμα. Έτσι - όσοι την βλέπουν, εκστασιάζονται με τα οπίσθια της!... Έχει κοιλιά; Διαθέτουν για λόγου της στήθη. Φορώντας τα πρόσθετα και στητά, το φόρεμα καταφέρνει να μην φαίνεται πολύ η κοιλιά της»!... Και σχολιάζει: «Αμέσως μετά το κείμενο αυτό υπάρχουν ερωτήσεις για να τις επεξεργαστούν τα παιδιά στο σχολείο. Μία απ’ αυτές τις ερωτήσεις λέει: «Με βάση τις βελτιωτικές επεμβάσεις που αναφέρονται στο κείμενο, να γράψετε τις προδιαγραφές για την εμφάνιση και την συμπεριφορά της ιδεώδους εταίρας!...».» Και ποιο είναι το μήνυμα τώρα στα παιδιά, ιδιαίτερα στις νέες κοπέλες; Να γίνουν ιδεώδεις εταίρες; «Γίνετε εταίρες να τα ‘κονομάτε και να κυκλοφορείτε με τζιπ στα 21 σας χρόνια».

Απλώς σας παρουσίασα ορισμένα στοιχεία από αυτή την ζοφερή κατάσταση για να δείτε πού πάει αυτό το δυτικό μοντέλο παιδείας, το οποίο ξέφυγε πλέον από τον Διαφωτισμό και από την αθεΐα και έγινε πλέον ένα ζωώδες μοντέλο παιδείας, ένα υλιστικό, ένα ηδονιστικό μοντέλο παιδείας.

Απέναντι, λοιπόν, σ’ αυτήν την κατάσταση, η οποία έχει αρχίσει και κρούει και τις θύρες μας, και τις θύρες της Ελλάδος, νομίζω πως καλά κάνουμε και καλά θα κάνουμε κάθε χρονιά τη γιορτή των Αγίων Τριών Ιεραρχών να παρουσιάζουμε το πρόσωπο και το έργο τους, να παρουσιάζουμε τις δικές τους απόψεις για την Παιδεία, οι οποίες απόψεις για την Παιδεία των Τριών Ιεραρχών διατυπώθηκαν κι εμφανίστηκαν σ’ έναν κόσμο που παρουσίαζε παρόμοια παρακμή. Ο Ελληνορωμαϊκός κόσμος είχε αρχίσει να παρακμάζει και υπήρχαν και τότε παρόμοια φαινόμενα, την εποχή που ζούσαν οι Τρεις Ιεράρχαι. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στο γνωστό του έργο «Περί κενοδοξίας και ανατροφής των τέκνων», μας παρουσιάζει ακριβώς ποια ήταν η παιδευτική κατάσταση των χρόνων του. Είχε αρχίσει ο εκχριστιανισμός, είχε προχωρήσει ο εκχριστιανισμός αλλά εξακολουθούσε η παλαιά παιδευτική αντίληψη, η ρωμαϊκή, η διαφθορά εξακολουθούσε να υπάρχει ακόμη και μέσα στη χριστιανική κοινωνία, ενώ βέβαια ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ακόμη εξακολουθούσε να είναι ειδωλολάτρες. Μας λέει, λοιπόν, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στο έργο αυτό ότι τρία στοιχεία κυριαρχούσαν στη νοοτροπία την κοινωνική της εποχής εκείνης. Κυριαρχούσαν τρεις έρωτες· κυριαρχούσε ο έρωτας της δόξας, κυριαρχούσε ο έρωτας των χρημάτων και κυριαρχούσε και ο έρωτας του σεξ. Είναι μία εικόνα της σημερινής παρακμιακής εποχής, όπως την περιγράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την δική του παρακμιακή εποχή. Όταν λέει, οι γονείς θέλουν να παροτρύνουν τα παιδιά τους για να σπουδάσουν και να μάθουν γράμματα, δεν τους λένε πρέπει να γίνεις καλός άνθρωπος, να έχεις αγιότητα, να έχεις αρετή, να γίνεις καλός, να γίνεις αγαθός, αλλά του λένε, πρέπει να τελειώσεις το σχολείο, να πάρεις δίπλωμα, να πάρεις μια καλή θέση, να παντρευτείς, να πάρεις μια πλούσια νύφη, να έχεις χρήματα να διασκεδάζεις, να γίνεις υπουργός, να πας κοντά στο βασιλιά… Και το χειρότερο, λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εκτός του ότι υποθάλπτουν έτσι την τάση προς την δόξα και την τάση προς τον πλούτο, το χειρότερο είναι ότι τα έσπρωχναν τότε τα παιδιά και τα σπρώχνουν και τώρα, ακόμη και στο σεξ. Και λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αγανακτισμένος για την τότε κατάσταση, και πρέπει κι εμείς επιτέλους να αγανακτήσουμε· το αναφέρω αυτό, διότι κατόρθωσαν τότε οι Τρεις Ιεράρχαι και όλοι οι άλλοι Πατέρες της Εκκλησίας αυτόν τον παρηκμασμένο κόσμο να τον αλλάξουν και να εμφανιστούν άγιοι, όσιοι, αγνοί, νέοι. Το Βυζάντιο, η Ρωμιοσύνη μας, είναι γεμάτο από αρετή κι από αγιότητα, από αγγελικές μορφές· μέχρι και πριν από σαράντα-πενήντα χρόνια υπήρχε αγνότης στα ήθη και στη συμπεριφορά. Κι έφθασαν σαράντα χρόνια να μας καταστρέψουν αυτόν τον κόσμο, τον οποίον έπλασαν και δημιούργησαν οι Τρεις Ιεράρχες. Λέει λοιπόν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «ουδαμόθεν την διαστροφήν γίνεσθαι των τέκνων, αλλ’ εκ της περί τα βιωτικά μανίας»· από τίποτε άλλο δεν διαστρέφονται τα παιδιά, παρά από την μανία για τα βιοτικά, που τα βάζουμε από την παιδική τους ηλικία. Και μέσα, λέει, σ’ αυτήν την κατάσταση εκεί, της παρακμής της ηθικής και πνευματικής του αρχαίου ελληνορωμαϊκού κόσμου, μέσα σ’ αυτήν την πνευματική σύγχυση, την οποία ζούμε τώρα και στις μέρες μας, επανερχόμαστε στην βαρβαρότητα, δεν υπήρχε τίποτα σαφές. Και δέστε πώς φωτογραφίζει τη δική μας την εποχή: ούτε τα δικαστήρια ούτε οι νόμοι ούτε τα σχολεία μπορούσαν να βοηθήσουν. Τους δικαστάς τους διέφθειραν με χρήματα οι πλούσιοι και κάποιοι άλλοι, οι δε δάσκαλοι ενδιαφέρονταν μόνο για το μισθό τους, για την αμοιβή τους. «Ουδέν όφελος δικαστηρίων, ουδέ νόμων, ουδέ παιδαγωγών, ου πατέρων, ουκ ακοκλούθων, ου διδασκάλων· τους μεν γαρ ίσχυσαν διαφθείραι χρήμασιν, οι δε (διδάσκαλοι) όπως αυτοίς μισθός γένοιτο μόνον ορώσι», βλέπουν πώς θα πάρουν το μισθό τους. Και φωνάζει, «Τούτο εστι, ο την οικουμένην ανατρέπει πάσαν», αυτό ανατρέπει όλη την οικουμένη, ότι «των οικείων αμελούμεν παίδων», αμελούμε τα παιδιά μας, «και των μεν κτημάτων αυτών επιμελούμεθα της δε ψυχής αυτών καταφρονούμεν».

Με αυτήν λοιπόν την παρουσία των Αγίων Τριών Ιεραρχών, των μεγάλων αυτών διδασκάλων, θα χρειαζόταν κανένας πολλές ώρες για να παρουσιάσει το παιδευτικό έργο, και στη ζωή τους και στο έργο τους, των Τριών Αγίων Μεγάλων Ιεραρχών. Και για να φράξουν τα στόματα, να φραγούν τα στόματα, αυτών οι οποίοι τολμούν και υποβιβάζουν τους Τρεις Αγίους ως προστάτας της Παιδείας και αρχίζουν σιγά-σιγά με την εορτή των Τριών Ιεραρχών ως προστατών της Παιδείας, να την υποβαθμίζουν, αλλά ακόμη κι από καθαρά κοσμική άποψη, από καθαρά κοσμικής παιδείας δεν υπάρχουν ανάλογα πρότυπα μορφωμένων ανθρώπων και παιδαγωγών σαν τους Τρεις Ιεράρχες. Σε έρευνες που έχουνε γίνει από σύγχρονους ερευνητάς γνωρίζετε ότι οι Τρεις Ιεράρχες στην εποχή τους ήταν περισσότερο μορφωμένοι, περισσότερο αρχαιομαθείς, είχαν σπουδάσει του κόσμου τις επιστήμες και κανένας δεν μπορούσε να συγκριθεί και να παραβληθεί με την εποχή τους. Και μια και ο λόγος το φέρνει εδώ, να σας πω π.χ., το έχω σημειώσει κάπου εδώ, ότι ο Μέγας Βασίλειος διατηρούσε αλληλογραφία με το γνωστό ρήτορα της αρχαιότητος τον Λιβάνιο, τον οποίον είχε περί πολλού ο αυτοκράτωρ ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο οποίος επεδίωκε να καταργήσει, να χτυπήσει τον χριστιανισμό για να επαναφέρει την ειδωλολατρία. Είδωλο της ελληνικής παιδείας της ειδωλολατρικής ο ρήτωρ Λιβάνιος, καλοπληρωμένος· τον έπαιρναν από πόλη σε πόλη με χρυσούς μισθούς για να διδάσκει ρητορική και φιλολογία. Μαθηταί του Λιβανίου ήταν και οι Τρεις Ιεράρχαι. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στα γεράματά του, οι δύο που ήταν μεγαλύτεροι ο Μέγας Βασίλειος και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος σε νεότερη ηλικία, στην Αντιόχεια και στην Κωνσταντινούπολη. Γνωρίζετε όλοι σας ότι όταν ερωτήθηκε ο Λιβάνιος, ποιον θα επιθυμούσε ν’ αφήσει διάδοχο, απήντησε «Ιωάννην ή μη αυτόν οι χριστιανοί εσύλησαν» · ήθελα ν’ αφήσω ως διάδοχό μου τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο αν δεν ήταν Χριστιανός, αν δεν τον είχαν κερδίσει οι χριστιανοί. Κι έχω εδώ, θα σας το πω όμως περιληπτικά, έχω εδώ ένα κείμενο αλληλογραφίας ανάμεσα στο Λιβάνιο και στον Μέγα Βασίλειο. Έστειλε ο Μέγας Βασίλειος στο Λιβάνιο μία επιστολή στέλνοντάς του κάποιον γνώριμό του από την Καππαδοκία· και του γράφει του Λιβανίου: «Ιδού πέμπω σοι και έτερον Καππαδόκην», του έστελνε συχνά Καππαδόκες ο Μέγας Βασίλειος του Λιβανίου. Όταν λοιπόν πήρε την επιστολή του Μεγάλου Βασιλείου ο Λιβάνιος, του λέει στην αρχή, μου αρέσει αυτό που διαρκώς μου λες, ιδού πέμπω σοι και έτερον Καππαδόκην, και μου στέλνεις πολλούς μαθητάς Καππαδόκες. Αλλά αυτό που έπαθα με την επιστολή σου, λέει, θα σου το διηγηθώ· το διηγείται στην επιστολή του. Όταν, λέει, διάβασα την επιστολή σου, μια ολιγόλογο, λιτή, ακριβολόγο επιστολή -λιτός λόγος, αρχαιοελληνικός- γέλασα, χάρηκα, ευφράνθηκα για το πόσο καλός μαθητής μου είσαι. Και με είδαν, λέει, όσοι ήταν εκεί αξιωματούχοι και με ρώτησαν, γιατί γελάς; Γελάω, λέει, αλλά συγχρόνως και λυπάμαι. Γελάω διότι έχω έναν τόσο καλό μαθητή και λυπούμαι διότι «νενικήμεθα», γιατί νικηθήκαμε. Από ποιον νικήθηκες, του είπαν οι εκεί παριστάντες. Νικηθήκαμε απ’ τον χριστιανό τον Βασίλειο. Και γνωρίζετε όλοι σας το παίγνιο που αντηλλάγη μεταξύ του Μεγάλου Βασιλείου και του Ιουλιανού του Παραβάτου. Ορισμένοι ερευνηταί αμφισβητούν τη γνησιότητα της επιστολής ανάμεσα στον Μέγα Βασίλειο και στον Λιβάνιο, αλλά αυτό είναι δείγμα πάντως αυτού του πνεύματος. Έγραψε ο Μέγας Βασίλειος στον Λιβάνιο μία επιστολή, τη διάβασε ο Λιβάνιος και είπε «ανέγνων, έγνων, κατέγνων», την διάβασα, την κατάλαβα και την καταδίκασα. Τον απαντάει, -δέστε εδώ αριστομάθεια, την οποίαν την καταργήσαμε- ο Μέγας Βασίλειος: «ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως· ει γαρ έγνως, ουκ αν κατέγνως», την διάβασες αλλά δεν την κατάλαβες· γιατί αν την καταλάβαινες δεν θα την καταδίκαζες.

Δεν θέλω εδώ να σας παρουσιάσω γνώμες συγχρόνων ερευνητών, του Βιλαμόβιτς, του Πίεχ, του Γάλλου, μεγάλων γραμματολόγων, οι οποίοι λένε π.χ. ότι, από την εποχή του Κικέρωνος είχε να ακουστεί ρήτορας σαν τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο· κι ότι επίσης, κανένας δεν μιλούσε και δεν έγραφε όπως έγραφαν αυτοί οι Τρεις Μεγάλοι Ιεράρχες. Επομένως κι από την πλευρά μόνον της καθαρής κλασσικής παιδείας και της ελληνομαθείας, και μόνο για το λόγο αυτό θα έπρεπε να έχουμε προστάτας της Παιδείας τους Τρεις Ιεράρχας. Δεν υπάρχει ανώτερος στη γνώση και στην επιστήμη και στη σοφία, σε σχέση με τους Τρεις Ιεράρχες, ακόμη και οι σύγχρονοί τους, ειδωλολάτρες όλοι. Κι αν βέβαια συνδυαστεί αυτό και με την άλλη τους σοφία, τη χριστιανική πίστη και τη χριστιανική σοφία, οι Άγιοι Ιεράρχες αποτελούν τα πρότυπα του διδασκάλου, του αρίστου διδασκάλου, όπως καθιερώθηκε στην παράδοση του Γένους μας. Στην παράδοση του Γένους και της προχριστιανικής και της χριστιανικής περιόδου ο δάσκαλος πρέπει να διαθέτει γνώσιν αλλά και αρετήν. Σχετικά δε στην δική μας την παράδοση, αλλά και στην αρχαιοελληνική, ο δάσκαλος θα πρέπει όχι μόνο να μιλάει και να διδάσκει αλλά και να πράττει. Υπάρχουν του κόσμου τα παραθέματα γύρω από το θέμα αυτό. Γι’ αυτό λοιπόν κι από της πλευράς αυτής ότι οι Τρεις Ιεράρχες συνδυάζουν την αρχαιοελληνική γνώση και την χριστιανική παιδεία, χριστιανική πίστη, συνδυάζουν λόγο και έργο, λόγο και πράξη και διδάσκουν με το παράδειγμά τους, με την αγιότητά τους, υπήρχε καλύτερη περίπτωση για να αγορεύσουμε τους Τρεις Ιεράρχας ως προστάτας της Παιδείας;

Σε όσο χρόνο μου απομένει θα προσπαθήσω εδώ να σας παρουσιάσω από το πλήθος των παιδαγωγικών θέσεων, που υπάρχουν στα συγγράμματα των Αγίων Τριών Ιεραρχών, επιλεκτικά, μία, δύο, τρεις, τέσσερις μόνο θέσεις. Μπορεί κανένας να αριθμήσει δεκάδες, μέχρι και εκατοντάδες θέσεων παιδαγωγικών. Έχουν γίνει ερευνητικές προσπάθειες, έχουν αποθησαυριστεί αυτές οι παιδαγωγικές θέσεις των Αγίων Τριών Ιεραρχών σε τόμους. Αλλά εγώ επέλεξα αυτές τις θέσεις για να έχουν σχέση με τη σύγχρονη παιδαγωγική πραγματικότητα. Μας απασχολεί όλους ο προβληματισμός για το σκοπό της Παιδείας· ποιος είναι ο σκοπός της Παιδείας; Σύμφωνα με τους Αγίους Τρεις Ιεράρχας, που ακολουθούν εν πολλοίς και την αρχαιοελληνική παράδοση, ο σκοπός της Παιδείας είναι η κατόρθωση της αρετής και η αποφυγή της κακίας, όπως και η θεοσέβεια και η ομοίωσις με το Θεό. Είναι εκπληκτικό αλλά ποιος τα διδάσκει όλα αυτά; Να βρίσκει κανένας μέσα σε έργα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, στον Πλάτωνα, να μιλάει για ομοίωση με το Θεό! Να γράφουν οι μεγάλοι μας ποιηταί, οι τραγικοί, να γράφουν οι μεγάλοι μας φιλόσοφοι, ότι χωρίς αρετή δεν είναι νοητή η επιστήμη! Σας υπενθυμίζω το πασίγνωστο που λέει ο Πλάτων, «Πάσα επιστήμη χωριζομένη αρετής, πανουργία ου σοφία φαίνεται». Ο Αριστοτέλης, «Αρετά, πολύμοχθε γένει βροτείω, θήραμα κάλλιστον βίω, σας πέρι, παρθένε, μορφάς και θανείν ζαλωτός εν Ελλάδι πότμος» · Αρετή πολύμοχθε, γένει βροτίω, θήραμα κάλλιστον βίω, η καλύτερη κατάκτηση στο βίο είναι η αρετή, και για σένα, παρθένε Αρετή, είναι καλό και να πεθάνει κανένας.

Ο Μέγας Βασίλειος στο γνωστό του έργο «Προς τους νέους όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων» (PG 54, 199-211), διδάσκει εκεί στους νέους της εποχής… ποιος τα διδάσκει σήμερα αυτά; Στα βιβλία μας έχει περάσει η πορνεία κι έχουν περάσει ανοησίες για καφετέριες και τώρα εισάγεται και η σεξουαλική αγωγή. Δεν αφήνουμε τα παιδιά μας στο δρόμο αυτό της μαθήσεως και της σπουδής, να μην έχουν περισπασμούς, όπως λέτε και παλαιοί πολλοί αλλά και σύγχρονοι «φυλακή των αισθήσεων», να μην ενοχλούνται από τις αισθήσεις, να είναι απερίσπαστα τα παιδιά για να διαβάζουν και να μάθουν, όπως κάναμε και εμείς, και οι παλαιότερες γενιές. Εγώ κινηματογράφο είδα στα 22 μου χρόνια· και πολλοί άλλοι γεροντότεροι. Δεν είχαμε οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα κι είχαμε αφοσιωθεί στο έργο της αγωγής και της παιδείας, ήσυχοι από ερεθισμούς· και δεν πάθαμε και τίποτε! Αντίθετα πλουτίσαμε, ανδρωθήκαμε, γεμίσαμε, χορτάσαμε παιδεία και καλλιεργήσαμε τις ψυχές μας και προσφέραμε στην Πατρίδα και στο Γένος. Ο Μέγας Βασίλειος λοιπόν στο έργο του αυτό λέει ότι όλη η ποίησις του Ομήρου και τα έργα του Ησιόδου είναι «αρετής έπαινος». Την αρετή επαινεί και ο Όμηρος και ο Ησίοδος. Κι έχει του κόσμου τα παραδείγματα μέσα στο έργο αυτό, παρουσιάζει ακόμη και από τον Πρόδικο τον μύθο του Ηρακλή, ότι βρέθηκε ο Ηρακλής κάποια φορά σε δίλημμα ποιον δρόμο ν’ ακολουθήσει -τον ξέρουμε όλοι, παλαιά τον ξέραμε- και του παρουσιάζονται εκεί δύο γυναίκες. Από τις οποίες η μία γυναίκα παρίστανε την Αρετή και η άλλη την Κακία. Η γυναίκα που παρίστανε την Κακία ήταν ντυμένη όπως είναι ντυμένες οι πόρνες, αρωματισμένη, με κοσμήματα, με ακριβά φορέματα κλπ, προκλητική και η άλλη που παρίστανε την Αρετή ήταν ισχνή και σεμνά ντυμένη. Και ποια ακολούθησε ο Ηρακλής; Ακολούθησε τη σεμνή, ακολούθησε την Αρετή, δεν ακολούθησε την Κακία· την στενή και τεθλιμμένη οδό του Ευαγγελίου.

Κι επειδή πολύς λόγος γίνεται για τη σεξουαλική αγωγή και την πορνογραφία, δάσκαλοι και καθηγητές συλλαμβάνονται να έχουν και να διακινούν δίκτυα παιδεραστίας, παρουσιάζει ο Μέγας Βασίλειος στο έργο του αυτό τον Μέγα Αλέξανδρο ως πρότυπο εγκρατείας. Όταν ήρθαν μπροστά του, λέει, οι κόρες του Δαρείου, πανέμορφες Ασιάτισσες οι κόρες του Δαρείου, και τις παρουσίασαν μπροστά στον Μέγα Αλέξανδρο, ο Μέγας Αλέξανδρος δεν γύρισε ούτε να τις κοιτάξει. Γιατί λέει η σχετική διήγησις από τον Πλούταρχο –δεν θυμάμαι από αλλού- ότι θα ήταν γι’ αυτόν άτιμο και ανόητο, αυτός που νίκησε τόσους άντρες στις μάχες να ηττηθεί από τις γυναίκες!

Η αρετή λοιπόν, η κατόρθωση της αρετής και η αποφυγή της κακίας είναι ο βασικός στόχος της αρχαιοελληνικής και της χριστιανικής παιδείας. Έχω αποθησαυρίσει εδώ του κόσμου.

Δεύτερο στοιχείο: η παιδική ηλικία και η νεανική είναι δύσκολη ηλικία αλλά είναι ο καταλληλότερος χρόνος για να θεμελιώσει κανένας αρχές και αξίες. Έχει μείνει σε όλους μας αυτό που λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «δυσκάθεκτος η νεότης και ευόλισθος η νεότης», δύσκολα συγκρατάς την νεότητα είναι ευόλισθος. Αλλά επειδή η νεότης είναι ευόλισθος και δυσκάθεκτος γι’ αυτό «δείται και ισχυροτέρου χαλινού», πρέπει να την χαλιναγωγήσουμε τη νεότητα. Και επικρίνει εδώ ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος –αν ποτέ δημοσιευθεί αυτή η ομιλία θα παραθέσω εδώ καταπληκτικά κείμενα, που δεν έχω χρόνο να σας παρουσιάσω- λέει ότι είναι εγκληματίας ο δάσκαλος, ο οποίος καλοπιάνει και κολακεύει τα παιδιά. Καλός δάσκαλος είναι εκείνος, ο οποίος είναι αυστηρός στα παιδιά. Κάποια φορά, πριν από πολλά χρόνια, δεν είχα γίνει κληρικός ακόμη, ήμουν ακόμη λαϊκός καθηγητής, πριν από 20-30-40 χρόνια, τότε είχε αρχίσει το ξεθεμέλιωμα αυτής της Παιδείας, βρέθηκα σ’ ένα συνέδριο εκπαιδευτικών, μ’ είχαν καλέσει δάσκαλοι για να μιλήσω. Και έπεσα από τα σύννεφα όταν κάποιος δάσκαλος με ρώτησε και μου είπε: «Πάτερ Θεόδωρε, πρέπει ο δάσκαλος να κρατάει αποστάσεις από τον μαθητή;». Ουδέποτε είχε περάσει στις γενιές των εκπαιδευτικών μας το αντίθετο. Ασφαλώς αγαπάει τους μαθητάς, φροντίζει για τους μαθητάς, αλλά κρατάει κι αποστάσεις, σοβαρότητα, υπευθυνότητα. Δεν παραλείπουν βέβαια οι Τρεις Ιεράρχες, για να μη τους θεωρήσει κανένας και υπερβολικά σαδιστές, να λένε ότι χρειάζεται αυστηρότης και χρειάζεται και επιβολή τιμωριών· αλλά όχι διαρκής επιβολή τιμωριών, αλλά κάπου κάπου χρειάζεται και άνεσις. Γιατί και οι υπερβολικές τιμωρίες και το υπερβολικό ξύλο μπορεί να κάνουν κακό. Λένε επίσης ότι στην περίοδο αυτή, την παιδική και της νεότητος, είναι ο πιο κατάλληλος χρόνος για να τοποθετήσεις και να εμφυτεύσεις και να ζωγραφίσεις αρχές και αξίες. Οι ψυχές των παιδιών είναι άγραφες· αφού λοιπόν οι ψυχές είναι άγραφες ή είναι σαν ένα χωράφι χέρσο, γιατί ν’ αφήσουμε να φυτρώσουν ζιζάνια κι αγκάθια και κακίες και να μη φροντίσουμε να φυτρώσουν μέσα αρετές και αξίες; Και γιατί μέσα στον άγραφο χάρτη της ψυχής του παιδιού να μη ζωγραφίσουμε την αρετή, να μη ζωγραφίσουμε την αγιότητα;

Είναι καταπληκτικά τα κείμενα των Αγίων Τριών Ιεραρχών που αναφέρονται στους γονείς τους. Κι εδώ κάνω μία μνεία μόνον των παραγόντων της αγωγής, τι σπουδαίο ρόλο παίζει η οικογένεια. Κι επειδή σεβασμιώτατε, έχω την εντύπωση ότι θα επανέλθουμε σε παλινβαρβαρισμό, θα πρέπει αυτά τα κείμενα, αυτές οι αρχές, που λειτούργησαν σε ανάλογες περιπτώσεις να μας γίνουν μαθήματα. Και ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος Θεολόγος και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τα πρώτα θεμέλια της παιδείας τα πήραν από τους γονείς τους, ιδιαίτερα από τις μητέρες τους. Έχει συγκινητικές αναφορές ο Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος, στα ποιήματά του μέσα, για την μητέρα του τη Νόννα. Ο Μέγας Βασίλειος ότι έργο, λέει, έχω διασώσει μέχρι τώρα, αυτό οφείλεται σε σπέρματα, που μου έβαλε μέσα η μάνα μου η Εμμέλεια και η γιαγιά μου η Μακρίνα· αυτά τα σπέρματα αυξήθηκαν και μεγάλωσαν. Το ίδιο και η μητέρα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Ενθυμούμαστε όλοι μας τον θαυμασμό του Λιβανίου: μια νεαρή κοπέλα σε ηλικία 20 ετών, η Ανθούσα, έμεινε χήρα. Πόσες γυναίκες σήμερα μένουν χήρες και αφοσιώνονται στην ανατροφή των παιδιών τους, ενός παιδιού; Κάνουν δεύτερο και τρίτο γάμο· και χωρίς να χηρέψουν τώρα, κάνουν διαζύγια και διαλύουν τους γάμους. Θαύμασε αυτή τη γυναίκα, η οποία έμεινε χήρα στα είκοσί της, πλούσια γυναίκα και αφιερώθηκε στην ανατροφή του Χρυσοστόμου. Γι’ αυτό έβγαλε το Χρυσόστομο! Και είπε ο Λιβάνιος, «βαβαί, οίαι παρά χριστιανοίς εισί γυναίκες», δέστε τι γυναίκες έχουν οι χριστιανοί! Μπορούμε σήμερα να το πούμε αυτό για τις χριστιανές γυναίκες, δέστε τι γυναίκες έχουν οι χριστιανοί; Θα αναγκαστούμε λοιπόν, λόγω αυτής της παρακμής της παιδείας μας, της νεοεποχίτικης, της παγκοσμιοποιημένης, θ’ αναγκαστούμε να επιστρέψουμε στον πρώτο παράγοντα, στον παράγοντα της οικογενείας. Και ήδη έχει αρχίσει και στη χώρα μας και προβληματίζει ο θεσμός της «κατ’ οίκον παιδείας». Παιδεία στο σπίτι. Στην Αμερική ήδη γίνεται. Γονείς που ξέρουν γράμματα, δίνεται η δυνατότητα από τις αρχές τις εκπαιδευτικές να μη στέλνουν τα παιδιά τους στα σχολεία· ποια σχολεία; Τα σχολεία με τα πορνοβιβλία; Και να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους μέσα στα σπίτια τους. Ήδη υπάρχει εδώ, στην Ελλάδα, στη χώρα μας, εδώ κοντά στη Θεσσαλονίκη, ένας Αμερικανός Ορθόδοξος, ο οποίος με τη γυναίκα του, Ελληνίδα Ορθόδοξη, πήραν κάποια έγκριση, θα σημειωθεί, που μαθαίνουν τα παιδιά τους γράμματα στο σπίτι.

Και θαυμάζει ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, το προβάλλει ως πρότυπον, πώς, λέει, τόλμησαν οι μητέρες των Τριών Αγίων Ιεραρχών, να τους στείλουν στην Αθήνα, στο κέντρο της ειδωλολατρίας και στο κέντρο της ηθικής ασυδοσίας, με κακές παρέες και έκλυτες παρέες, πώς τόλμησαν και έστειλαν τα παιδιά τους σε νεαρή ηλικία στην Αθήνα; Που ήταν κέντρο όχι μόνο της ειδωλολατρίας, κέντρο βέβαια γραμμάτων, φιλοσοφίας, αλλά και κέντρο ηθικής εκλύσεως. Και λέει ο Άγιος Νεκτάριος, τα έστειλαν και τόλμησαν γιατί γνώριζαν ότι οι ίδιες είχαν κάνει σπουδαίο έργο αγωγής.

Δάσκαλος. Λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ότι είναι, οι δάσκαλοι, οι οποίοι δεν προσπαθούν να διδάξουν στα παιδιά την αρετή και την αγιότητα, να μορφοποιήσουν, να διαμορφώσουν, είναι χειρότεροι από εγκληματίες και χειρότεροι από ανδροφόνος. Ο δάσκαλος, λέει, πρέπει και να διδάσκει και να είναι πρότυπο αρετής και αγιότητος. Δεν ωφελεί μόνο η διδασκαλία, πρέπει ο ίδιος να δίνει το σχετικό παράδειγμα.

Και η Εκκλησία. Γνωρίζουμε πόσο αυστηρός είναι και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος για νοσηρά φαινόμενα ακόμη και στο χώρο της Εκκλησίας. Υπάρχουν θαυμάσια κείμενα· δεν μπορώ να σας τα παρουσιάσω εδώ.

Και επίσης το κοινωνικό περιβάλλον, συναναστροφές, η νοοτροπία. Τα παιδιά πλέον, ακόμα κι αν στο σπίτι γίνεται προσπάθεια να διαμορφωθούν, χαλούν έξω· η νοοτροπία η κοινωνική κι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ιδίως, ας μου επιτραπεί η έκφραση, για να μείνει, δεν είναι δική μου, την παίρνω κι εγώ από άλλους μαθητάς: ιδιαίτερα τη νοοτροπία και το περιβάλλον αυτό τη διαμορφώνουν «τα πορνοκάναλα και τα βοθροκάναλα». Είναι φοβερή, απαράδεκτη αυτή η κατάσταση· μία πληγή στο σώμα της κοινωνίας μας. Όποια στιγμή κι αν ανοίξεις στα κανάλια της τηλεοράσεως, ακόμη και στις ειδήσεις, θα δεις γύμνιες και αισχρότητες και πορνείες και μοιχείες. Πώς λοιπόν τα παιδιά αυτά να παραμείνουν έτσι;

Και τελευταίο στοιχείο, και τελειώνω, είναι οι Τρεις Ιεράρχες, το έθιξα ήδη εν μέρει, είναι άριστοι εκφραστές για τις δύο Παιδείες, τις οποίες συνήνωσαν στο πρόσωπό τους. Κι αυτό πρέπει να είναι το ιδανικό της παιδευτικής μας παραδόσεως. Αν θέλουμε ν’ αποφύγουμε την εξαφάνισή μας, την αφομοίωσή μας μέσα στην χοάνη της παγκοσμιοποίησης, πρέπει να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, τις αξίες μας, τις ελληνικές και τις χριστιανικές, τις οποίες τις χάσαμε. Ο Ιουλιανός ο Παραβάτης επιχείρησε να το κάνει αυτό· επιχείρησε να απαγορεύσει στους χριστιανούς διδασκάλους να διδάσκουν στα σχολεία και απηγόρευσε και στους χριστιανούς μαθητάς να παρακολουθούν Έλληνας δασκάλους, ρήτορας, φιλοσόφους, για να καταδικάσει σε αγραμματοσύνη τους χριστιανούς. Κι έρχεται εδώ ο Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος και οι άλλοι και τον κάνουν τον Ιουλιανόν τον Παραβάτην, ιδιαίτερα ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στους δύο στηλιτευτικούς του λόγους εναντίον του Ιουλιανού, επιτρέψτε μου την έκφραση, με τα κρεμμυδάκια! Τι είσαι εσύ; Η γλώσσα είναι δικό σου κτήμα; Θα μας απαγορεύσεις να μαθαίνουμε την ελληνική γλώσσα; «Ελλάς εμή», η Ελλάδα είναι δική μου. «Αττικός συ, αττικοί και ημείς», είσαι συ αττικός, είμαστε αττικοί και ημείς. Και μόνο για την περίπτωση που θα επιτύγχαναν τα μέτρα αυτά του Ιουλιανού, ιδιαίτερα ο Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος έγραψε ποιήματα με μέτρα ιαμβικά και άλλα για να διδάσκονται οι χριστιανοί μαθητές ποίηση αρχαία Ελληνική και τραγωδία γραμμένα από τον Άγιο Γρηγόριο Θεολόγο. Και λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος «πάσιν ανωμολογήσθαι τον νουν εχόντων, παίδευσιν είναι το μείζον αγαθών», όλοι ομολογούν ότι η Παιδεία είναι το μεγαλύτερο αγαθό. «Ου μόνον δε ταύτην την ημετέραν», όχι μόνον την δική μας, τη χριστιανική «αλλά και την θύραθεν, ην πολλοί χριστιανοί διαπτύουσιν κακώς ειδότες», όχι μόνο τη δική μας, τη χριστιανική παιδεία, το Ευαγγέλιο, την Αγία Γραφή, έχει τα πρωτεία αυτή, αλλά και τη θύραθεν, την Ελληνική Παιδεία, την οποία μερικοί χριστιανοί την αποφεύγουν κακώς ποιούντες, κακώς ειδότες, είναι σκληροί κι αγράμματοι αυτοί.

Και δεν έκαναν τίποτε οι Τρεις Ιεράρχες στο θέμα της συζεύξεως χριστιανικής και ελληνικής παιδείας, αυτό που έκανε ο Απόστολος Παύλος. Μερικές φορές οι ομιληταί και οι θεολόγοι όταν μιλούν των Τριών Ιεραρχών κάνουν ένα σοβαρό λάθος. Και το σοβαρό λάθος είναι ότι ομιλούντες περί των Αγίων Τριών Ιεραρχὠν, λένε ότι οι Τρεις Ιεράρχαι έκαναν την σύνθεση της Χριστιανικής και της Ελληνικής Παιδείας· είναι λάθος. Δεν έκαναν την σύνθεση, διετήρησαν την σύνθεση και προφύλαξαν την σύνθεση από του χωρισμού, που επιχειρούσε ο Ιουλιανός. Ο Ιουλιανός θέλησε να ξεχωρίσει τη Χριστιανική από την Ελληνική Παιδεία και οι Τρεις Ιεράρχες είπαν, «είναι και δική μας η Ελληνική Παιδεία». Τι έκανε ο Απόστολος Παύλος; Δεν μνημονεύει μέσα στις Επιστολές του και μέσα στις Πράξεις των Αποστόλων, στις δημηγορίες του, χωρία Ελλήνων ποιητών; «του γαρ και γένος εσμέν», «ζητείν αυτόν και εύροιεν και ου μακράν εξ ημών απέχοντος». Έχουν διαπιστώσει πολλοί ερευνητές ότι μέσα στις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου υπάρχουν του κόσμου τα κείμενα από αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Επομένως, η σύζευξη Χριστιανικής και Ελληνικής Παιδείας κι όπως λέει κι ο μεγάλος θεολόγος π. Γεώργιος Φλορόφσκι, ο ελληνισμός είναι ενωμένος στη φύση, μέσα στην κούνια του χριστιανισμού, είναι αδιαίρετη κατηγορία της χριστιανικής σκέψεως. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις χριστιανισμό και ελληνισμό. Κι έχουμε τώρα τους ανοήτους δωδεκαθεϊστάς και ειδωλολάτρες, οι οποίοι προσπαθούν να επαναφέρουν το όραμα και την τακτική του Ιουλιανού του Παραβάτη και του Γεωργίου Πλήθωνος και να πουν ότι, δική μας είναι η Παιδεία και η ειδωλολατρία μαζί· ότι η Ελληνική Παιδεία ταιριάζει με την ειδωλολατρία όχι με τη χριστιανική πίστη.

Αγαπητοί μου, και τελειώνω μ’ αυτό σεβασμιώτατε, ο Ελληνισμός θριάμβευσε και μεγαλούργησε σε δύο περιόδους: τον 4ο π.Χ. αι. όταν κυριάρχησε στη φιλοσοφία η μεταφυσική πνοή του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους και μετά των Πυθαγορείων και θριάμβευσε επίσης ο Ελληνισμός και η Ελληνική Παιδεία στον 4ο μ.Χ. αι., και οι δύο χρυσοί αιώνες. Αλίμονο αν φτάναμε στο σημείο να αποχωρίσουμε τα δύο! Έχουμε αυτή την μεγάλη ευλογία, κουβαλούμε δύο παραδόσεις, να κουβαλούμε τον Παρθενώνα και την Αγιά Σοφιά, να κουβαλούμε τους αρχαίους Έλληνες σοφούς με όσα σημάδια έχουν καλά, αρετής έπαινος, εκτός, λέει ο Μέγας Βασίλειος προς τους νέους, εκτός από τις αναφορές στους θεούς· που κι αυτό βέβαια δείχνει πόσο θεοσεβείς ήσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Και το κάνει αυτό ο Μέγας Βασίλειος όχι μόνο γιατί θέλει να παρουσιάσει την σημασία του ενός Θεού, αλλά και γιατί ο βίος και οι αναφορές στην μυθολογία στους θεούς είναι γεμάτα από πολέμους, από έριδες κι από ανηθικότητες. Ο Δίας ο ανώτερος, λέει ο Μέγας Βασίλειος, γύριζε από κρεβάτι σε κρεβάτι στην κάθε θεά. Παίρνουμε λοιπόν τα καλά στοιχεία, τα υγιή από τον αρχαίο Ελληνισμό και μαζί με τον υπέροχο λόγο του Ευαγγελίου, τον άφθαστο λόγο, ο τέλειος λόγος, η τέλεια αποκάλυψη, η τέλεια αλήθεια, υπηρετουμένη και επενδεδυμένη από τον τέλειο λόγο της αρχαίας Ελληνικής σκέψεως.

Αυτοί λοιπόν είναι εν ολίγοις. Νομίζω πως και πάλι λίγο ξέφυγα από αυτά που είχα προγραμματίσει εδώ να σας πω, ας μείνουν όμως σήμερα αυτά κι αν ο Θεός βοηθήσει να καταγραφούν αυτά σ’ ένα γραπτό κείμενο, εκεί θα υπάρχουν και περισσότερες αναφορές.

Ας διδαχθούμε από το έργο των Τριών Ιεραρχών. Μπορεί σήμερα να επανέλθει η Παιδεία μας στη θεοσέβεια και στην αρετή; Μπορούν τα παιδιά μας να πάψουν να είναι ομάδες αλητών και αγέλες λύκων και στα σχολεία μας να διδάσκεται η πορνογραφία; Τα παιδιά μας να είναι, όπως έλεγε ο Άγιος Κοσμάς, γουρουνόπουλα; Στην Τουρκοκρατία, όταν πήγαν τα παιδιά στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, λέει, «τι τα φέρατε τα παιδιά σας; Αυτά είναι γουρουνόπουλα». Αν δεν ξέρουν τι είναι Θεός, τι είναι αρετή, τι είναι άγιοι, τι είναι Θεός, τι είναι Αγία Τριάδα, αν δεν παν στο σχολείο να μάθουν γράμματα, αυτά είναι γουρουνόπουλα! Μπροστά λοιπόν σ’ αυτήν την τάση της Παιδείας η μόνη διέξοδος που έχουμε είναι ν’ ακολουθήσουμε τη ζωή και το παράδειγμα και τη διδασκαλία των Αγίων Τριών Ιεραρχών και όσα αυτοί έκαναν στην εποχή τους και επέβαλλαν τους σκοπούς της Παιδείας και εξημέρωσαν την ανθρωπότητα, όχι μόνο την Ελλάδα, εν γένει τους άγριους τους εξημέρωσαν, τους έφεραν στον πολιτισμό· σήμερα δεν κάνουμε τίποτα, υποπροϊόντα. Αν λοιπόν θέλουμε, πρέπει ξανά πίσω, επιστροφή στους Τρεις Ιεράρχες. Και αντίσταση στα θλιβερά και νοσηρά φαινόμενα της σημερινής Παιδείας.

Σας ευχαριστώ.

Εμείς ευχαριστούμε τον π. Θεόδωρο Ζήση, για τις αφορμές, τις οποίες παρέσχε σε όλους μας για γόνιμο προβληματισμό. Και όλοι εκλάβαμε τις αναφορές του στους Τρεις Ιεράρχες, αναφορικώς προς το θέμα της Παιδείας των νέων, ως μία κραυγή αγωνίας για όλα αυτά, τα οποία τεκταίνονται εις την νεοελληνική πραγματικότητα· όλα αυτά, τα οποία μας γεμίζουν από αισθήματα αθυμίας και προβληματισμού για την προσπάθεια, η οποία επιχειρείται για να βγει ο Χριστός από τα σχολεία, για να βγει το ήθος και η αρετή από τον πνευματικό ορίζοντα των παιδιών. Δυστυχώς η νεοελληνική παιδεία όλο και περισσότερο δίδει την εντύπωση ενός υδροκεφάλου θηρίου. Φορτώνουμε στα παιδιά μας γνώσεις συνέχεια. Φορτώνουμε στα παιδιά μας όλα αυτά, τα οποία έχουν την αξία τους αλλά αδυνατίζεται η ψυχή τους· δεν φροντίζουμε παράλληλα να δίνουμε στα παιδιά μας αφορμές θεοσέβειας, ευκαιρίες αρετής, δεν φροντίζουμε να καλλιεργούμε στα παιδιά μας όλα αυτά, τα οποία και εις τα οποία ανεφέρθη ο π. Θεόδωρος. Και η ευθύνη ανήκει σε όλους μας. Ο εύκολος δρόμος είναι να ρίπτομεν εις τους άλλους τις ευθύνες είτε αυτοί οι άλλοι είναι τα συστήματα τα πολιτικά, οι εκάστοτε κυβερνήσεις, είτε οι άλλοι είναι η κοινωνία μας, η οποία βρίσκεται εις μίαν πνευματικήν σύγχυσιν, είτε είναι οποιοσδήποτε άλλος εκτός ημών. Αλλά υπάρχει ευθύνη σε όλους μας άλλωστε γι’ αυτό το κατάντημα της παιδείας μας, για το γεγονός ότι τα γράμματα έχουν γίνει πλέον άθεα. Δεν διδάσκεται ο Χριστός μέσα στα σχολεία. Ήδη πυκνώνουν οι φωνές όλων εκείνων, οι οποίοι αύριο μεθαύριο, κι αυτό το αύριο μεθαύριο δεν θα είναι πολύ αργά, που θα διεκδικήσουν και θα επιβάλλουν το να κατέβουν τα σύμβολα τα θρησκευτικά από τα σχολεία. Ελέγοντο αυτά, ότι θα έρθει η εποχή και ήδη η εποχή έρχεται. Όταν θα ‘ρθουν με θρασύτητα και θα αποκαληθώσουν τις εικόνες από τα σχολεία, θ’ αποκαθηλώσουν τα θρησκευτικά σύμβολα, αφού προηγουμένως έχουν αποκαθηλώσει κάθε εικόνα αρετής και ήθους και αγιότητας απ’ την ψυχή των παιδιών μας. Έχουμε ευθύνη όλοι μας. Και η ευθύνη βρίσκεται και στη δράση όταν αυτή είναι αντίθεη και αντιπαιδαγωγική, ευθύνη όμως υπάρχει και στη σιωπή, όταν δηλαδή εμείς σιωπούμε. Διότι αδελφοί μου, δυστυχώς, στην πατρίδα μας έχει διαμορφωθεί η εξής πραγματικότητα· υπάρχει μία μειοψηφία, η οποία είναι θορυβώδης και η οποία έχει βήματα, μέσα από τις τηλεοράσεις, μέσα από τις εφημερίδες, για να προβάλλει τις ιδέες της, οι οποίες είναι μακράν από την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας· και υπάρχει και μία μεγάλη σιωπηρά πλειονοψηφία. Και υπάρχει μεγάλη ευθύνη σ’ αυτή την σιωπή. Διότι σιωπή σημαίνει συνενοχή, σιωπή σημαίνει συμπόρευση σ’ αυτόν τον κατήφορο τον πνευματικό και ηθικό. Και αυτή η σιωπή αφορά όλους μας όταν στεκόμεθα απλοί θεατές σε αυτήν την κατακρεούργηση της ανθρωπίνης παιδικής ψυχής. Υπάρχει ευθύνη στην οικογένεια, όταν οι γονείς έπαψαν ν’ ασχολούνται με την ψυχή των παιδιών. Λέει ο ιερός Χρυσόστομος, «από της εστίας η παιδεία», δηλαδή από το σπίτι ξεκινάει η καλλιέργεια, η παιδεία. Πόσοι από τους νέους γονείς μιλούν για το Χριστό στα παιδιά τους; Πόσοι από τους νέους γονείς όμως έκαναν οι δικοί τους οι γονείς, να πάρουν το παιδί τους και πρώτοι αυτοί να πάνε την Κυριακή στην εκκλησία; Αυτά φαντάζουν εικόνες μιας παρωχημένης εποχής, οι οποίες όμως τόσο πολύ κοστίζουν εις την ζωήν όλων. Πόσοι γονείς μιλούν στα παιδιά για την αξία της αρετής, της εντιμότητας, της αλήθειας; Πόσοι το κάνουν αυτό; Ή πόσοι είναι εκείνοι οι γονείς, οι οποίοι εξαντλούν το ρόλο τους μόνο στο να παρέχουν στα παιδιά των υλικές δυνατότητες, τα ενδύματα και τις δυνατότητες μιας περαιτέρω προόδου, όπως εκείνοι τουλάχιστον την εννοούν την πρόοδο; Το ακριβό προνόμιο του να είναι κανείς γονιός, οι σύγχρονοι γονείς το έχουν εξαργυρώσει με αυτές τις μικρές και ήσσονος σημασίας παροχές. Άρα λοιπόν, το πρόβλημα ξεκινά από το σπίτι, όταν ο πατέρας και η μάνα δεν βρίσκει ώρα να ασχοληθεί με το παιδί, όταν ο πατέρας και η μάνα δεν μιλά για το Χριστό, δε μιλάει για την αρετή, δε μιλάει για την Εκκλησία, δε μιλάει για όλα εκείνα τα μεγάλα, τα οποία στήριξαν αυτή την Πατρίδα και αυτό το Γένος. Και περνά η ευθύνη στα σκολειά με όλο αυτό το περιβάλλον, το οποίο έχει δημιουργηθεί. Είναι πόνος, αυτός ο οποίος βγαίνει από την καρδιά μας. Δεν έχουμε καμία διάθεση να ελέγξουμε κανέναν. Αλλά έχουμε το χρέος και την ευθύνην να καταθέσομε την μαρτυρία και την κραυγή της αγωνίας. Πού ‘ναι τα δικά μας τα σκολειά, όταν ξέραμε να υπακούμε στους δασκάλους μας, οι οποίοι ήταν πρόσωπα ιερά. Δέστε τις σημερινές εποχές. Δάσκαλοι και παιδιά έχουν γίνει ένα πράγμα κι αυτό στο όνομα του πλησιάσματος των δασκάλων προς τα παιδιά· πλήρης ισοπέδωσις. Και τα παιδιά τα έχουν όλα ισοπεδώσει γι’ αυτό και περνούν σ’ αυτήν την απαξίωση και τον μηδενισμό. Για να μην είπω και τα αλλεπάλληλα νομοθετήματα της πολιτείας μας, από όλους τους χρωματισμούς, που συντείνουν και κατατείνουν εις την αποκαθήλωση όλων αυτών των μεγάλων και ιερών: να φύγει ο παπάς απ’ το σχολείο, να σταματήσει η εξομολόγηση από το σχολείο, να παρακμάσει ο εκκλησιασμός, ο οποίος επαφίεται εις το φιλότιμο του κάθε διευθυντού ή του κάθε δασκάλου. Είναι χειροβομβίδες, είναι ωρολογιακές βόμβες, τις οποίες βάζουμε στα θεμέλια της κοινωνίας μας και της ζωής μας και περνάμε μετά εις την κοινωνίαν μας και περνάμε μετά και σε όλα εκείνα, και στην Εκκλησία μας, όταν αυτή δεν βγάζει το πρόσωπο του Χριστού. Υπάρχει ευθύνη σε όλους μας. Ευθύνη στη δράση την αντίθεη, ευθύνη και στη σιωπή, η οποία σημαίνει συνενοχή. Γι’ αυτό και πρέπει όλοι να ζωστούμε· να ζωστούμε και να ριχτούμε εις τον καλόν αγώνα εμπνεόμενοι από τους Τρεις μεγίστους φωστήρας της τρισηλίου Θεότητος, τους μεγάλους αυτούς Πατέρας της Εκκλησίας μας και γνώστες της ανθρωπίνης ψυχής. Να εμπνευστούμε από τα δικά τους μηνύματα, από τη δική τους ζωή, για να έρθει και πάλι η ελπίδα στην Πατρίδα μας, η ελπίδα για τα παιδιά μας.

Εύχομαι σε όλους σας, εύχομαι στα παιδιά μας, εύχομαι στους καθηγητές μας, στους δασκάλους μας να έχουν πλούσιον τον φωτισμόν του Αγίου Πνεύματος και το παράδειγμα των Τριών Ιεραρχών να καθοδηγεί τη ζωή τους. Υπάρχουν και καλοί καθηγητές, τους οποίους τιμούμε. Υπάρχουν και δάσκαλοι, οι οποίοι έχουν συνέπεια στην ζωήν τους, των οποίων φιλούμε το χέρι με σεβασμό. Υπάρχουν, υπάρχουν και αυτοί, αλλά θέλουμε και παρακαλούμε να είναι οι περισσότεροι, να είναι εκείνοι, οι οποίοι θα χαρίσουν και πάλι την ελπίδα στον κόσμο.

-Η Χάρις του Κυρίου μας μετά πάντων ημών, πάτερ Θεόδωρε, θερμώς ευχαριστούμε για την παρουσία σας και για τους λόγους σας και οι Τρεις Ιεράρχες ας φωτίζουν κι ας καθοδηγούν τη ζωή όλων μας. Αμήν.

πηγή: Ι.Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Τα παράλογα της «αργίας» των Τριών Ιεραρχών

2012-01-27T23:53:00.001+02:00

Γράφει ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Παράλογο Α: Αργία για τη …μισή Εκπαίδευση.

Σύμφωνα με τα ΠΔ 200 και 201/1998 οι νηπιαγωγοί και οι δάσκαλοι καθώς και οι μαθητές της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης υποχρεούνται να συμμετέχουν στις εκδηλώσεις για την εορτή των Τριών Ιεραρχών. Για τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση αναφέρεται μόνο ότι είναι αργία η ημέρα αυτή και η φετινή εγκύκλιος λέει ότι το κάθε σχολείο αποφασίζει εάν θα συμμετέχει στον εκκλησιασμό ή/και σε σχετικές εκδηλώσεις.

Παράλογο Β: Τι εστί σχολική αργία;

Η σύναξη των τριών Πατέρων της Εκκλησίας σε μια ημέρα διαφορετική από την ημέρα μνήμης του καθενός και η σύνδεση της σύναξης των φωτισμένων αυτών ανθρώπων με την παιδεία έχει άλλο σκοπό από αυτόν που διαφαίνεται στη φετινή εγκύκλιο.

Προφανώς, ο νομοθέτης της σχολικής αυτής αργίας εννοεί διάθεση της ημέρας όχι για μαθήματα αλλά για εκδηλώσεις σχετικές με την παιδεία. Κι αν ο εκκλησιασμός μαθητών και εκπαιδευτικών δεν είναι από όλους επιθυμητός, θα έπρεπε τουλάχιστον κάθε σχολείο να οργανώσει κάποια δραστηριότητα – εκδήλωση για την πολύπαθη παιδεία (π.χ. ομιλία, συνάντηση με ανθρώπους των γραμμάτων, ανοιχτή συζήτηση, κ.α.).

Παράλογο Γ: Ημέρα της παιδείας. Με πόσους μαθητές και εκπαιδευτικούς;

Αυτή η «συγκινητική» κίνηση του Υπουργείου για την αυτοδιαχείριση της ημέρας τι αποτελέσματα θα έχει; Για να μην με κατηγορήσεις για γκρινιάρη, θα ήθελα φίλε αναγνώστη να με ενημερώσεις εάν βρεις ένα σχολείο στο οποίο σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα να συμμετέχει σε εκδηλώσεις για την παιδεία. Φαντάσου τι θα γινόταν εάν στις 17 Νοεμβρίου (ημέρα για τη δημοκρατία και την πολιτική ελευθερία) έλεγε το Υπουργείο Παιδείας να συμμετέχουν όσα σχολεία επιθυμούν.

Λογικό Α: Η επιλεκτική αυτοδιαχείριση οδηγεί στην υποβάθμιση και κατάργηση της ημέρας.

Θαύμασε το μεγαλείο της φετινής εγκυκλίου: Σε μια έξαρση επιλεκτικής «δημοκρατικής ευαισθησίας» λέει ότι τα σχολεία δύνανται να συμμετάσχουν στον εκκλησιασμό ή / και στις εκδηλώσεις με ευθύνη του Διευθυντή και του Συλλόγου των καθηγητών. Πώς; Με εντολή του Διευθυντή; Με ψηφοφορία και όποια άποψη βγει, αυτή και επιβάλλεται; Με κλήρωση; Με επίκληση στη λογική, στο φιλότιμο, στην ευαισθησία;

Πραγματικά, θα ήθελα να ξέρω πώς ακριβώς φαντάζεται η πολιτική ηγεσία και οι συμβουλάτορες του ΥΠΔΒΜ την εορτή της παιδείας. Να μας δώσουν ένα σκεπτικό, βρε αδερφέ. Ή είναι αργία και καθόμαστε όλοι στο σπίτι μας όπως κάνουμε την Καθαρά Δευτέρα ή είναι ημέρα της παιδείας και είμαστε όλοι στο σχολείο μας για να τιμήσουμε την παιδεία και να αναλογιστούμε γι’ αυτήν. Ή μήπως «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάμε για σχοινί», αγαπητό Υπουργείο;

πηγή: theologosnaf.blogspot.com

Μήνυμα Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου για την εορτή των Τριών Ιεραρχών

2012-01-27T16:55:00.003+02:00

ΜΗΝΥΜΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ & ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

κ. Ιερωνύμου Β'

Προς τους Εκπαιδευτικούς των Σχολείων της Αθήνας

Με την ευκαιρία της εορτής των Τριών Ιεραρχών

Αθήνα 21 Ιανουαρίου 2012

Αγαπητοί μου Εκπαιδευτικοί, Αγαπητά μου παιδιά,

Η Εκκλησία μας εορτάζει τους «αναφθέντας άνθρακας, εκ του αστέκτου πυρός». Αυτούς που μας φώτισαν με το φως του Αγ.Πνεύματος και ο λόγος τους για την Παιδεία δεν είναι κενός αλλά ουσιαστικός γιατί αφορά κάθε άνθρωπο...

Εορτάζουμε τρεις αγίους των οποίων ο βίος και το παράδειγμα παραμένει ακατανόητο. Αν και πλούσιοι έγιναν φτωχοί για χάρη μιας ιδέας θα λέγαμε σήμερα, για χάρη του Χριστού, όπως κηρύττει η Εκκλησία μας.

Ποιος είναι ο βίος των Τριών Ιεραρχών; Συνοπτικά ήταν τρείς νέοι, παιδιά ευκατάστατων οικογενειών. Σπούδασαν στις καλύτερες σχολές της εποχής, έχοντας τους καλύτερους δασκάλους, όλες σχεδόν τις επιστήμες του καιρού τους. Στην κορύφωση της νιότης και των σπουδών τους εκεί που οι δρόμοι για την εξουσία, τη δόξα, τον πλούτο και την καταξίωση ήταν ανοικτοί, αποσύρονται στην έρημο, πωλούν την περιουσία τους γιατί αγάπησαν βαθιά το Θεό και τον άνθρωπο. Με τα μέτρα της εποχή μας «απέτυχαν» διότι άφησαν τη δόξα, την εξουσία και τις τιμές για να μοιραστούν τη χαρά, τον κόπο και τον πόνο των συνανθρώπων τους διακονώντας τους ολόκληρη τη ζωή τους στο όνομα του Κυρίου μας.

Ήταν «εκτός πραγματικότητας», «αιθεροβάμονες» για τους σύγχρονους Έλληνες γιατί ήταν πατέρες που ποίμαναν την αγωνία των ανθρώπων για να τους θρέψουν με τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος.

Ποιος πραγματικά εορτάζει σήμερα; Εκείνοι που μπορούν να αγαπούν. Οι δάσκαλοι που τολμούν να υπηρετούν την αγωγή που σήμερα είναι παραγκωνισμένη, τη σπουδή που βαθαίνει τα ερωτήματα και δεν διαμελίζει τη γνώση. Οι γονείς που αγαπούν τόσο τα παιδιά τους ώστε να μην εγκλωβίσουν το μέλλον τους σε μερικών ωρών εξετάσεις για μια προοπτική που αποδεικνύεται αβέβαιη. Οι μαθητές που επαναστατούν στην ανία και στην κόπωση της επιλεκτικής μάθησης και τολμούν να θέτουν ερωτήματα και να ψάχνουν βιβλιοθήκες. Οι ιερείς που είναι «εκτός ύλης» επειδή επιμένουν με τη διακονία τους να φροντίζουν τους ανθρώπους μαθαίνοντας τους στο όνομα του Χριστού, να πιστεύουν, να αγαπούν, να ελπίζουν να επιμένουν ακόμα και όταν είναι μόνοι.

Εορτάζουν όλοι εκείνοι που δεν σταματούν σε επιδόματα την προσπάθεια τους αλλά αντιλαμβάνονται το ψωμί του αδελφού ως ζήτημα βαθύτατα πνευματικό και αγωνίζονται να αλλάξουν οι άνισες και άδικες δομές των κοινωνιών μας.

Όσοι δεν κάμπτονται από απειλές και βασανιστήρια και μπορούν όπως ο Μ. Βασίλειος να απαντούν στους εκάστοτε άρχοντες: « αρπαγή περιουσίας δεν φοβάμαι, γιατί δεν έχω τίποτε άλλο εκτός από λίγα τριμμένα ράσα και λίγα βιβλία. Εξορία δεν γνωρίζω γιατί οι τόποι δεν με εμποδίζουν να προσεύχομαι».

Όλοι όσοι παραμένουν «των Αποστόλων ομότροποι» μπορούν και πορεύονται σε ένα αμήχανο κόσμο επόμενοι των Τριών Δασκάλων της οικουμένης.

Αίτηση εγγραφής στην Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων

2012-01-27T16:21:00.001+02:00

Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων ανήρτησε στην ιστοσελίδα της την Αίτηση εγγραφής στην Ένωση που πρέπει να συνοδεύεται από: α) Τό δελτίο ἀτομικῶν στοιχείων

καί β) Ἀντίγραφο τοῦ πτυχίου.

Τό δικαιωμα ἐγγραφῆς ἀνέρχεται σέ 5 Εὐρώ και μπορεί να ἀποσταλλεί με ταχυδρομική ἐπιταγή ἤ μέσῳ τῆς Τραπέζης Eurobank Ergasias (ἀριθμός λογαριασμοῦ(0 0 2 6 - 0 2 1 5 -4 7 - 0 1 0 1 0 2 8 1 5 2).

Δείτε τα έντυπα της Αίτησης αλλά και του Δελτίου ατομικών στοιχείων πατώντας το Διαβάστε περισσότερα

Κατεβάστε το έγγραφο πατώντας το Download του Scribd
Αίτηση εγγραφής

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Οἱ γνήσιοι Ἀδελφοί, φίλοι καί στυλοβάτες τῆς Ἐκκλησίας μας Ἐπίσκοποι

2012-01-27T16:09:00.001+02:00

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ.ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΘΗΡΩΝ κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΚΑΠΠΑΔΟΚΕΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΚΑΙ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ ΘΕΟΛΟΓΟ

Μέγας Βασίλειος καί Γρηγόριος ὁ Θεολόγος:

Οἱ γνήσιοι Ἀδελφοί, φίλοι καί στυλοβάτες τῆς Ἐκκλησίας μας Ἐπίσκοποι

Γιά τήν ὅσο τό δυνατόν καλύτερη καί πληρέστερη διεξαγωγή τοῦ θέματος θά ἀκολουθηθῇ, μέ τή χάρι τοῦ Θεοῦ, ἡ ἑξῆς γραμμή πλεύσεως. Εὐσύνοπτη ἀναφορά στήν ἱστορική τροχιά καί τήν προσωπικότητα τῶν δύο αὐτῶν ἁγίων Ἱεραρχῶν καί στή συνέχεια ἡ παρουσίασίς των ὡς γνησίων Ἀδελφῶν, φίλων καί στυλοβατῶν τῆς Ἐκκλησίας μας.

1. Ὁ Ἅγιος Βασίλειος καί τό ἀξιοθαύμαστο ὁδοιπορικό του

Γεννήθηκε τό 329/330 στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Ἔλαβε τό ὄνομα τοῦ πατέρα του καί ἀμέσως παρεδόθη σέ φτωχή γνωστή οἰκογένεια τῆς Νεοκαισαρείας τοῦ Πόντου γιά νά τόν μεγαλώσει.

Οἱ γονεῖς του Βασίλειος καί Ἐμμέλεια κατάγονταν ὁ πρῶτος ἀπό τόν Πόντο καί ἡ δεύτερη ἀπ' τήν Καππαδοκία. Πλούσιοι γαιοκτήμονες μέ μεγάλα ὑποστατικά οἱ γονεῖς τοῦ Βασιλείου. Ἐνωρίς ἀσπάσθηκαν τόν Χριστιανισμό. Γνώρισαν καλά τόν περίφημο πρῶτο Ἐπίσκοπο Νεοκαισαρείας Γρηγόριο τόν Θαυματουργό. Τό 311 ὑπέμειναν μέ θαυμαστή καρτερία τόν φρικτό διωγμό τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορα Μαξιμίνου καί τελικά ἐδέχθησαν τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου. Κεντρική θέσι στήν οἰκογένεια κρατοῦσε ἡ γιαγιά τοῦ Μεγάλου Βασιλείου Μακρίνα. Ἦταν ταλαντοῦχος γυναίκα, φορέας γνήσιας ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως καί πιστή μαθήτρια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νεοκαισαρείας τοῦ Θαυματουργοῦ, πού προμνημονεύσαμε.

Οἱ γονεῖς τῆς Ἐμμέλειας, οἱ πρόγονοι τοῦ Βασιλείου ἀπό τήν μητέρα του, ἦσαν Καππαδόκες. Οἰκογένεια μεγαλοαστῶν καί γαιοκτημόνων. Πολλά μέλη της γνώρισαν τιμές, δόξες, πλούτη καί ἀνώτερες στρατιωτικοπολιτικές θέσεις. Καί τό πιό σημαντικό: ὁ πατέρας τῆς Ἐμμέλειας ἀναδείχθηκε μάρτυρας τῆς Ἐκκλησίας, χωρίς δυστυχῶς νά σώζεται τό ὄνομά του. Τό πατρικό σπίτι τῆς Ἐμμέλειας - καί αὐτό εἶναι κάτι τό πολύ σπουδαῖο - ἀνέδειξε μέλη πού εἶχαν ἐπίδοσι στά γράμματα, ἀφοῦ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ὁμιλεῖ γιά ‹‹λόγων λαμπρότητες ››(1).

Με αὐτά τά δεδομένα, ὁ ἀείμνηστος πλέον καί σεβαστός Ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Στυλιανός Παπαδόπουλος, ἀπό τίς ἀφηγηματικές βιογραφίες τοῦ ὁποίου, γιά τούς δύο Ἁγίους μας, θά ἀντλήσω πολλά χρήσιμα στοιχεῖα, σημειώνει τά ἑξῆς: ‹‹Ἔτσι ὁ μεγάλος βλαστός δύο λαμπρῶν οἰκογενειῶν κληρονόμησε τό ρητορικό του ταλέντο καί ἀπό τίς δύο ρίζες, ἀφοῦ καί ὁ πατέρας του ἦταν συνήγορος καί ρητοροδιδάσκαλος προπαντός ὅμως κληρονόμησε καί ἀπό τίς δύο οἰκογένειες τήν ἀγάπη στό πνεῦμα, τήν ἀφοσίωση στήν Ἐκκλησία καί τήν ἡρωϊκή διάθεση τῶν μαρτύρων›› (2).

Τά παιδικά του χρόνια, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἴδιος ὁ Βασίλειος, τά πέρασε στό χωριό Ἄννησα (3), πού εὑρίσκετο μερικά χιλιόμετρα ἔξω ἀπό τήν Νεοκαισάρεια, μέ τήν οἰκογένεια τῆς τροφοῦ του, ἐνῶ οἱ γονεῖς του κατοικοῦσαν ἄλλοτε στή Νεοκαισάρεια, ὅπου ἐργάζονταν, ὁ πατέρας του καί ἄλλοτε στά Ἄννησα.

Ὅπως ἡ ἔλευσις τοῦ Βασιλείου στόν κόσμο συνδέεται μέ θαῦμα, κατά τήν μαρτυρία τοῦ νεώτερου ἀδελφοῦ του Γρηγορίου Νύσσης (4), ἔτσι καί ἡ σωτηρία του ἀπό βαρειά καί θανατηφόρα ἀρρώστεια στά παιδικά του χρόνια ὀφείλεται σέ θαῦμα (5). Ἡ πρώτη κατηχήτρια τοῦ Βασιλείου καί τῆς ἀδελφῆς του Μακρίνας ἦταν ἡ γιαγιά Μακρίνα. ‹‹Ἡ διδασκαλία καί ἡ θεολογία τῆς γερόντισσας Μακρίνας ἦταν οἱ μνῆμες της: ἱστορίες τῆς πρώτης Ἐκκλησίας τοῦ Πόντου, ἀγῶνες καί κακουχίες γιά τήν πίστη, τά φλογερά κηρύγματα καί τά θαύματα τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου τῆς Νεοκαισαρείας Γρηγορίου›› (6). Τά ‹‹πρῶτα›› γράμματα τῆς ἡλικίας του ἔμαθε ὁ Βασίλειος κοντά στόν πατέρα του. ‹‹Σχολεῖο ἤθους καί ἀρετῆς ἦταν γιά τό νεώτερο μαθητή ὁ ἴδιος ὁ πατέρας του , τόν ὁποῖο ἄρχισε γρήγορα νά μιμεῖται›› (7). Τό δεύτερο στάδιο τῆς μορφώσεως, ἡ ‹‹ἐγκύκλιος παιδεία›› μέ τά σύγχρονα μέτρα, πραγματοποιήθηκε στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, την ‹‹λόγων μητρόπολιν›› , ὅπως τήν χαρακτηρίζει ὁ φίλος του Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (8), ἀπό τό 342 περίπου μέχρι τό καλοκαίρι τοῦ 346 μ.Χ. Ἐκεῖ, στό σχολεῖο τῆς Καισάρειας γνωρίσθηκε καί συνδέθηκε μέ τόν Γρηγόριο. Οἱ δύο νέοι, ‹‹σύντροφοι τώρα σπουδῶν, θά γίνουν ἀργότερα ἐπιστήθιοι φίλοι καί συναθληταί στό στίβο τῆς Ὀρθοδοξίας ›› (9).

Μετά τήν βασική παιδεία πού πῆρε στήν Καισάρεια ἔρχεται τον Σεπτέμβριο, ἴσως, τοῦ 346 στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου, ὅπως σημειώνει ὁ Θεολόγος Γρηγόριος, σέ μικρό χρονικό διάστημα ὁ ταλαντοῦχος σπουδαστής ἐπῆρε ὅ,τι καλύτερο ὑπῆρχε (10) μαθητεύσας στόν Λιβάνιο, τόν πιό μεγάλο δάσκαλο καί τόν πιό ἱκανό ρήτορα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.

Γύρισε πίσω στήν πατρίδα του καί τό ἔτος 350 ἤ 351 ἔφθασε μέ πολλή λαχτάρα καί δίψα γιά μάθησι εἰς «Ἀθήνας τάς χρυσᾶς» (11) . Στήν πόλη αὐτή πού ἦταν «λόγων ἔδαφος» (12), δηλαδή κατοικία τῆς ἐπιστήμης. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει ὅτι στέλνεται ἐδῶ ἀπό τόν Θεό καί τήν ἀπληστία τῆς γνώσεως (13) καί δίνει πολλές πληροφορίες γιά τή ζωή τῶν φοιτητῶν στήν Ἀθήνα, γιά τήν σχέσι καί τή θεία φιλία του μέ τόν Βασίλειο, γιά τό εἶδος τῶν σπουδῶν πού ἔκαναν ἐκεῖ ἐπί πέντε ὁλόκληρα χρόνια κ.ἄ.

Μετά τίς πενταετεῖς εὐδόκιμες ἀνώτερες σπουδές του στή Φιλοσοφία καί τή Ρητορική, τήν Ἀριθμητική καί τήν Γεωμετρία, τήν Ἀστρονομία καί τήν Μουσική καί μάλιστα στήν Ἰατρική, ὁ Βασίλειος, ἀφήνοντας στήν Ἀθήνα τόν Γρηγόριο, ἐπέστρεψε στήν ἀγαπημένη του Καππαδοκία καί οἱ οἰκεῖοι του τόν ὑπεδέχθησαν ἐγκάρδια, μᾶλλον στά Ἄννησα τῆς Νεοκαισαρείας.

Στήν ὑποδοχή ἦταν παροῦσα καί ἡ Μακρίνα, ἡ ἀσκήτρια μεγαλύτερη ἀδελφή του, ἡ ὁποία χωρίς περιστροφές τοῦ εἶπε ὅτι ἦταν «ὑπερφυῶς ἐπηρμένος» (14), δηλ. πώς παρά ἦταν ὑπερήφανος γιά τήν παιδεία του καί ἐγωϊστής. Οἱ σκληρές ἀδελφικές παρατηρήσεις τῆς Μακρίνας, οἱ συμβουλές τῆς ὁσίας γιαγιᾶς του Μακρίνας, οἱ σιωπηλές προτροπές τῆς ἁγίας μητέρας του Ἐμμέλειας, οἱ ὑποσχέσεις πού ἔδωσαν ἀμοιβαῖα στήν Ἀθήνα ὁ Βασίλειος καί ὁ Γρηγόριος γιά βίο ἀσκητικό, ἀκόμη καί ἡ προσπάθεια τοῦ Εὐσταθίου Σεβαστείας νά τόν προσελκύση στόν Μοναχισμό, «ὅλα αὐτά μαζί ὀρθώθηκαν ἔξαφνα καί πάλευαν στό νεανικό στῆθος. Πάσχιζαν τόν ἀφανισμό τῆς φυσικῆς κλίσης τῆς κλίσης γιά τόν ὄμορφο λόγο, τήν ρητορεία, τά γράμματα... Τί θά ἔκανε τώρα; Θά γινόταν διάκονος τῆς ἀληθείας ἤ τῆς ρητορείας; Ἦσαν ἀκόμη καί τά δυό πολύ μεγάλα μέσα του, ἔστω καί ἄν ἔκλινε πρός τό πρῶτο» (15).

Καί ὁ ἴδιος ὁ δάσκαλός του Λιβάνιος, ὁ πιό μεγάλος ρήτορας τῆς ἐποχῆς, ἀντιλήφθηκε ὅτι ὁ μαθητής του Βασίλειος δέν θά γινόταν οὔτε δικηγόρος, οὔτε καθηγητής τῆς ρητορικῆς. «Τόν κέρδισε ἡ φιλοσοφία, εἶπε, ὄχι ὅμως ἡ παλιά, μά ἡ καινούργια, ἡ ἄσκηση (16). Ἔτσι λεγόταν ἡ ἄσκηση στά χρόνια του. Καί ὁ ἀσκητής χαρακτηριζόταν «φιλόσοφος». Τόν φιλόσοφο μέ τήν παλιά καί τή σημερινή ἔννοια τόν ἔλεγαν τότε πιό πολύ σοφιστή» (17).

Στήν Καισάρεια ἀσχολήθηκε λίγο μέ τήν ρητορική. Ὄχι συστηματικά καί αὐστηρά ἐπαγγελματικά. Ἐμφανίσθηκε μερικές φορές στό δικαστήριο. Προσκαλεσμένος ἀπό φίλους του καθηγητές τῆς ρητορικῆς ἔκανε μερικά μαθήματα. Μίλησε σέ συγκεντρώσεις μορφωμένων χριστιανῶν. Πῆρε τόν λόγο σέ συνάξεις ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν στήν Ἀρχιεπισκοπή τῆς Καισάρειας.

Στά 28 του χρόνια κλονίσθηκε ἡ ὑγεία του. Τό συκώτι του εἶχε προσβληθῆ σοβαρά. Κατάλαβε ὅτι οἱ σωματικές του δυνάμεις ἦταν μικρές καί ἡ ζωή του σύντομη.

Δέν εἶχε περάσει ἡ ἀρρώστεια του ἀρχές τοῦ ἔτους 357 καί ὁ συγκλονισμός τῆς μεγάλης ἀποφάσεως γιά τήν ζωή του ἔγινε ἰσχυρός. Ὁριστική πιά ἡ ἀπόφασις νά ἀφήση τά ἔργα τοῦ κόσμου. Μόνο ὅ,τι εἶναι Θεός καί ἀλήθεια τόν ἐνδιέφερε. Τόσο συνεπαρμένος ἦταν ἀπό τήν νέα του ἀπόφασι, ὥστε τοῦ φάνηκε ὅτι ξύπνησε ἀπό βαθύ ὕπνο (18).

Στράφηκε ὁλοκληρωτικά στή μελέτη τοῦ Εὐαγγελίου, τῶν Θείων Γραφῶν. Στά παιδικά του χρόνια ἡ γιαγιά του ὁσία Μακρίνα τοῦ διάβαζε τούς ψαλμούς τοῦ Δαβίδ. Τώρα τούς μελετοῦσε συστηματικά, ὅπως καί ὅλα τά κείμενα τῆς Γραφῆς ἀπό φιλολογική, ἱστορική καί τελικά ἀπό θεολογική ἄποψη.

«Ἡ ἀναζήτησις πνευματικοῦ χειραγωγοῦ ἀπό τόν Βασίλειο ἦταν ἡ πρώτη του μεγάλη θεολογική ἔκφραση. Καί νά γιατί. Ἡ ἀλήθεια, ἡ Ἐκκλησία, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός εἶναι στό πρόσωπο. Τό πρόσωπο εἶναι πρίν ἀπό τό κείμενο. Τό κείμενο γίνεται ἀσθενική ἀπήχηση ἐκείνου, τό ὁποῖο ζῆ τό πρόσωπο» (19).

Μετά τή λῆψι τῆς μεγάλης ἀποφάσεως γιά τήν ἀφιέρωσί του στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία διά τῆς σωστῆς ὁδοῦ τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ, ἐστράφη πρός τήν Ἀνατολή, πρός τόν Ἀνατολικό Ὀρθόδοξο Μοναχισμό τῆς ἐποχῆς ἐκείνης : Στή Συρία καί τήν Αἴγυπτο, τήν Παλαιστίνη καί τήν Μεσοποταμία, τήν Ἀλεξάνδρεια καί τήν Ἄνω Αἴγυπτο μέ τούς πρώτους ἀναχωρητές καί ἀσκητές καί τά πολλά Παχωμιανά Μοναστήρια.

Ἔπειτα ἀπό τήν πολύ ὠφέλιμη προσκυνηματική περιήγησι στά μοναστήρια καί τά μοναστικά κέντρα τῆς Ἀνατολῆς, ἐπέστρεψε στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας τό φθινόπωρο τοῦ ἔτους 357 μ.Χ. Ἐκεῖ εἶχε πνευματική συναναστροφή καί ἐπικοινωνία μέ τόν καλοκάγαθο Ἐπίσκοπο Καισαρείας Διάνιο, τήν ἱερή μορφή τοῦ ὁποίου βρῆκε στήριγμα. Βαπτίσθηκε ἀπό τόν Ἀρχιερέα Διάνιο, ὁ ὁποῖος καί τόν χειροθέτησε Ἀναγνώστη. Στή συνέχεια διαμοίρασε στούς πτωχούς ὅλα του τά ὑπάρχοντα. Τότε ὑλοποίησε τήν ἀπόφασι νά δοθῆ μόνο στήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καί τήν ἄσκησι.

Ἦλθε στά Ἄννησα καί ἄρχισε τήν μοναχική ζωή, ἀσκητεύοντας σέ ἕνα οἰκίσκο καί ἀσχολούμενος μέ τό γράψιμο καί λίγη χειρωνακτική ἐργασία. Πρώτη του δουλειά ἦταν νά γράψη στόν Γρηγόριο, προσκαλώντας τον νά συνασκητεύσουν. Τοῦ γράφει καί ἄλλη μεγάλη ἐπιστολή, ἀφοῦ διαπίστωσε τήν ἀναποφασιστικότητά του, στήν ὁποία περιγράφει τή ζωή του καί τό ἡμερήσιο πρόγραμμα στό ἐρημητήριό του κοντά στά Ἄννησα καί ὁμιλεῖ γιά τήν κάθαρσι καί τόν φωτισμό.

Ἔπειτα ἀπό αὐτά ὁ Βασίλειος κίνησε ἕνα χειμωνιάτικο πρωϊνό γιά τήν Ναζιανζό, γιά νά συναντήση τόν φίλο του Γρηγόριο. Σέ κάποια στιγμή ἡ συζήτησις στράφηκε στό παλαιό θέμα, στό νά συνασκητεύσουν. Ὁ Γρηγόριος ἦταν πιά ἑτοιμασμένος καί τό περίμενε. Ἔκανε, ὅμως, μιά νέα πρότασι : νά κάνουν τήν ἄσκησί τους ἔξω ἀπό τήν Ναζιανζό, στήν Τιβερινή, στό κτῆμα τοῦ πατέρα του.

Ἐπεσκέφθησαν μαζί τήν Τιβερινή, ἀλλά ὁ Βασίλειος ἀπογοητεύθηκε ἀπό τό πολύ λασπῶδες ἔδαφος τοῦ τοπίου καί ἦταν ἀρνητικός ἀπό τήν ἀρχή. Γύρισαν στήν Ναζιανζό, κοντά στόν γέροντα πατέρα τοῦ Γρηγορίου καί στή συνέχεια ὁ Βασίλειος ἐπέστρεψε στήν Καισάρεια.

Σέ λίγο ἔφυγε γιά τόν Πόντο σέ ἀναζήτησι κατάλληλης γιά ἄσκηση τοποθεσίας. Τήν βρῆκε καί ἔγραψε ἕνα θερμό γράμμα στόν Γρηγόριο, προβάλλοντας τόν νέο τόπο ἐντόνως. Ἀπό τό καλοκαίρι τοῦ 360 ἐγκαταστάθηκε στόν Πόντο, στό ἡσυχαστήριό του καί ἐπιδόθηκε στήν προσευχή, τήν μελέτη καί τήν χειρωνακτική ἐργασία. Ξανάγραψε στόν ἐγκάρδιο φίλο του Γρηγόριο, ὁ ὁποῖος μέ ἕνα πολύ σύντομο γράμμα ἔστειλε τό μήνυμα τοῦ ἐρχομοῦ του στό ἀσκητήριο τοῦ Ἴρι ποταμοῦ στό τέλος τοῦ 360 ἤ ἀρχές τοῦ 361.

Μέ τήν ἄφιξι τοῦ Γρηγορίου πού ἦταν τό γλυκύτερο πού ἠμποροῦσε νά χαρίση στόν φίλο του Βασίλειο, ἄρχισε ἡ νέα ζωή τῶν συνασκητῶν μέ ἕνα πλούσιο καί ὀργανωμένο ἡμερήσιο πρόγραμμα προσευχῆς, ἀναγνώσεως ψαλμῶν, μελέτης, πνευματικῆς καί καρδιακῆς ἐργασίας, χειρωνακτικῶν καί ἀγροτικῶν ἐργασιῶν, ἀσκητικῆς δίαιτας, ὕπνου κλ.π.

Ἡ συνάσκησις καί ἡ χαριτωμένη αὐτή ζωή διακόπτεται μετά ἀπό ἕνα ἔτος, ὅταν ὁ πατέρας τοῦ Γρηγορίου, ὁ Ναζιανζοῦ Γρηγόριος, τόν καλοῦσε ἐπίμονα στή Ναζιανζό νά τόν βοηθήση στό ποιμαντικό ἔργο καί ἐν τῷ μεταξύ τόν ἐχειροτόνησε εἰς Πρεσβύτερο. Τό 362 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος στήν Καισάρεια ὁ Βασίλειος καί ἀνέπτυξε ἕνα σπουδαῖο ποιμαντικό, πνευματικό καί θεολογικό ἔργο, πού προκάλεσε τόν θαυμασμό τοῦ λαοῦ καί τήν σύγκρισι μέ τό ἔργο τοῦ Ἐπισκόπου Καισαρείας Εὐσεβίου, μέ ἀποτέλεσμα νά φθονηθῇ καί νά περιφρονηθῇ καί παραγκωνισθῇ ὁ λαμπρός αὐτός λειτουργός τοῦ Θεοῦ. Μέ τήν παρέμβαση ὅμως τοῦ Γρηγορίου καί τό ἰσχυρό ἐκκλησιαστικό φρόνημα τοῦ Βασιλείου ἀπετράπη τό σχίσμα, ἀφοῦ οἱ δύο ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί ἀνεχώρησαν κάποια νυκτερινή ὥρα γιά τό ἀσκητήριο τοῦ Ἴρι ποταμοῦ.

Μετά διετία περίπου ὁ Βασίλειος ἐπανῆλθε, μέ τήν παρέμβασι τοῦ Γρηγορίου, στήν Καισάρεια «γονάτισε μπροστά στόν Ἐπίσκοπο Εὐσέβιο καί παρέδωσε τόν ἑαυτό του, τίς δυνατότητες του. Ἔτσι ὁλοκληρωτικά, χωρίς ὅρια, ὅπως τό θέλει ἡ πνευματική εὐταξία, πού εἶναι ἡ ἐκκλησιαστική» (20). Μέ αὐτόν τόν τρόπο ὁ Βασίλειος ἀνέλαβε τήν ποιμαντική, διδακτική, κατηχητική καί ἀντιαιρετική διακονία του, τήν ὁποία ἐκτελοῦσε μέ ἄριστη ἐπιτυχία.

Τόν Ἰούνιο τοῦ 370 ἐξεδήμησε πρός Κύριον ὁ Καισαρείας Εὐσέβιος. Μετά ἀπό σκληρούς καί ἐπίμονους ἀγῶνες τῶν Ὀρθοδόξων, μέ ἐπικεφαλῆς τόν γέροντα Γρηγόριο Ἐπίσκοπο Ναζιανζοῦ, ἀντίθετα πρός τούς ἀρειανόφρονες , ἐπεκράτησε ἡ ὑποψηφιότητα τοῦ Βασιλείου γιά τόν Ἀρχιεπισκοπικό Θρόνο τῆς Καισαρείας. Ἡ ἐκλογή ἔγινε τόν Σεπτέμβριο τοῦ 370. Γρήγορα ἔγινε καί ἡ χειροτονία του, προεξάρχοντος τοῦ Γέροντος Ἐπισκόπου Ναζιανζοῦ Γρηγορίου, μέ τήν παρουσία καί ἄλλων Ἐπισκόπων.

«Ἔτσι, στόν φημισμένο ὀρθόδοξο θρόνο τῆς Ἀνατολῆς καθόταν ὁ κατ΄ἐξοχήν ὀρθόδοξος Ἱεράρχης. Οἱ καθαρές συνειδήσεις τῆς Ἐκκλησίας γιόρτασαν τήν ἐκλογή του μέ χαρές Πασχαλινές. Ἔνοιωθαν ὅτι ἡ νίκη αὐτή δόθηκε ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Τό ἅγιο Πνεῦμα νίκησε» (21).

Στά ἐννιά χρόνια τῆς Ἀρχιερατικῆς διακονίας του ἀναλώθηκε κυριολεκτικά, δεδομένης καί τῆς εὔθραυστης ὑγείας του, στό ποιμαντικό, ἁγιαστικό, κηρυκτικό, φιλανθρωπικό, κοινωνικό καί ἀντιαιρετικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, μέσα σέ δύσκολους καί ἀντίξοους καιρούς, ὅπου ὀργίαζε τό κακό, ἡ αἵρεσις, ἡ ἀποστασία, οἱ ἔριδες, τά σχίσματα. Σέ δυσχείμερους καιρούς πού ἐδιώκετο ἐπίσημα ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἶχε φουντώσει καί ἐπεκταθῇ ἀνησυχητικά ὁ Ἀρειανισμός μέ τήν ἀπροκάλυπτη ὑποστήριξι του ἀπό ἀρειανόφρονες αὐτοκράτορες καί οἱ αἱρετικές διδασκαλίες ἀντιμάχονταν στήν σώζουσα ἀλήθεια τῆς ὀρθοδόξου πίστεως μας. Μέ τήν περίφημη «Βασιλειάδα» στήν ὁποία λειτουργοῦσε ἕνα μεγάλο φιλανθρωπικό συγκρότημα ἱδρυμάτων εὐποιΐας καί κοινωνίας, ἀνακουφίζονταν ὁ λαός τοῦ Θεοῦ καί ἀντιμετωπίζονταν ἡ φτώχεια, ἡ ὀρφάνια, οἱ ἀσθένειες, τά γηρατειά κ.ἄ.

Ἡ πρόωρος, κατ΄ἄνθρωπον, κοίμησις τοῦ Ἁγίου Βασιλείου κατόπιν μακροχρόνιας ἐξαντλητικῆς καί ὀδυνηρᾶς ἀσθένειας ἀνέκοψε τήν τρισμέγιστη ὡς ἄνω προσφορά τοῦ οὐρανοφάντορος Ἱεράρχου. Ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ σέ ἡλικία 49 ἐτῶν, ἀλλ΄ αὐτό δέν στάθηκε ἐμπόδιο νά χαρακτηρισθῇ Μέγας καί Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας.

2. Γρηγόριος ὁ ὑψιπέτης ἀετός τῆς Θεολογίας καί τό φωτεινό ὁδοιπορικό του.

Γεννήθηκε στή Ναζιανζό ἤ κατ΄ἄλλους στήν Ἀριανζό τῆς Καππαδοκίας τό 329 μ.Χ. Γονεῖς του ὁ Γρηγόριος, συγκλητικός μᾶλλον στό ἀξίωμα καί ὀπαδός τῆς αἱρετικῆς παραφυάδας τῶν Ὑψισταρίων, καί ἡ χριστιανή Νόννα καταγόμενη ἀπό παληά χριστιανική οἰκογένεια μέ παράδοσι γνήσια ὀρθόδοξη.

Ἡ εὐσεβής Νόννα κατόρθωσε μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ νά προσελκύσῃ στή χριστιανική πίστι τόν ἄλλοτε Ὑψιστάριο Γρηγόριο. Κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε καί ἀργότερα περί τό 328 ἤ 329 (τότε πού ὅπως εἴπαμε γεννήθηκε ὁ υἱός Γρηγόριος) χειροτονήθηκε Ἱερεύς καί ἀνέλαβε τήν διαποίμανση τοῦ ποιμνίου τῆς Ναζιανζοῦ, τήν ὁποία ἐποίμανε ἀργότερα καί ὡς Ἐπίσκοπος.

Τό Ἱερό αὐτό ζευγάρι ἐπί δεκαετίες ἦταν ἄτεκνο, γεγονός πού προκαλοῦσε θλίψι καί μεγάλο πόνο. Στή δεκαετία τοῦ 320 γεννήθηκε ἡ Γοργονία. Ἔπειτα ἀπό αὐτό ἡ Νόννα παρακαλοῦσε τόν Κύριο νά τῆς χαρίση ἀγόρι καί ἔδινε τήν ὑπόσχεσι ὅτι θά τό ἀφιέρωνε στό Θεό. Τό θαῦμα δέν ἄργησε νά γίνη. Ἡλικιωμένη πλέον ἡ Νόννα, γύρω στά 55 χρόνια της, εἶδε ὄνειρο πεντακάθαρο. «Τά ἔλεγε ὅλα, τά προφήτευε καθαρά.Ἦταν τό 328 ἤ τό 329. Εἶδε στόν ὕπνο της ὅτι θά γεννήσει. Εἶδε τή μορφή τοῦ παιδιοῦ. Θά ἦταν ἀγόρι καί θά τό ὀνόμαζε Γρηγόριο. Γεμάτη εὐγνωμοσύνη εὐχαρίστησε τό Θεό καί περίμενε. Ἡ γερόντισσα ἔγινε κοπέλλα νέα. Ἔτσι αἰσθανόταν. Κι ἑτοιμάσθηκε γιά τόν ἐρχομό τοῦ Γρηγορίου, πού θά γινόταν ὁ μεγάλος Θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας» (22).

«Οἱ πρῶτες ἐμπειρίες τοῦ μικροῦ Γρηγορίου: Ἔνοιωθε καί ἔπλεε σέ θάλασσα στοργῆς καί ἀγάπης...Ἡ ἱεροπρέπεια καί ἡ ὑπευθυνότητα τοῦ πατέρα. Ἡ γλυκύτητα καί ἡ ἁγνότητα τῆς μητέρας. Πολύς κόσμος μπαινόβγαινε στό σπίτι. Ἐργατικοί ἄνθρωποι, ἀνώτεροι, ἀξιωματοῦχοι, παλαιοί συνάδελφοι τοῦ πατέρα, προπαντός χριστιανοί κάθε ἡλικίας καί τάξης, Κληρικοί καί Μοναχοί. Θά περάσουν χρόνια νά ξεχωρίση στό μυαλό του ὁ μικρός Γρηγόριος ὅλον αὐτό τόν κόσμο. Καί θά ὑπογραμμίση κάποτε, ὅτι αὐτοί πού συχνάζουν πολύ στό σπίτι εἶχαν ἦθος καί ἀρετή» (23).

Μέ πολλά σημεῖα ἔδειχνε ὁ Πανάγαθος Θεός στούς γονεῖς ὅτι ὁ μικρός Γρηγόριος προοριζόταν γιά μεγάλη ἀποστολή στήν Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. «Οἱ γονεῖς, ὅσο ἔπαιρναν τά μηνύματα, τόσο φρόντιζαν νά καλλιεργοῦν τό πνεῦμα τοῦ γιοῦ τους. Πάσχιζαν γιά τό ἦθος καί γιά τήν κατάρτισί του. Ἀπαραίτητα καί τά δύο. Ὁ μικρός χαριτωμένος βλαστός δεχότανε τήν πνευματική ἀκτινοβολία τῶν γονέων. Ἦταν τό πρώτιστο. Ὁ πατέρας τοῦ ἔμαθε τά πρῶτα γράμματα, ἡ μητέρα τίς πρῶτες προσευχές»(24).

Μετά τούς γονεῖς τους πρῶτος δάσκαλος ὑπῆρξε γιά τόν Γρηγόριο καί τόν ἀδελφό του Καισάριο ὁ Ἀμφιλόχιος ἀπό τή Διοκαισάρεια, ἀδελφός τῆς μητέρας τους Νόννας, κοντά στόν ὁποῖο ἀρχικά ἐμαθήτευσαν.

Ἔπειτα ἦλθαν στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, πού εἶχε γίνει τό περιφημότερο πνευματικό, οἰκονομικό καί πολιτικό κέντρο ὁλόκληρης τῆς Μικρασίας μέ σπουδαίους ρητοροδιδασκάλους, πού συγκέντρωναν πολυάριθμους διαπρεπεῖς μαθητάς. Μαζί τους τά δύο ἀδέλφια εἶχαν ὡς συνοδό καί προστάτη τόν παιδαγωγό Καρτέριο, δάσκαλο μέ ἦθος καί κατάρτισι, ἐγκρατῆ, εὐλαβῆ, εὐσεβῆ καί φιλομόναχο. Ἐκεῖ ἔλαβαν τήν πρώτη παιδεία.

Στήν Καισάρεια ὁ Γρηγόριος γνώρισε τόν Βασίλειο. Οἱ δύο νέοι γνωρίσθηκαν στήν ὀνομαστή αὐτή πρωτεύουσα, ὅπου σπούδασαν, ἀλλά ἡ γνωριμία καί ἡ φιλία τους θά βαθύνη καί θά στερεωθῆ στήν Ἀθήνα, λίγα χρόνια ἀργότερα (25).

Ἀνώτερες σπουδές ὁ Γρηγόριος ἔκαμε στήν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης , στήν Ἀλεξάνδρεια καί κατόπιν στήν Ἀθήνα. Τίς ἄρχισε πρός τό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 340, περί τό 348. Τά πράγματα τότε στήν Ἐκκλησία ἦταν πολύ δύσκολα. Οἱ ἀρειανόφρονες κυριαρχοῦσαν. Οἱ ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι, μέ πρῶτο καί καλύτερο τόν Μέγα Ἀθανάσιο Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας, στήν ἐξορία. Ὁ αὐτοκράτορας τῆς Ἀνατολῆς, ὁ Κωνστάντιος, ἔγινε ἀπό τήν ἀρχή τῆς βασιλείας του (337) προστάτης τῶν ἀρειανῶν καί διώκτης τῶν ὀρθοδόξων.

Στή Δύσι τά πράγματα τῆς Ἐκκλησίας ἦταν καλύτερα. Ἐκεῖ, στό δυτικό ρωμαϊκό κράτος, αὐτοκράτορας ὁ Κώνστας μέ φιλορθόδοξα αἰσθήματα ἄφηνε τούς χριστιανούς ἐλεύθερους νά ὀρθοδοξοῦν.

Στήν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης, ὅπου ἦλθε γιά νά σπουδάση μέ τόν ἀδελφό του Καισάριο, κάτω ἀπό τήν ἐπίβλεψι τοῦ παιδαγωγοῦ Καρτερίου, πρέπει νά ἔμεινε γύρω στά δύο χρόνια.Ἕνας ἀπό τούς πιό φημισμένους δασκάλους τῆς ρητορικῆς καί ἀγαπημένος δάσκαλοςτοῦ Γρηγορίου ἦταν ἐκεῖ ὁ Θεσπέσιος, στόν ὁποῖο, ὅπως καί σέ ἄλλους ἀξιόλογους δασκάλους ἐμαθήτευσε μέ πολλή ζῆλο καί δίψα γιά μάθησι.

Στήν Ἀλεξάνδρεια, ἡ ὁποία ἀπό τούς ἐκκλησιαστικούς χρόνους καί μετά ἔγινε τό πιό φημισμένο ἐκπαιδευτικό κέντρο τῆς Ἀνατολῆς, ἦλθε μετά τίς σπουδές του στήν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης. Ἐκεῖ συνάντησε τόν ἀγαπητό του ἀδελφό Καισάριο, πού σπούδαζε κυρίως ἰατρική, ἀλλά καί μαθηματικά, γεωμετρία, ἀστρονομία καί ἄλλα.

Στήν Ἀλεξάνδρεια διασταυρώνονταν τά ἀνατολικά καί ἑλληνορωμαϊκά θρησκεύματα καί τά πνευματικά ρεύματα ὅλων τῶν ἀποχρώσεων. Ἦταν ἑπόμενο τό μεγάλο αὐτό κέντρο νά ἑλκύση καί τό πνεῦμα τοῦ Γρηγορίου. Δέν ἔμεινε πολύ ἐκεῖ. Ἔμεινε ὅσο τοῦ ἀρκοῦσε νά «δρέψῃ» λίγο τούς λόγους της, τή σοφία της. Βέβαια πρέπει ν'ἀπογοητεύθηκε κάπως ἀπό τήν κατάστασι στήν Ἀλεξάνδρεια, ἡ ὁποία τήν ἐποχή ἐκείνη βρίσκονταν σέ πνευματική κατάπτωσι. Δέν ὑπῆρχαν σοφιστές (φιλόσοφοι) καί ρητοροδιδάσκαλοι πού νά ἐντυπωσιάζουν. Ἡ πόλις δέν εἶχε τήν παλιά της αἴγλη, ὅπως βεβαιώνει ἡ ἱστορία. Καί ἐπί πλέον ὁ Γρηγόριος κατέχονταν ἀπό μεγάλο «ἔρωτα» γιά τήν Ἀθήνα καί τούς δασκάλους της (26).

Μετά ἀπό ἕνα φοβερό καί ἐπικίνδυνο πολυήμερο θαλασσινό ταξίδι ἀπό τήν Ἀλεξάνδρεια πρός την Ἀθήνα, μέ τρομακτικές φουρτοῦνες ἔφθασε στή Ρόδο, ἔπειτα στήν Αἴγινα καί τελικά στήν Ἀθήνα. Ἔχοντας μπροστά του φρικτό τό φάσμα τοῦ θανάτου μέσα στή φουρτουνιασμένη θάλασσα τῆς Μεσογείου, καί καθώς ἀναλογίζονταν ὅτι ἦταν ἀκόμη ἀβάπτιστος, γαντζώθηκε κάποια στιγμή σ' ἕνα στύλο καί ἔστειλε τήν κραυγή του μεσούρανα, στόν Θεό.

« Ἄν μ' ἀφήσεις, Θεέ μου, νά ζήσω, γιά σένα θά ζήσω. Ἄν γλυτώσω ἀπό τόν διπλό θάνατο, σέ σένα θά ἀφιερωθῶ. Ἄν χαθῶ θά ζημιωθῆς ἕνα λάτρη σου » (27).

Ἡ μεγάλη ἀγάπη καί ὁ θαυμασμός τοῦ Γρηγορίου γιά τήν Ἀθήνα, διά «τάς χρυσᾶς Ἀθήνας», θά κυριαρχῆ συνεχῶς στό πνεῦμα του μέχρι τόν θάνατό του. «Ἔβλεπε κι'ἔνοιωθε τήν Ἀθήνα σάν παγκόσμια πόλη τῶν γραμμάτων, τῆς σοφίας, τοῦ πνεύματος. Τή δόξα καί τήν αἴγλη της δέν μποροῦσε τίποτα νά ἐπισκιάση. Γιατί Ἀθήνα δέν ἤτανε μόνο οἱ σημερινοί της δάσκαλοι, ὅπως ὁ Προαιρέσιος καί ὁ Ἱμέριος. Ἤτανε πρό πάντων οἱ σκιές τῶν μεγάλων ἀρχαίων φιλοσόφων καί ποιητῶν. Ἀθήνα ἦταν καί ὁ Σωκράτης, ὁ Σοφοκλῆς, ὁ Εὐριπίδης. Όλοι καί ὅλα τοῦ φαίνονταν ζωντανά στήν πόλη τούτη. Ζωντανά στήν φαντασία του, βέβαια, μά ἰσχυρά νά τόν ἑλκύουν ἐκεῖ ἀκατανίκητα» (28).

Ὁ Γρηγόριος προηγήθηκε ἀπό τόν Μέγα Βασίλειο στόν ἐρχομό του στήν Ἀθήνα. Τά τῶν σπουδῶν καί τῆς ἱερῆς φιλίας τῶν δύο μεγάλων αὐτῶν ἀνδρῶν, τά εἴπαμε προηγουμένως, ἀναφερομένοι στήν προσωπικότητα καί τήν πνευματική τροχιά, πού διέγραψε στόν κόσμο αὐτό καί στό πνευματικό στερέωμα ὁ φωστήρ τῆς Καισαρείας ἅγιος Βασίλειος καί δέν θά τά ἐπαναλάβωμε. Τό ἴδιο καί γιά τήν ἀπό κοινοῦ ἄσκησι στόν Πόντο, στό ἀσκητήριο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, κοντά στόν Ἴρι ποταμό. Κι' ἐδῶ δέν θά ἐπανέλθωμε. Ἐπίσης, ἀναφερθήκαμε προηγουμένως καί στά τῆς εἰς Πρεσβύτερον χειροτονίας του ἀπό τά χέρια τοῦ σεβαστοῦ πατέρα του Γέροντος Ἐπισκόπου Ναζιανζοῦ Γρηγορίου καί τήν ἀνάθεσι στόν υἱό Γρηγόριο τοῦ κατηχητικοῦ, ἱεροκηρυκτικοῦ καί ἀντιαιρετικοῦ ἔργου τῆς Ἐπισκοπῆς Ναζιανζοῦ.

Ὅταν ὁ Μέγας Βασίλειος ἐξελέγη καί ἐχειροτονήθη Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας τό 370 μ.Χ. ὁ Γρηγόριος δέν ἀνταποκρίθηκε στό αἴτημα τοῦ φίλου του Βασιλείου γιά νά ἀναλάβη παρόμοια μέ τά προαναφερθέντα καθήκοντά του στήν Ἐπισκοπή τῆς Ναζιανζοῦ καί στήν Καισάρεια, τήν ἕδρα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Ἐν τῷ μεταξύ, μέ τήν παρέμβασι τοῦ ἀρειανοῦ Αὐτοκράτορα Οὐάλη, ὁ ὁποῖος ἤθελε νά πλήξη τήν Ὀρθοδοξία καί νά πολεμήση ἔμμεσα τόν ἄξιο Ποιμενάρχη τῆς Καισαρείας Βασίλειο, διαιρέθηκε ἡ Καππαδοκία σέ Πρώτη καί Δεύτερη, διοικητικά καί ἐκκλησιαστικά, φέρνοντας μεγάλη ἀναστάτωσι στούς Ἄρχοντες, στούς ἐκκλησιαστικούς Ποιμένες καί τόν λαό. Μητροπολίτης τῆς πρώτης Καππαδοκίας ὁ Βασίλειος καί τῆς Δευτέρας ὁ Τυάνων Ἄνθιμος, φιλοαρειανός.

Μπροστά σ' αὐτή τή σύγχυσι ὁ Γρηγόριος πρίν ἀπό τό Πάσχα τό 372 ἔγραψε στό Βασίλειο ἐνθαρρυντικό γράμμα δίνοντας του κουράγιο στίς δυσχερεῖς αὐτές περιστάσεις γιά τήν Ἐκκλησία. Τοῦ ὑποσχέθηκε μάλιστα ὅτι, ἄν ἐκεῖνος τό κρίνει ἀναγκαῖο, θά πάει προσωπικά στήν Καισάρεια νά τοῦ συμπαρασταθῆ.

Τότε ὁ Βασίλειος ἅρπαξε τήν εὐκαιρία. Ταξίδευσε γιά Ναζιανζό, συνωμίλησε μέ τόν Γέροντα Ἐπίσκοπο Γρηγόριο, ἐνῶ ὁ φίλος του Γρηγόριος ἀπουσίαζε ἐκείνη τήν στιγμή καί ὅταν ἐπέστρεψε στό πατρικό του σπίτι ἄκουσε τήν πρότασι τοῦ Βασιλείου, πού ἦταν κοινή ἀπόφασι τῶν δύο Ἀρχιερέων, τοῦ πατέρα καί τοῦ φίλου, καί τελικά ὑπετάγη στή βουλή τοῦ Θεοῦ, στό θέλημα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

«Δεμένο μ' ἔφεραν ἐνώπιον σας, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, (εἶπε τήν ὥρα τῆς χειροτονίας, πού ἔγινε τήν Κυριακή τῶν Βαΐων τοῦ 372), ὅμως, μέ τήν θέλησί μου. Μ' ἔδεσαν τά γηρατειά τοῦ σεβαστοῦ πατέρα μου καί ἡ φιλία τοῦ ἀγαπητοῦ μου Βασιλείου. Εἶναι τρομερό καί πού τό σκέφτομαι...» (29).

Μετά τήν χειροτονία του εἰς Ἐπίσκοπον Σασίμων μιᾶς μικρᾶς καί ἀσήμου κωμοπόλεως, πού ἦταν τό σταυροδρόμι τῶν διερχομένων, μέ μεγάλη ἐμπορική κίνησι, θόρυβο, συναλλαγές, συχνές ἀντεγκλήσεις κ.ἄ., ὁ Γρηγόριος φάνηκε ἀπρόθυμος, γιά τούς παραπάνω λόγους, νά διαποιμάνη τήν ἐπισκοπή αὐτή, παρά τίς ἔντονες πιέσεις τοῦ Βασιλείου. Ἀρκέσθηκε στό νά ἐπισκεφθῆ τά Σάσιμα γιά λίγες ὧρες, χωρίς νά εἰδοποιήση κανένα, καί νά προσκυνήση στόν Ἱερό Ναό. Ἀμέσως ἐπέστρεψε στή Ναζιανζό ὡς ἄτυπος βοηθός Ἐπίσκοπος, τοῦ πατέρα του, συνεχίζοντας τήν μέχρι τότε ἐκκλησιαστική διακονία του.

Ἐν τῷ μεταξύ εἶχαν μεσολαβήσει οἱ πρόωροι κατ' ἄνθρωπον θάνατοι τῶν ἀδελφῶν του Καισαρίου καί Γοργονίας (ἀπό τό 368-370), στούς ὁποίους ἐξεφώνησε πνευματικούς ἐπιταφίους λόγους. Μέ αὐτούς ἐξύμνησε καί ἐξύφανε τίς ἀρετές τῶν μεταστάντων αὐτῶν ἀγαπημένων του προσώπων καί ἐστήριξε τούς γηραλέους πονεμένους γονεῖς των.

Ἀργότερα, τήν ἄνοιξι τοῦ 374 δοκίμασε μεγάλη θλῖψι μέ τήν μακάρια κοίμησι τοῦ πολυαγαπημένου καί πολυσέβαστου πατέρα του Γρηγορίου Ἐπισκόπου Ναζιανζοῦ, πού εἶχε σχεδόν φθάσει τά 100 χρόνια του καί ὑπηρέτησε 45 χρόνια στό ἱερό Θυσιαστήριο. Παρόντος τοῦ ἀδελφικοῦ του φίλου Βασιλείου ἐξεφώνησε ἔνθερμο ἐπικήδειο λόγο στόν πατέρα του. «Ὁ λόγος του εἶχε πολλές συγκινητικές στιγμές. Θυμήθηκε ὅλη τήν πορεία τοῦ πατέρα του. Ἀπό τούς Ὑψισταρίους στό βάπτισμα, στό θυσιαστήριο, στή διακονία τῶν πιστῶν. Ἀνέλυσε καί διηγήθηκε γνωστά καί ἄγνωστα περιστατικά τῆς ζωῆς καί τῆς διακονίας τοῦ γερο-Ἐπισκόπου. Ἀκόμη καί θαυματουργικά σημεῖα περιέγραψε» (30).

Μέσα στό ἲδιο ἒτος, τό 374, λίγους μήνες ἀργότερα ἐκοιμήθη σέ ὑπέργηρη ἡλικία προσευχομένη στόν Ναό, μέσα στό Ἱερό Βῆμα ἡ ἁγία μητέρα του Νόννα. «Ἐνῶ ψέλλιζε προσευχές καί δεότανε, ἄκουσε γλυκειά φωνή ἀπό τόν οὐρανό νά τῆς λέει: ἔλα! Ὑπάκουσε μέ ἀγαλλίαση κι ἐμπιστοσύνη. Ξεψύχησε ὄρθια...»(31).

Ἕνα χρόνο περίπου μετά τόν θάνατο τῶν προσφιλῶν γονέων του, καί παρά τίς πιέσεις τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ναζιανζοῦ νά παραμείνη κοντά τους ὡς Ἐπίσκοπός των πλέον, ὁ Γρηγόριος, βλέποντας ὅτι σκόπιμα δέν γινόταν ἡ ἐκλογή νέου Ἐπισκόπου Ναζιανζοῦ, ἀναχώρησε ἀθόρυβα γιά τά μέρη τῆς Σελεύκειας τῆς Ἰσαυρίας καί ἔφθασε στό προσκύνημα καί στό μοναστικό κέντρο τῆς ἁγίας Θέκλης, λίγα χιλιόμετρα ἀπό τή Μεσόγειο, ἀπέναντι ἀπό τήν Κύπρο (32).

Βρίσκοντας κοντά στήν περιοχή αὐτή ἓνα ἀπομακρυσμένο καλύβι ἄρχισε τήν πολυπόθητη ἄσκησί του, ὅπου παρέμεινε ἐπί τριάμισυ χρόνια. «Ἀλλά ὁ ναός τῆς ἁγίας Θέκλας ἤτανε προσκύνημα καί ἡ φήμη τοῦ Γρηγορίου δέν κρατιότανε φυλακισμένη, παρατηρεῖ ὁ ἀλησμόνητος καί καταξιωμένος Πατρολόγος Καθηγητής Στυλιανός Παπαδόπουλος. Τό προσκύνημα ἔφερνε ὅλο καί περισσότερο κόσμο στήν περιοχή. Καί ἡ φήμη του τράβαγε μαγνήτης τούς ὀρθοδόξους , πού θέλανε μιά συμβουλή, μιά θεολογική γνώμη, λίγο κουράγιο. Καί μολονότι ζοῦσε ἀποτραβηγμένος, δέν τόν ἄφηναν ἥσυχο» (33).

Μετά τόν σκληρό θάνατο τοῦ ἀρειανοῦ αὐτοκράτορα Οὐάλη τόν Αὒγουστο τοῦ 378 καί τήν ἀνακήρυξι τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου σέ αὐτοκράτορα τοῦ Ἀνατολικοῦ κράτους τόν Ἰανουάριο τοῦ 379, οἱ Ὀρθόδοξοι ἀνεθάρρησαν. Προηγουμένως ὅλοι οἱ Ἱεροί Ναοί τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶχαν περιέλθει στούς ἀρειανούς καί οἱ Ὀρθόδοξοι βρίσκονταν σέ διωγμό, στήν ὕπαιθρο καί στούς ἀγρούς λάτρευαν τόν Πανάγαθο Θεό.

Ἀντιπροσωπεία Ὀρθοδόξων τῆς Κωνσταντινουπόλεως ξεκίνησε ἐκεῖνο τόν καιρό γιά νά συναντήση τόν ἀσκητή τῆς Ἁγίας Θέκλας Γρηγόριο, ἀφοῦ προηγουμένως συμβουλεύτηκε τόν Μέγα Βασίλειο, τόν Εὐσέβιο Σαμοσάτων κ.ἄ. Ἐπίμονα καί παρακλητικά, ἀντικρούοντας τά ἐπιχειρήματά του, ἒπεισαν τελικά οἱ ὀρθόδοξοι πιστοί τόν Θεολόγο Γρηγόριο νά ἡγηθῆ τῆς ἁγίας παρατάξεως τῶν Ὀρθοδόξων στήν Κωνσταντινούπολι, πρᾶγμα τό ὁποῖο καί ἀπεδέχθη κατόπιν πολλῆς προσευχῆς.

Ἄφησε, λοιπόν, ὁ μέγας αὐτός Ἱεράρχης τό ἡσυχαστήριό του στήν Ἁγία Θέκλα, πέρασε ἀπό τήν πατρίδα του, ὅπου πρίν ἀπ' ὅλους ἐπεσκέφθη τόν ἄρρωστο πλέον φίλο του Βασίλειο, συνομίλησε πολύ μαζί του γιά τό θέμα καί τήν ἀποστολή του αὐτή καί ἔπειτα κατευθύνθηκε πρός τήν Κων/πολι.

Πλῆθος ἀγριεμένων ἀρειανῶν τόν ἀπεδοκίμασαν καί μερικοί τόν προπηλάκησαν καθώς ἀποβιβάζονταν στήν Βασιλεύουσα. Ὡρισμένοι Ὀρθόδοξοι καί δύο ἄνθρωποι ἀπεσταλμένοι ἀπό τόν ἄρχοντα Ἀβλάβιο προστάτευσαν τόν Γρηγόριο καί τόν ὡδήγησαν στό ἀρχοντικό του.

Εὐθύς ἀμέσως ὁ ἱερός Γρηγόριος ἄρχισε τό λειτουργικό , ἁγιαστικό, κατηχητικό καί τό ποιμαντικό του ἔργο σέ ἕνα πρόχειρο μικρό Ναό πού διαμορφώθηκε μέ τήν ὑπόδειξι τοῦ Ἀβλαβίου. Κατηχοῦσε καθημερινά πολλούς μελλοφωτίστους και θεολογών ἐκήρυττε τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀντικρούοντας τούς ἀρειανούς καί λοιπούς αἱρετικούς.

Μετά πάροδο ὀλίγων ἑβδομάδων οἱ ὀρθόδοξοι, μέ τήν βοήθεια τοῦ ἄρχοντα Ἀβλαβίου, ἔκτισαν μιά πιό μεγάλη Ἐκκλησία, τόν Ναό τῆς Ἀναστασίας (πρός τιμήν δηλ. τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ) γιά τήν ἐξυπηρέτησι τῶν λατρευτικῶν ἀναγκῶν τους.

Ἐκεῖ μέσα, εἶχε στήσει τό ἐργαστήριο τῆς Θείας Χάριτος μέ τό νά ἱερουργῆ, νά ἁγιάζη, νά διδάσκη, νά κατηχῆ, νά βαπτίζη, νά κοινωνῆ τούς πιστούς καί νά μεταδίδη τά νάματα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ ἀναπτύχθηκε καί διατυπώθηκε καθαρά τό ὕψιστο δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος, τῆς Θεότητος τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐκεῖ ἐξεφωνήθησαν οἱ πέντε περίφημοι θεολογικοί λόγοι του. Ἐκεῖ εἰσέβαλαν τήν νύχτα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου οἱ φοβεροί ἀρειανοί, ἐνῶ ὁ μέγας Θεολόγος Γρηγόριος διάβαζε τίς εὐχές τῆς κατηχήσεως καί ἑτοιμάζονταν νά βαπτίση τούς κατηχουμένους. Εἰσώρμησαν ὡς τίγρεις καί πάνθηρες κατά τῶν πιστῶν καί τῶν κατηχουμένων και ἐπέφεραν καταστροφές καί μεγάλες ζημιές στόν Ναό τοῦ Θεοῦ.

Τόν Νοέμβριο τοῦ 380 ὁ Mέγας Θεοδόσιος, πού, ὅπως εἴπαμε, ἀπό τόν Ἰανουάριο τοῦ 379 ἀνακηρύχθηκε Aὐτοκράτωρ τῆς Ἀνατολῆς, ἔφθασε στήν φημισμένη πρωτεύουσα τῆς αὐτοκρατορίας του, τήν Κων/πολι, τήν ὁποία ἔβλεπε γιά πρώτη φορά. Ὁ νέος αὐτοκράτωρ ἀνεγνώρισε τόν Γρηγόριο ὡς Ἀρχιεπίσκοπο Κων/πόλεως. Τόν ἔβαλε στά δεξιά του στήν ἐπίσημη πομπή, πού προηγήθηκε ἀπό τήν ἐπίσημη ἐγκατάστασι τοῦ Θεοδοσίου στόν Ἱερό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, πού ἦταν ὁ μεγαλύτερος καί ἐπισημότερος Ναός τῆς Βασιλεύουσας. Δυό μέρες πρίν εἶχε καλέσει τόν ἀρειανό ἐπίσκοπο Δημόφιλο καί τοῦ ἐζήτησε ὀρθόδοξη ὁμολογία πίστεως. Καί ὅταν ἐκεῖνος ἀρνήθηκε νά συμμορφωθῆ, ἔδωσε διαταγή νά ἀποδοθοῦν ὅλοι οἱ Ἱεροί Ναοί τῆς Κωνσταντινουπόλεως στούς Ὀρθοδόξους ἀπό τούς ἀρειανούς, οἱ ὁποῖοι ἀντικανονικά τούς κατεῖχαν ἐπί 40 ὁλόκληρα χρόνια.

Μέσα στόν Ἱερό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί ἐνῶ γίνονταν ἡ ἐπίσημη ἐγκατάστασις τοῦ Αὐτοκράτορα Θεοδοσίου ὁ λαός ἐφώναζε νά ἀνεβάση ὁ Θεοδόσιος στόν Ἀρχιεπισκοπικό θρόνο τόν Γρηγόριο , δηλ. νά κάνη ἐπίσημα τήν ἐνθρόνισι του. Ὅμως ὁ ἴδιος ὁ Γρηγόριος ἀπέτρεψε τό παλλαϊκό αὐτό αἴτημα γιατί ἤθελε νά γίνη αὐτό κατά τρόπο κανονικό καί ἐκκλησιαστικό, δηλ. μέ ἀπόφασι καί ἐκλογή ἐκκλησιαστικῆς Συνόδου, πρᾶγμα πού ἔγινε μετά ἕνα ἑξάμηνο περίπου μέ ἀπόφασι τῆς Β' Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ Β' Οἰκουμενική Σύνοδος συνῆλθε ἀρχές Μαΐου τοῦ ἕτους 381 ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀντιοχείας Μελετίου.

Τό πρῶτο μέλημα τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου κατά τήν πρώτη ἡμέρα τῶν κανονικῶν ἐργασιῶν της ἦταν ἡ τακτοποίησις τῆς ἐκκρεμότητας τοῦ Γρηγορίου καί ἡ ἐπίσημη ἐνθρόνισίς του ὡς Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.

Μεταξύ τῶν κυρίων θεμάτων τῆς Οἰκουμ. Συνόδου ἦταν ἡ συμπλήρωσις τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως πού εἶχε καταρτίσει ἡ Α' Οἰκουμενική Σύνοδος τῆς Νικαίας τό 325. Ὁ ἲδιος ὁ ἃγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὁ ὁποῖος πρωτοστατοῦσε καί κατηύθυνε τίς θεολογικές συζητήσεις , γράφοντας ἐπιστολή πρός Κληδόνιον τονίζει τά ἑξῆς: «Στή Σύνοδο Κωνσταντινουπόλεως δέν ἀλλάξαμε τήν πίστι τῆς Νικαίας. Αὐτήν ἀποδεχόμαστε καί αὐτήν κρατᾶμε και θά κρατᾶμε. Αὐτά πού κάναμε ἢτανε προσθήκη δηλώσεως γιά τήν ἀλήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ δήλωση αὐτή ἔλειπε ἀπό τό Σύμβολο τῆς Νικαίας. Κι' ἔλειπε, δέν τήν ἔκαναν τότε οἱ ἃγιοι ἐκεῖνοι Πατέρες, γιατί δέν εἶχε προκύψει τέτοιο πρόβλημα. Ἄν εἶχε προκύψει, τό ἲδιο τό Ἃγιο Πνεῦμα θά τούς εἶχε φωτίση νά κάνουνε τή δήλωση καί αὐτῆς τῆς ἀληθείας» (34).

Ἐν τῷ μεταξύ ὁ Πρόεδρος τῆς Οἰκουμ. Συνόδου Ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας Μελέτιος ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ καί ἀμέσως ἡ προεδρία της ἀνατέθηκε εἰς τόν νεοενθρονισθέντα Ἀρχιεπισκόπον Κων/πολεως Γρηγόριον.

Ὁ Γρηγόριος, παρά τήν ἀσθένεια καί τό ἐπισφαλές τῆς ὑγείας του διηύθυνε ἐμπνευσμένα τίς κανονικές ἐργασίες τῆς Οἰκουμ. Συνόδου. Συναντοῦσε ὀργανωμένη ἀντίδραση ἀπό τούς Ἐπισκόπους τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Μακεδονίας, πού ἦλθαν καθυστερημένοι στή Σύνοδο καί παρακινούμενοι ἀπό φθόνο καί ζήλεια ἔναντι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Γρηγορίου γιά τήν ἁλματώδη αὒξησι τοῦ κύρους του ἀνάμεσα στίς ἂλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες.

Διέκοπταν τόν Πρόεδρο οἱ Ἐπίσκοποι αὐτοί μέ φωνασκίες, θορύβους καί διαμαρτυρίες, διότι δῆθεν ὁ Γρηγόριος ἦταν ἀντικανονικός Ἀρχιεπίσκοπος καί Πρόεδρος τῆς Β' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀφοῦ ἐχειροτονήθη διά τήν Ἐπισκοπήν Σασίμων καί ἡ ἀνάληψις τῶν καθηκόντων τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κων/πόλεως ἦταν ἀντικανονική γι'αὐτούς καί ζητοῦσαν τήν παραίτησί του καί τήν ἀνάδειξι νέου Ἀρχιεπισκόπου.

Ἔπειτα ἀπό αὐτά, βλέποντας ὁ Γρηγόριος, βλέποντας τό ἀνυποχώρητο καί τό ἐριστικό τῶν ἐν θέματι Ἐπισκόπων τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Μακεδονίας, οἱ ὁποῖοι ἀντιστρατεύονταν πρός τόν Γρηγόριο καί τίς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου, ὑπέβαλε τήν ἱστορική καί μεγαλειώδη παραίτησί του .Ἐξήγησε τούς λόγους τῆς παραιτήσεως , εὐχήθηκε τά κρείττονα στούς Ἐπισκόπους καί στήν Σύνοδο καί μετά ἀπό ὀλίγες ἡμέρες ἀνεχώρησε γιά τήν προσφιλῆ του Καππαδοκία καί τήν ἰδιαίτερή του πατρίδα Ναζιανζό (Ἰούνιος 381) , ὃπου καί ἐφησύχαζε τόν τελευταῖο καιρό τῆς ζωῆς του.

Μέχρι τόν Μάρτιο τοῦ 384 ἦταν ὑποχρεωμένος νά μείνη στήν Ἀριανζό. Περίμενε νά βελτιωθῆ ἡ ὑγεία του, τόσο ὃσο νά μπορῆ νά ζῆ μόνος, νά αὐτοεξυπηρετῆται. Εἶχε πάρει τήν ἀπόφασί του νά ἡσυχάση, νά συνεχίση τήν ἀσκησι κάπου, χωρίς κόσμο γύρω του.

Στήνει τό ἀσκητήριό του στήν Καρβάλη καί ἐκεῖ ἀσκεῖται. Σκάβει, φυτεύει, ποτίζει καί χτίζει καί πρωτίστως καί κυρίως προσεύχεται, εὐχαριστώντας καί δοξολογώντας τον Θεόν.

Τόν Ἰανουάριο τοῦ 390, κατά τό δεύτερο δεκαπενθήμερο καθηλώθηκε ἀπόλυτα στό ξυλοκρέβατό του. Καί οἱ πόνοι στίς ἀρθρώσεις, σέ ὃλες τίς ἀρθρώσεις, ἦταν ἀφόρητοι. Δέν μποροῦσε νά συγκρατηθῆ.

Ὁ χειμώνας βαρύς, οἱ καιρικές συνθήκες δύσκολες, τό χιόνι ἓνα μέτρο περίπου καί ἡ ὑγεία τοῦ Γέροντα Ἀρχιεπισκόπου πολύ βεβαρημένη. Προεῖδε τό ἐπίγειο τέλος του.

«Ἔφθασε, παιδί μου... δέν ἀργεῖ πλέον...τό τέλος. Ἀπό βρέφος μέ κάλεσε ὁ Θεός...ἐπί τέλους πάω κοντά Του. Ὡρίμασε ὁ καιρός...πέφτει στή γῆ...πάω γιά πάντα στόν βασιλέα μου Χριστό» (36).

Αὐτό ἦταν τό «ἄσημο τέλος τοῦ διάσημου ἄνδρα», κατά τόν ἀείμνηστον Καθηγητή Στυλιανό Παπαδόπουλο (37).

καί 3. Οἱ γνήσιοι Ἀδελφοί, φίλοι καί στυλοβάτες τῆς Ἐκκλησίας μας Ἐπίσκοποι

Ἤδη, μέ τήν ὃσο γινόταν πιό σύντομη ἀναφορά στο λαμπρό ὁδοιπορικό ἑνός ἑκάστου ἀπό τούς ἐπιφανείς αὐτούς Ἱεράρχες κατεδείχθη περίτρανα ὃτι ὑπῆρξαν πράγματι οἱ γνήσιοι Ἀδελφοί ἐν Χριστῷ, οἱ ἀληθινοί φίλοι καί οἱ πολύτιμοι στυλοβάτες τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας σέ χαλεπούς καί δυσχείμαρους καιρούς. Καί τοῦτο γιατί ὁ βίος καί ἡ πολιτεία τοῦ καθενός ἀπό αὐτούς ἦταν παράλληλος καί ἐπάλληλος ὡς πρός τόν ἄλλον.

Συνοπτικῶς, ὃμως, καλόν εἶναι νά ἐπισημάνωμε τά ἑξῆς:

α) Γνήσιοι ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί

Ὁ ἃγιος Γρηγόριος μαρτυρεῖ περί τοῦ ὃτι: «ἦσαν ὁμόστεγοι, ἔτρωγαν τό ἴδιο φαγητό, εἶχαν τό ἴδιο πνεῦμα, τόν ἴδιο σκοπό. Συνεχῶς μεγάλωναν, θέρμαιναν καί στερέωναν τήν μεταξύ τους ἀγάπη» (38). Οἱ δύο ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί συμφώνησαν ὃτι σκοπός τους εἶναι «ἡ φιλοσοφία». Στον ὃρο ἔδιναν δικό τους περιεχόμενο. «Φιλοσοφία» θά σημαίνει στό ἑξῆς τό νά ζῆ κανείς τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ, νά ἀγωνίζεται γιά τίς χριστιανικές ἀρετές. Ἀκόμα εἰδικότερα, «φιλοσοφία» καί «φιλοσοφικός βίος» θά σημαίνει Θεολογία ἢ ἄσκηση καί ἀσκητικός ἢ μοναχικός βίος (39).

Ὁ Γρηγόριος, τονίζοντας τήν ἐν Χριστῷ ὁμοψυχία καί στερέωσι τους σημειώνει ὃτι οἱ δύο ὁμόσκηνοι Ἀδελφοί δεν κινδύνευσαν καθόλου στήν Ἀθήνα. «Πέρασαν ἀπό τίς συμπληγάδες πέτρες ἀκέραιοι, γιατί φάνηκαν μυαλωμένοι, εἶχαν ὁπλίσει τήν «διάνοια» τους ἔτσι , ὥστε νά μήν ὑποκύπτει στίς ἐπιθέσεις τῆς κοσμικῆς σοφίας... Ὠφελήθησαν (στήν Ἀθήνα) γιατί στερεώθησαν πιό πολύ στήν πίστι τους. Ὅσο γνώριζαν καί σπούδαζαν τήν ἀνθρώπινη σοφία στό ἀθηναϊκό τους κορύφωμα, τόσο εὐκολότερα τήν σύγκριναν μέ τό δικό τους φρόνημα καί διαπίστωναν ἔτσι πώς αὐτή εἶναι ἀπατηλή, μύθος, ἀθεμελίωτο κατασκεύασμα» (40). Ὁ ἴδιος ὁ Γρηγόριος παρατηρεῖ ὅτι μετά την ἐπιστροφή τους ἀπό τήν Ἀθήνα, ἀφοῦ προσφέρθηκαν λίγο στόν κόσμο καί τά ἔργα του, ὃσο γιά νά ἰκανοποιήσουν τήν ἐπιθυμία τῶν πολλῶν, γρήγορα κυριάρχησαν στούς ἑαυτούς τους καί φάνηκαν ἄνδρες ἀπό τήν νεανική τους ἡλικία μέ τό νά προχωρήσουν μέ ἀνδρεισύνη στή φιλοσοφία (δηλ. στήν ἄσκηση) (41).

Ὁ Μ. Βασίλειος, δίνοντας τό νόημα καί τό πλήρωμα τῆς ἀδελφικῆς ἐν Χριστῷ σχέσεως καί τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς, πού τήν συνοδεύει , γράφει στόν ὁμόψυχο του Γρηγόριο: «Εἶναι ἀλήθεια πως ἡ δουλειά τούτη (δηλ. τό νά ἀπαλλαγῆ ἀπό τήν πατρική του περιουσία, διαμοιράζοντας την στούς ἐνδεεῖς συνανθρώπους του) θά μέ κουράση. Μά τό λέω σέ σένα, πού ξέρεις πόσο εἴμαστε ἓνα: Ἔχω μέσα μου χαρά... Τώρα πού σοῦ γράφω γιά τόν σκοπό τοῦ ταξιδιοῦ μου σκέπτομαι συνεχῶς τά πραγματικά ἀγαθά τοῦ Θεοῦ ὅταν ἀρχίσωμε τήν μοναστική ζωή. Τόσες φορές τήν ἀποφασίσαμε μαζί. Συνεχῶς τά πραγματικά ἀ μέχρι τώρα τήν ἀναβάλλουμε. Μά πλησιάζει ἐπί τέλους ἡ ποθητή ὥρα, τή βλέπω, ἔρχεται...Λοιπόν χαῖρε τῆ χαρά τοῦ Κυρίου, καί νά εὒχεσαι γιά τή σύντομη ὥρα τῆς ἀσκήσεως μας. Θά βροῦμε ὄμορφο καί ἥσυχο μέρος νά στήσωμε τό ἀσκητήριό μας. Καί τότε...» (42).

Ἐνῶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἦταν ἀναποφάσιστος πρός καιρόν γιά τον καιρό, πού θά συνασκήτευαν, καί ὁ ἅγιος Βασίλειος τοῦ ἔγραψε ἐπιτιμητικά γι' αὐτό, ὁ πρῶτος τοῦ ἀπάντησε μέ ὅλη του τήν εἰλικρίνεια: «Ὁμολογῶ πώς ψεύτισα. Συμφώνησα στήν Ἀθήνα ὅτι μαζί θά εἴμαστε πάντα καί μαζί θά μονάσουμε... Mά δέν ψεύτισα μέ τήν θέλησι μου...Κι ἄν τό δεχτεῖς δέν θά ψευτίσω γιά πάντα... Θἄρθει καιρός πού θά εἴμαστε μαζί, ἄν τό θελήσεις, κι ὅλα θά τά ἐχουμε κοινά» (43).

Ὅταν τελικά οἱ δύο Ἱεροί ἄνδρες συνασκητεύουν κοντά στόν Ἴρι ποταμό καί τρυγοῦν τό μέλι τῆς ἡσυχίας καί τῆς προσευχῆς χαίρονται καί ἀπολαμβάνουν , κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο, τά ἀγαθά τῆς «συμφυΐας» καί «συμψυχίας» (44). Ὅσο ἡ ὥρα τῆς προσευχῆς προχωρᾶ τόσο περισσότερο οἱ δύο ἄνδρες αἰσθάνονται τήν ἀδελφωσύνη τους. Ὅσο βαθύτερη γίνεται ἡ ἕνωσις τους μέ τόν Θεό, τόσο πιό ἀδελφικά νοιώθουν. Δέν τό φωνάζουν ὅμως. Κανείς δέν ὑψώνει φωνή, δέν κάνει ἀπότομη χειρονομία. Τοῦ ἀρκεῖ πού ἔχουν «συμφυΐα» καί «συμψυχία», ὅπως εἴπαμε (45) .

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος σέ μιά ὁμιλία του στή μνήμη τῆς κοιμήσεως τοῦ Βασιλείου διερωτᾶται γιά τό πῶς νά μιλήση μπροστά σέ ἕνα τόσο μεγάλο ἀκροατήριο γιά πνευματικές θεωρίες καί ἐκστάσεις; «Πῶς νά ἐξηγήση στούς ἀκροατές ὅτι σέ εὐλογημένες ὧρες ἔβλεπε τόν Βασίλειο πλημμυρισμένο στό φῶς; Ποῦ νά βρῆ τό κουράγιο νά εἰπῆ ὅτι κάποτε ὁ Βασίλειος στάθηκε γιά ὧρες νά τόν κοιτάζη ἔκθαμβος τότε πού τό πρόσωπο του εἶχε γίνει φανέρωμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ἦταν τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ;» (46)

Ἀξίζει, νομίζω, γιά τό φιλάδελφο καί τό πνευματικό ὅμαιμο τῶν δύο ἁγίων ἀνδρῶν νά παραθέσωμε τά λόγια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου πρός τόν Ἐπίσκοπο Καισαρείας Εὐσέβιο: «Δέν θά δεχθῶ νά ἐπαινῆς ἐμένα καί νά κατηγορῆς τόν Βασίλειο, μέ τόν ὁποῖο εἴμαστε ἕνα στό πνεῦμα καί στή διάθεσι. Ὅπως φέρεσαι σέ μένα , ἔτσι καί καλύτερα πρέπει νά φέρεσαι καί στόν Βασίλειο. Ἀλλοιῶς νοιώθω μέ τό ἕνα σου χέρι νά μέ χαϊδεύεις καί μέ τό ἄλλο σου νά μέ δέρνης» (47).

β) Γνήσιοι κατά Θεόν φίλοι

Ἄν καί οἱ λέξεις «Ἀδελφοί ἐν Χριστῷ» καί φίλοι κατά Θεόν εἶναι σχεδόν ταυτόσημες, διότι ἐμπεριέχουν τήν Ἁγιοπνευματική σχέσι καί κοινωνία τῶν προσώπων, ἐν τούτοις θά καταγράψωμε ὅτι οἱ δύο Καππαδόκες ἅγιοι Ἱεράρχες ἦσαν καί γνήσιοι κατά Θεόν φίλοι.

Σταθήκαμε καί προηγουμένως στήν ἐπισήμανσι ὅτι οἱ δύο συνομήλικοι νέοι τῆς Καππαδοκίας «σύντροφοι τώρα σπουδῶν, θά γίνουν ἀργότερα ἐπιστήθιοι φίλοι καί συναθληταί στό στίβο τῆς Ὀρθοδοξίας»(48).

«Στό πνεῦμα δύο νέων εἴκοσι ἐτῶν γεννιέται ὁ πνευματικός δεσμός πού θά γίνη σύμβολο καί μέτρο φιλίας. Οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι, οἱ διάκονοι τοῦ λόγου καί τοῦ στοχασμοῦ, θά μετροῦν πλέον τίς φιλίες τους μέ τή φιλία πού ἄρχισε τό 350/1 στήν Ἀθήνα ἀνάμεσα σέ δύο Καππαδόκες φοιτητές. Ἀνάμεσα σέ δύο φορεῖς τοῦ νέου γιά τότε πνευματικοῦ κόσμου, δηλ. τῆς Ἐκκλησίας» (49).

Ὅταν σπούδαζαν στήν Ἀθήνα οἱ δύο φίλοι καί ὁ Γρηγόριος ἐστήριξε σέ μιά δύσκολη στιγμή τόν Βασίλειο γιά νά μήν ἀποθαρρυνθῆ ἀπό τήν Ἀθήνα καί τίς ἐκεῖ σπουδές, συνέβη τό ἑξῆς: «Ἀπό τήν ὥρα ἐκείνη οἱ δύο νέοι κατάλαβαν κάτι πολύ βασικό: ὁ καθένας μποροῦσε νά δίνει στόν ἄλλο. Ὁ ἕνας εἶχε ἀνάγκη τόν ἄλλο. Εἶναι μία σχέσι πού βαθαίνει χωρίς ὅρια καί θά τελειώση μέ τόν θάνατο τους» (50) .

Μετά τά ὡς ἄνω περιστατικά «οἱ δύο νέοι ἄνδρες ἐξέφρασαν αὐτό πού κιόλας ζοῦσαν. Τή φιλία πού ὁ ἕνας αἰσθανόταν γιά τόν ἄλλο. Τήν ἀγάπη πού ὑπῆρχε στόν ἕνα γιά τόν ἄλλο (51) .

«Ἡ κατάστασις φιλίας καί ἀγάπης πού οἱ δύο νέοι ἀνέπτυξαν δέν ἐξηγεῖται μέ τά κοινά μέτρα. Οἱ ἄνθρωποι μέχρι τότε εἶχαν γνωρίσει ἀγάπη, ἀλλά αὐτή ἦταν ἄλλου εἴδους: συναισθηματική, σωματική, ἰδεολογική. Στήν περίπτωση τοῦ Βασιλείου καί τοῦ Γρηγορίου ἔχουμε βάθος, ἔκτασι, διάρκεια καί ποιότητα φιλίας πού ἐκπλήσσει. Ἡ φιλία αὐτή ἄγγιξε τά ὅρια τῆς γνησιότητας καί τῆς ἀληθείας» (52).

Ὁ ἀείμνηστος Πατρολόγος Καθηγητής Στυλιανός Παπαδόπουλος, φανερώνοντας τό μεγάλο μυστικό τῆς ἀληθινῆς φιλίας, τῆς γνήσιας κατά Θεόν φιλίας, ἀναφέρεται στίς θετικές πρός τοῦτο προϋποθέσεις καί λέγει τά ἑξῆς περισπούδαστα:

«Ὁ Γρηγόριος φανερώνει τό γνήσιο πρόσωπο καί ὁ Βασίλειος βλέπει στόν Γρηγόριο τό γνήσιο πρόσωπο. Συναντήθηκαν δύο ἄνθρωποι πού πάσχιζαν νά καθαρίσουν τό πρόσωπο τους ἀπό τά προσωπεῖα. Τήν προσπάθεια διαπίστωσαν ἀμοιβαῖα. Δέ χρειαζόταν πολύ. Ἀφοῦ εἶχαν συνείδησι τοῦ λυτρωτικοῦ μεγαλείου τοῦ προσώπου, ἑπόμενο ἦταν νά στραφῆ ὁ ἕνας στόν ἄλλο.

»Κι ἔτσι γινόταν συγχρόνως ἀγώνας γιά κάθαρσι τοῦ προσώπου καί φανέρωσι τοῦ προσώπου στόν συνάνθρωπο. Τό μεγαλεῖο καί ἡ μακαριότητα τῆς φιλίας αὐτῆς βρίσκεται στό ὅτι ὁ Βασίλειος ἔβλεπε πιά στό πρόσωπο τοῦ Γρηγορίου τό θεῖο πρόσωπο, ἔβλεπε τόν ἴδιο τόν Θεό, ἀφοῦ τό πρόσωπο εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

»Τό ἴδιο συνέβαινε καί μέ τόν Γρηγόριο. Τό μεγάλο μυστικό τῆς ἀληθινῆς φιλίας εἶναι δύο ἄνθρωποι, νά φανερώνουν ἀμοιβαῖα τό ἀληθινό τους πρόσωπο, ἀπαλλαγμένο ἀπό τά προσωπεῖα» .

(Καί στή συνέχεια ὁ ἀείμνηστος Πανεπιστημιακός διδάσκαλος προσθέτει) «Ἡ φιλία καί ἡ ἀγάπη ἀποτελοῦν ἀγαλλίασι καί ἀπόλαυσι πνευματική, ἀκριβῶς γιατί βλέπει κανείς τόν ἴδιο τόν Θεό στό πρόσωπο πού ἀγαπάει. Ἀλλοιῶς δέν θά καταλάβουμε τήν ἄρρητη συγκίνησι τοῦ Γρηγορίου καί τόν ὀδυρμό του γιά τήν ἀπώλεια τοῦ φίλου του Βασιλείου, μέ τήν εὐκαιρία τῆς ὁποίας μιλάει γιά τή φιλία τους»(53).

Φιλία κατά Θεόν, ἱερή, ἔνθεος, ἀληθινή, φιλία παντοτινή καί εὐλογημένη.

καί γ) Γνήσιοι στυλοβάτες τῆς Ἐκκλησίας

Στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας εἶναι, ὡς γνωστόν, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος της εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἡ Θεία κεφαλή αὐτῆς. Στυλοβάτες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι Ἱεράρχες καί οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες καί Ὁμολογητές τῆς Πίστεως μας.

Διακεκριμένοι καί γνήσιοι στυλοβάτες τῆς Ἐκκλησίας μας, θαυμαστοί καί περιώνυμοι εἶναι οἱ δύο μεγάλοι Καππαδόκες Θεολόγοι καί Ἱεράρχες, ὁ Μέγας Βασίλειος καί ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.

Ἄνθρωποι καί Ἱεράρχες βαθειᾶς πίστεως καί θεοσεβείας, πού κληρονόμησαν ἀπό τούς γονεῖς, πάππους καί προπάππους. Ἐπίσκοποι πανάρετοι καί ἁγιασμένοι. Βαθεῖς γνῶστες τῶν Θείων Γραφῶν καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς μας παραδόσεως. Ἐμβριθεῖς μελετητές καί ἐρευνητές τῶν βαθέων τοῦ Ἅγίου Πνεύματος. Φίλοι γνήσιοι τῆς ἀληθείας καί προασπιστές τῆς σῳζούσης ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ καί τῶν δογματικῶν ἀληθειῶν τῆς ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου Πίστεως μας.

Καί ἐνῶ ἐβίωναν τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀγάπη πρός τήν Θεία Ἀλήθεια, ἀνεδείχθησαν ταυτόχρονα οἱ ἄγρυπνοι φύλακες καί φρυκτωροί της, ὑπερασπιζόμενοι αὐτήν καί μαχόμενοι κατά τῶν πάσης φύσεως αἱρετικῶν (Ἀρειανῶν,Ὁμοίων, Ἀνομοίων, Ὁμοιουσιανῶν, Πνευματομάχων κ.ἄ.).

Εἴδαμε προηγουμένως πόσο ἐταλαιπώρησαν τό Ὁρθόδοξο ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ οἱ ἀρειανοί καί ἀρειανόφρονες αὐτοκράτορες καί οἱ ἀρειανόφρονες Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας. Προσέξαμε ἰδιαίτερα τούς θεολογικούς ἀγῶνες καί τήν ποιμαντική ἐπαγρύπνησι τόσο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὅσον καί τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου κατά τῶν Ὁμοιουσιανῶν καί τῶν Ἀρειανῶν. Ἐθαυμάσαμε ἰδιαίτερα τούς διαρκεῖς καί μεγάλους ἀγῶνες τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου κατά τῆς Ἀρειανικῆς αἱρέσεως, τούς προπηλακισμούς πού δέχθηκε, ἀλλά καί τίς περιφανεῖς νίκες, πού κατόρθωσε, καθώς ὑπεραμύνονταν τῆς Ὁρθοδοξίας καί ἐστηλίτευσε τίς αἱρετικές τους διδασκαλίες. Ἡ ὁλοκλήρωσις τοῦ Ἱεροῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως ἦταν ἐπίτευγμα τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά καί ἰδική του λαμπρή ἐπιτυχία.

Δι'ὅλων αὐτῶν τῶν ἱερῶν ἀγώνων ἐδοξάσθη καί ἐμεγαλύνθη θεοπρεπῶς ἡ Ἁγία Τριάς, καθώς ἐπίσης ἐδοξάσθησαν πρεπόντως τά δύο δεινῶς πολεμηθέντα θεῖα πρόσωπα , τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

* * * * *

Μετά τά ὅσα ἐλέχθησαν ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἱερά ὑποθήκη τῶν ἁγίων τούτων μεγάλων Ἱεραρχῶν καί Οἰκουμενικῶν Διδασκάλων εἶναι:

Νά εἴμεθα μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ φιλόθεοι καί φιλάδελφοι, γνήσιοι Ἀδελφοί ἐν Χριστῷ καί φίλοι κατά Θεόν γνήσιοι πρός τούς οἰκείους τῆς πίστεως καί ἐν τῷ μέτρῷ τῶν δυνατοτήτων μας νά ἀγαπᾶμε εἰλικρινά την ἁγία μας Ἐκκλησία, ὄντες ζωντανά καί ὀργανικά μέλη Αὐτῆς καί ἐμφορούμενοι ἀπό τήν ἀγάπη καί τήν προσήλωσι μας εἰς τήν Ἱεράν Παρακαταθήκην καί τήν Παράδοσιν τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1) Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Εἰς τόν Μέγαν Βασίλειον Ἐπιτάφιος γ'.

2) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ Ἡ ζωή ἑνός μεγάλου (Βασίλειος Καισαρείας ), ἔκδ. ε' 2002, ‹‹Ἀποστολικῆς Διακονίας››, κεφ. , σελ.14. 3) Μ. Βασιλείου, Ἐπιστολή 210 , παρ.1. 4) Γρηγορίου Νύσσης, Ἐγκώμιο, PG 76, 8088.

5) Γρηγορίου Νύσσης, ἔνθ' ἀνωτ. BC.

6) Στυλ. Παπαδοπούλου ἔργον, κεφ. α' σελ. 23-24.

7) Γρηγ. Θεολόγου, Εἰς τόν Μέγαν Βασίλειον Ἐπιτάφιος, ιβ'.

8) Αὐτόθι, Ἐπιτάφιος, ιγ'.

9) Β.Τατάκη, Ἡ συμβολή τῆς Καππαδοκίας στή χριστιανική σκέψη, Ἀθήνα 1960, σελ. 68.

10) Γρηγορίου Θεολόγου, Ἐπιτάφιος ιδ'.

11) Ἔνθ' ἀνωτέρω, Ἐπιτάφιος ιδ'. 12. Ἔνθ' ἀνωτ.

12) Ἔνθ' ἀνωτ.

13) Αὐτόθι.

14) Γρηγορίου Νύσσης, Εἰς τόν βίον τῆς Μακρίνης, PG 46,965C.

15) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, Ἡ ζωή ἑνός Μεγάλου, Βασίλειος Καισαρείας, κεφ. β'.

16) Ἐπιστολή 336 (Λιβανίου πρός Βασίλειον).

17) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, Ἡ ζωή ἑνός Μεγάλου, Βασίλειος Καισαρείας, κεφ. β', σελ.72.

18) Ἐπιστολή 223,2.

19) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, Ἡ ζωή ἑνός Μεγάλου, Βασίλειος Καισαρείας, κεφ. β', σελ. 82.

20) Παπαδοπούλου Στυλ. «Ἡ ζωή ἑνός μεγάλου»...κεφ δ΄, σελ.230-231.

21) Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἐπιστολή 45.

22) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, Ὁ πληγωμένος ἀετός (Γρηγόριος ὁ Θεολόγος), ἔκδ.6η Ἀποστολ.Διακονίας, Οἱ γονεῖς καί τά παιδικά ἔτη, σελ. 17-18.

23) Αὐτόθι, σελ.19.

24) Αὐτόθι, Πρώτη παιδεία στήν πατρίδα.

25) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, μνημ. ἔργον , Πρώτη παιδεία στήν πατρίδα, σελ. 21.

26) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, μνημ. ἔργον, Ἀνώτερες σπουδές Γρηγ. Θεολόγου, Παλαιστίνη καί Ἀλεξάνδρεια, σελ. 32-33.

27) Ἔνθ' ἀνωτ., Στή φουρτούνα τῆς Μεσογείου, σελ. 38.

28) Ἔνθ' ἀνωτ., σελ. 33.

29) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, μνημ. ἔργον, Ἐπίσκοπος καί Ἀναχωρητής, σελ. 107.

30) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, μνημ. ἔργον, Ἐπίσκοπος καί Ἀναχωρητής, σελ. 126.

31) Αὐτόθι, σελ.126-127.

32) Αὐτόθι, σελ. 129.

33) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, μνημ. ἔργον, σελ.130.

34) Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἐπιστολή 102,1, Πρός Κληδόνιον.

35) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, μνημ. ἔργον, Ἡ μεγαλειώδης παραίτησι, σελ.272.

36) Αὐτόθι,Ἡ δρύς πέφτει. Ἄσημο τέλος διάσημου ἄνδρα, σελ.384. Αὐτόθι, σελ.383.

37) Αὐτόθι, σελ.383.

38) Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Εἰς τόν Μέγαν Βασίλειον Ἐπιτάφιος ιθ'.

39) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, Ἡ ζωή ἑνός Μεγάλου, κεφ. Α', σελ. 48.

40) Ἔνθ' ἀνωτ. Σελ. 61.

41) Ἔνθ' ἀνωτ. Σελ. 76.

42) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, Ἡ ζωή ἑνός Μεγάλου, κεφ. Β', σελ. 111.

43) Αὐτόθι, σελ.121.

44) Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἐπιστολή 6.

45) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, μνημ. ἔργον, κεφ. γ', σελ.174.

46) Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἐπιτάφιος §ε' καί Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, Ἡ ζωή ἑνός Μεγάλου, κεφ. γ', σελ. 175.

47) Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἐπιστολή 16.

48) Β.Τατάκη, Ἡ συμβολή τῆς Καππαδοκίας...,σελ.68.

49) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, μνημ. ἔργον, κεφ. α', σελ.42.

50) Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἐπιτάφιος ιη'.

51) Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Ἐπιτάφιος ιθ'.

52) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, μνημ. ἔργον, κεφ. α', σελ.49-50.

53) Παπαδοπούλου Στυλιανοῦ, μνημ. ἔργον, κεφ. α', σελ.50.

Αναμένουμε την απάντηση του Υπουργείου Παιδείας στις Ερωτήσεις βουλευτών για τα Θρησκευτικά στο Γυμνάσιο

2012-01-26T22:58:00.000+02:00

Τρεις Ερωτήσεις βουλευτών έχουν ήδη κατατεθεί στη Βουλή προς την Υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου σχετικά με την αλλαγή του περιεχομένου του μαθήματος των Θρησκευτικών στα Γυμνάσια, την οποία προβλέπουν τα νέα προγράμματα σπουδών που ετοιμάζεται το Υπουργείο να εφαρμόσει στα σχολεία όλης της χώρας την επόμενη σχολική χρονιά. Συγκεκριμένα οι βουλευτές της Ν.Δ. Μιχάλης Μπεκίρης και Νίκος Νικολόπουλος αλλά και ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Κυριάκος Βελόπουλος με σχετικές Ερωτήσεις τους ζητούν από την Υπουργό Παιδείας να επαληθεύσει ή να διαψεύσει τα δημοσιεύματα που μιλούν για αλλαγή των Θρησκευτικών στο Γυμνάσιο, «εξοστρακισμό» της Θεοτόκου από το μάθημα των Θρησκευτικών και μετατροπή του μαθήματος σε θρησκειολογικό – ιστορικό...

Και οι τρεις Ερωτήσεις παραμένουν μέχρι στιγμής αναπάντητες. Το Υπουργείο όμως οφείλει πλέον να δώσει πειστικές και όχι γενικόλογες απαντήσεις, καθώς η προγραμματιζόμενη αλλαγή του περιεχομένου του θρησκευτικού μαθήματος θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων όχι μόνο από τους Θεολόγους που διδάσκουν το μάθημα αλλά και από τους γονείς των μαθητών.

Η πολιτική διάσταση που παίρνει πλέον το θέμα της αλλαγής του περιεχομένου των Θρησκευτικών στο Γυμνάσιο έχει ενοχλήσει, όπως ήταν αναμενόμενο, και τους Θεολόγους εκείνους που συνήργησαν με την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας στο έργο αυτό. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων Κρήτης Γεώργιος Στριλιγκάς, μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων που συνέταξε το νέο πρόγραμμα σπουδών για τα Θρησκευτικά, σε πρόσφατο άρθρο του στρέφεται εναντίον πολιτικών και εκκλησιαστικών ανδρών που διαφωνούν με την αλλαγή του χαρακτήρα του μαθήματος και σημειώνει: «Για επιφανείς πολιτικούς και εκκλησιαστικούς, που παρασύρθηκαν από την παραπληροφόρηση, επιδεικνύοντας σκανδαλώδη άγνοια, τα σχόλια περιττεύουν…». Η «άγνοια» για την οποία κάνει λόγο ο Σύμβουλος αφορά στη σύγχυση που δημιουργήθηκε εξαιτίας ορισμένων άρθρων εφημερίδων μεταξύ προγράμματος σπουδών και βιβλίων Θρησκευτικών. Πράγματι η αλλαγή που επιχειρείται περιέχεται μέχρι στιγμής σε πρόγραμμα σπουδών και όχι σε νέα βιβλία. Αυτή όμως η λεπτομέρεια δεν αλλάζει την ουσία. Και η ουσία βρίσκεται στην μεθοδευμένη από Υπουργείο και «καιροσκόπους» Θεολόγους αλλαγή του περιεχομένου του μαθήματος χωρίς να ληφθούν υπόψη ούτε οι απόψεις των Θεολόγων που διδάσκουν στα σχολεία, ούτε βασικές αρχές της Παιδαγωγικής Επιστήμης, ούτε η Παράδοση των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, ούτε η άποψη των Ιεραρχών μας. Η αλλαγή προωθείται από λίγα πρόσωπα μεθοδικά, γρήγορα και κρυφίως. Όσοι αντιδρούν κατασυκοφαντούνται ότι δήθεν διασπείρουν «ψευδείς φήμες», έχουν «άγνοια» και χαρακτηρίζονται από «προχειρότητα», ή ακόμη και ότι «υπηρετούν σκοπιμότητες», χαρακτηρισμοί τους οποίους αποδίδει ο ανωτέρω Σύμβουλος σε όσους δεν αποδέχονται τη δική του άποψη για το θρησκευτικό μάθημα.

Τώρα όμως, μετά τις Ερωτήσεις των βουλευτών, το Υπουργείο καλείται να δώσει πειστικές απαντήσεις. Αν δεν το πράξει θα επιβεβαιώσει ότι το σχέδιο αλλοίωσης του μαθήματος των Θρησκευτικών υλοποιείται με τρόπο δόλιο στοχεύοντας στον εξοβελισμό της Ορθόδοξης Θεολογίας από την παρεχόμενη στα ελληνικά σχολεία παιδεία και μόρφωση.

Μητρόπολη Πειραιώς, Ημερίδα με θέμα «Πατερικὴ Θεολογία καὶ μεταπατερικὴ αἵρεση »

2012-01-26T22:18:00.000+02:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Πειραιεύς 26 Ἰανουαρίου 2012

Δ Ε Λ Τ Ι Ο Τ Υ Π Ο Υ

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς διοργανώνει τήν Τετάρτη 15η Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. καί ὥρα 4.00 μ.μ. στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας, Ν. Φάληρο Πειραιῶς (αἴθουσα «Μελίνα Μερκούρη») μέ ἐλεύθερη εἴσοδο Ἡμερίδα θεολογικοῦ προβληματισμοῦ, κατά τό ἐπισυναπτόμενο Πρόγραμμα, μέ τό ἐξόχως ἐνδιαφέρον θέμα:

«Πατερικὴ Θεολογία καὶ μεταπατερικὴ αἵρεση »

Α΄ Συνεδρία

Προεδρεύων: Δημήτριος Τσελεγγίδης, Καθ. Πανεπ. Θεσσαλονίκης

Τοποθέτηση Προεδρεύοντος Συνεδρίας

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Ὁμ. Καθηγητής Πανεπ. Ἀθηνῶν

«Ἀπὸ τὴν Πατερικότητα στὴν “μεταπατερικότητα”. Ἡ αὐτοαναίρεση τῆς Ὀρθοδόξου ἡγεσίας»...

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Ὁμ. Καθηγητής Πανεπ. Θεσσαλονίκης

«Ἡ σημασία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ πατρομαχικὴ ἄρνησή της»

Ἰωάννης Μαρκᾶς, Ἐρευνητὴς

«Μεταπατερικῶν ἔργα καὶ ἡμέραι»

Β΄ Συνεδρία

Προεδρεύων: Λάμπρος Σιάσος, Καθηγητὴς Πανεπ. Θεσσαλονίκης

Τοποθέτηση Προεδρεύοντος Συνεδρίας

Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ.κ. Ἱερόθεος

ΘΕΜΑ: «Ἡ μεταπατερικὴ θεολογία ἀπὸ ἐκκλησιαστικῆς προοπτικῆς»

Ἰωάννης Κουρεμπελές, Ἀναπλ. Καθηγητὴς Πανεπ. Θεσσαλονίκης

ΘΕΜΑ: «Ὀρθοδοξία ἀνορθόδοξη; Στιγμὲς στὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ θεολογικὴ ἔκφραση καὶ στίγματα μετα-θεολογικῶν στιγμῶν»

Συζήτηση - Πορίσματα-Ψήφισμα. Λήξη ἡμερίδος

Ἡ παρουσία σας θά συντελέσῃ στήν ἐνδυνάμωση τῆς πίστεως καί τῆς ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ημερίδα Μητρ Πειραιώς για μεταπατερική θεολογία

Ερώτηση του βουλευτή του ΛΑΟΣ Κυριάκου Βελόπουλου για τα Θρησκευτικά της Β΄ Γυμνασίου

2012-01-26T20:03:00.000+02:00

Ερώτηση κατέθεσε στη Βουλή (23/1/2012) ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Κυριάκος Βελόπουλος σχετικά με το μάθημα των Θρησκευτικών στη Β΄ Γυμνασίου. Η ερώτηση έχει ως εξής:

ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς την κ. Υπουργό Παιδείας

Θέμα: Αλλαγή διδακτικής ύλης στο μάθημα Θρησκευτικών της Β΄ Γυμνασίου

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου, από την επόμενη χρονιά, στο μάθημα των θρησκευτικών της Β΄ Γυμνασίου θα απουσιάζει κάθε αναφορά στη μορφή της Παναγίας, καθώς και η διδασκαλία της Καινής Διαθήκης...

Ο σχεδιασμός περιλαμβάνει μια φιλολογική προσέγγιση των Θρησκευτικών αποσκοπώντας στο να μεταβάλλει το μάθημα σε απαρίθμηση των ομοιοτήτων και των διαφορών των διαφόρων μεγάλων θρησκειών.

Ερωτάται η κ. Υπουργός:

1) Αληθεύουν ή όχι τα δημοσιεύματα αυτά;

2) Σεβασμός στην ανεξιθρησκεία και στα αναμφισβήτητα δικαιώματα των αλλόθρησκων σημαίνει ταυτόχρονα και αποκοπή από το εθνικό χαρακτηριστικό της Ορθόδοξης διδασκαλίας;

Ο ερωτών βουλευτής

Κυριάκος Βελόπουλος

Βελόπουλος για μάθημα Θρησκευτικών

Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Λίγο καθαρό αέρα!

2012-01-26T20:00:00.000+02:00

Λίγο καθαρό αέρα!

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Στο χωριό που πήγα ευλαβής γέροντας ιερέας, ετών 85, μου είπε με συγκίνηση ότι τα περασμένα Χριστούγεννα ήταν τα καλύτερα της μακράς εκκλησιαστικής του ζωής, και πως τα ένιωσε περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Τον κάλεσαν και πήγε σε ένα ορεινό οικισμό ποιμένων για τη Θεία Λειτουργία. Τόσο αναγάλλιασε η ψυχή του που, χωρίς να του το ζητήσουν, ξαναπήγε στα Φώτα...

Οι βοσκοί ούτε που θυμόνταν πόσα χρόνια είχαν να λειτουργηθούν Χριστούγεννα, γι' αυτό και τα παράτησαν όλα και πήγαν οικογενειακώς στην Εκκλησία, αφήνοντας τα πρόβατα και τα γίδια τους στις στάνες. Ήταν ένα γραφικό όσο και συγκινητικό θέαμα πριν από το χάραμα και με παγωνιά να μαζεύονται οι τσοπάνηδες στο μικρό και φτωχικό ξωκλήσι. Θύμιζε το προσκύνημα των βοσκών της Βηθλεέμ στον νεογέννητο Χριστό. Οι περισσότεροι κοινώνησαν, πιάνοντας με τα ροζιασμένα αλλά καθαρά χέρια τους το ιερό μαντήλι και παίρνοντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού με δάκρυα στα μάτια. Άνθρωποι φτωχοί, ταπεινοί, αλλά αγνοί, έντιμοι, δουλευταράδες. Ζουν μια πολύ δύσκολη ζωή, αλλά βιώνουν τον καθαρό αέρα. Αυτή είναι η μία Ελλάδα, η σωστή, αλλά καταφρονεμένη και αγνοημένη.

Την ίδια ημέρα που μου τα είπε αυτά ο γέροντας λευίτης διάβαζα σε καθημερινή εφημερίδα για τα σκάνδαλα με τις τοκογλυφίες, και τη σύλληψη πάνω από πενήντα ατόμων, για τη σύλληψη για παθητική δωροδοκία εφοριακού, για άλλη σύλληψη ομάδας που προωθούσε ηλεκτρονικά την παιδική πορνογραφία, για τα φαινόμενα παρακμής και σήψης στον πολιτικό κόσμο, για την ανακοίνωση εκατοντάδων ονομάτων επιχειρηματιών που χρωστάνε στο κράτος, για τις καταθέσεις χιλιάδων πλουσίων Ελλήνων στην Ελβετία και σε άλλες χώρες, για καταγγελίες ότι μεταξύ των καταθετών στην Ελβετία συγκαταλέγονται και πολιτικοί, κάτι που δεν ερευνήθηκε σε βάθος, έως σήμερα. Έντονη είναι επίσης η φήμη ότι μεταξύ των ισχυρών πολιτικών ή οικονομικών παραγόντων της χώρας υπάρχουν ορισμένοι που έχουν εξαρτήσεις από πάθη, ή από ισχυρούς εσωτερικούς ή εξωτερικούς οικονομικούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς παράγοντες. Αυτή είναι η άλλη Ελλάδα, η επώνυμη, που βρίσκεται συνέχεια στην επικαιρότητα, αλλά της θολωμένης, από διάφορους παράγοντες, σκέψης.

Επί τέλους! Θέλουμε να ζήσουμε σε καθαρό αέρα, έστω και παγωμένο! Δεν χρειάζεται να πάρουμε τα βουνά για να τον βρούμε. Ο καθένας μας ας κάνει τον αγώνα του να ξεφύγει από τον βόθρο που μας έχουν βάλει να ζούμε και να αναπνεύσει τον καθαρό αέρα της εντιμότητας, της αλληλεγγύης και του πατριωτισμού. Μόνο αν ξεφύγει από τη βρομιά θα μπορέσει να καταλάβει τη διαφορά. Βέβαια η έξοδος θέλει προσοχή, γιατί άλλοι επιτήδειοι καραδοκούν να αντικαταστήσουν αυτούς που τελειώνουν. Τώρα είναι η ευκαιρία να υπάρξει κάθαρση παντού και να μην ξαναγυρίσουμε στην ολιγαρχία των ανικάνων!

Διευκρινίσεις για την Ερευνητική Εργασία στα ΕΠΑΛ

2012-01-26T19:12:00.001+02:00

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

Μαρούσι 25-01-2012

Αριθ. Πρωτ 8837/Γ2

ΘΕΜΑ: Ερευνητική εργασία

ΣΧΕΤ.: το με αρ. πρωτ. 113182/Γ2/30-09-2011 έγγραφο του ΥΠΔΒΜΘ με θέμα: «Οδηγίες για τη διδασκαλία της Ερευνητικής Εργασίας της Α΄ τάξης Επαγγελματικού Λυκείου για το σχ. έτος 2011-2012»

Μετά την ολοκλήρωση του πρώτου τετραμήνου πιλοτικής εφαρμογής των Ερευνητικών Εργασιών στην Α΄ τάξη Επαγγελματικού Λυκείου και όσον αφορά στην αξιολόγηση της Ερευνητικής Εργασίας, διευκρινίζεται ότι:..

• κάθε μία από τις επιμέρους μαθητικές ομάδες (υπο-ομάδες των 4 εώς 6 μαθητών) υποβάλλει τον φάκελό της, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται αναλυτικά στο Βιβλίο του Εκπαιδευτικού για τις Ερευνητικές Εργασίες. Ως ατομικός βαθμός λογίζεται η ομαδική βαθμολογία της επιμέρους μαθητικής ομάδας μόνο για το πρώτο πιλοτικό τετράμηνο του σχολικού έτους 2011-2012.

Όσον αφορά στο δεύτερο τετράμηνο, η αξιολόγηση των μαθητών είναι ατομική σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο ανωτέρω σχετικό έγγραφο του ΥΠΔΒΜΘ. Ο βαθμός ετήσιας επίδοσης του μαθήματος της Ερευνητικής εργασίας θα λαμβάνεται υπόψη για την εξαγωγή του Γενικού Μέσου Όρου (Γ.Μ.Ο.). Ο Ετήσιος προφορικός βαθμός του κάθε μαθητή είναι ο μέσος όρος των προφορικών βαθμών των δύο τετραμήνων, ο οποίος αποτελεί και τον βαθμό ετήσιας επίδοσής του, και εκφράζεται με προσέγγιση δεκάτου.

Παρακαλούμε τους Σχολικούς Συμβούλους οι οποίοι έχουν την παιδαγωγική ευθύνη των σχολείων της έδρας τους να μεριμνήσουν ώστε να τηρούνται τα προβλεπόμενα στο ανωτέρω σχετικό έγγραφο του ΥΠΔΒΜΘ και να αποστείλουν μέσω των Περιφερειακών Διευθύνσεων Εκπαίδευσης έως τις 20 - 02 - 2012 εκθέσεις ανατροφοδότησης σχετικά με τις ερευνητικές εργασίες όπου θα αναφέρουν συνοπτικά: τα σχόλια και τις προτάσεις των Σχολικών μονάδων της έδρας τους, τα τυχόν προβλήματα που προέκυψαν, και οτιδήποτε άλλο θεωρούν σημαντικό για την καλύτερη διδασκαλία του μαθήματος.

Τέλος, προωθείται τροποποίηση του Π.Δ. 50/2008, όπου θα καθορίζεται ο τρόπος αξιολόγησης των μαθητών της Α΄ τάξης Επαγγελματικού Λυκείου.

Ο ΕΙΔΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

Όλη η ...γειτονιά εναντίον Γκρούεφσκι!

2012-01-26T18:03:00.002+02:00

Διαμαρτυρία και από τα Τίρανα

Όλη η ...γειτονιά εναντίον Γκρούεφσκι!

Γράφει ο Μάκης Πολλάτος

Μπορεί να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι θέλει αμοιβαία αποδεκτή λύση στο θέμα του ονόματος, δεν σταματά όμως να διαστρεβλώνει την ιστορική πραγματικότητα για να προωθήσει το δικής του εμπνεύσεως όραμα του... Αλεξανδρισμού...

Ο λόγος για τον πρωθυπουργό των Σκοπίων Νίκολα Γκρούεφσκι, ο οποίος συνεχίζει να προκαλεί και να παραχαράσσει την ιστορία, ενώ η στρατηγική που έχει χαράξει στη διαμάχη με την Ελλάδα καταρρέει. Ο κ. Γκρούεφσκι περίμενε ότι με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης θα κατάφερνε να προωθήσει ταχέως το αίτημα ένταξης της FYROM στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Όμως τόσο οι Βρυξέλλες όσο και η Ατλαντική Συμμαχία υπενθύμισαν με ξεκάθαρο τρόπο στον πρωθυπουργό των Σκοπίων ότι χωρίς επίλυση του θέματος της ονομασίας η ΠΓΔΜ δεν θα γίνει μέλος των οργανισμών αυτών. Το τελευταίο ράπισμα στον κ. Γκρούεφσκι ήρθε την Τετάρτη από τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Άντερς φογκ Ράσμουσεν ο οποίος επανέλαβε στον πρωθυπουργό των Σκοπίων ότι ισχύει η απόφαση της συνόδου κορυφής του Βουκουρεστίου, σύμφωνα με την οποία η διευθέτηση του ζητήματος του ονόματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ένταξη των Σκοπίων είναι να έχει λυθεί η διαφορά με την Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή, η προσπάθεια του κ. Γκρούεφσκι να προωθήσει τον αποκαλούμενο Αλεξανδρισμό, τοποθετώντας στα Σκόπια αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αψίδες που παραπέμπουν σε ανύπαρκτες νίκες και φανερώνουν τις πραγματικές διαθέσεις του πρωθυπουργού των Σκοπίων έναντι των γειτονικών χωρών και μια σειρά από πολιτικές που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα προκαλεί αντιδράσεις όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και από την Αλβανία.

Το υπουργείο Εξωτερικών, μέσω της επικεφαλής του Γραφείου Συνδέσμου της Ελλάδος στα Σκόπια πρέσβειρας Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, προέβη σε διάβημα προς το υπουργείο Εξωτερικών της ΠΓΔΜ, με αφορμή την ανέγερση αψίδας στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων.

Στην αψίδα αυτή απεικονίζεται, μεταξύ άλλων, ο Ήλιος της Βεργίνας και παραστάσεις αλυτρωτικού περιεχομένου, κατά παράβαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και της αρχής της καλής γειτονίας. Η Ελληνίδα διπλωμάτης διαμαρτυρήθηκε για τη συνεχιζόμενη, με διάφορες ενέργειες, πολιτική διαστρέβλωσης της ιστορικής πραγματικότητας, που στρέφεται εναντίον της Ελλάδος και άλλων γειτονικών χωρών και ζήτησε από την κυβέρνηση των Σκοπίων να λάβει διορθωτικά μέτρα.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, "η Ελλάδα έχει κατ’ επανάληψη επισημάνει ότι τέτοιες ενέργειες, πέραν του ότι αποτελούν παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και της αρχής της καλής γειτονίας, ο σεβασμός της οποίας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ευρωπαϊκή προοπτική της γειτονικής χώρας, είναι επικίνδυνες και συνιστούν απειλή για τη σταθερότητα της περιοχής των Βαλκανίων, που έχει πληρώσει ακριβά στο παρελθόν το τίμημα του εθνικισμού".

Οπως πληροφορείται το protothema.gr και η αλβανική κυβέρνηση αναμένεται να επιδώσει νότα διαμαρτυρίας στην ΠΓΔΜ, για το αναπαραστατικό περιεχόμενο της Αψίδας «Μακεδονία», στοιχεία της οποίας παραπέμπουν στην «Μεγάλη Μακεδονία». Οι Αλβανοί διαμαρτύρονται για το γεγονός ότι στην ασπίδα που τοποθετήθηκε προσφάτως στο κέντρο των Σκοπίων συμπεριλαμβάνεται και μέρος της Μικρής Πρέσπας που ανήκει στην Αλβανία!

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του αλβανόφωνου τηλεοπτικού σταθμού Alsat-M , εντός των επόμενων ημερών, το αλβανικό υπουργείο Εξωτερικών θα αντιδράσει συνολικά "αφού εξεταστούν διάφορα πράγματα, όχι μόνο η Αψίδα" αλλά και ζητήματα όπως ο αποκλεισμός της αλβανικής γλώσσας στο αεροδρόμιο «Αλέξανδρος ο Μέγας» των Σκοπίων.

Ο προκλητικός Νίκολα Γκρούεφσκι

Ο στόχος του κ. Γκρούεφσκι είναι να προκαλέσει τις γειτονικές χώρες και δευτερευόντως να πείσει το εσωτερικό ακροατήριό του στα Σκόπια ότι με τις πολιτικές που ακολουθεί διασφαλίζει τα συμφέροντα της ΠΓΔΜ. Ακόμη και στην επιστολή που απέστειλε μέσω της αντιπροέδρου της κυβέρνησής του στον πρωθυπουργό της Ελλάδας Λουκά Παπαδήμο, ο κ. Γκρούεφσκι εκφράζει την "ετοιμότητα και ξεκάθαρη και ανεπιφύλακτη βούληση για εξεύρεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης στη διένεξη, η οποία δημιουργήθηκε από τη χώρα σας, αναφορικά με το όνομα της δικής μου χώρας".

Κατά την άποψη δηλαδή του αμετανόητου κ. Γκρούεφσκι η Ελλάδα προκάλεσε τη διένεξη με τη FYROM!

Το νέο στοιχείο, το οποίο προέκυψε από την επίσκεψη της αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γκρούεφσκι στην Αθήνα είναι ότι στα Σκόπια υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που επιθυμούν την ενδυνάμωση της συνεργασίας με την Ελλάδα. Η κυρία Τεούτα Αρίφι, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ, που προέρχεται από το συγκυβερνών αλβανικό κόμμα DUI, στις επαφές της με τον αντιπρόεδρο της ελληνικής κυβέρνησης αναζήτησε τρόπους για την προώθηση της διμερούς συνεργασίας σε τομείς όπως η οικονομία και οι διασυνοριακές ανταλλαγές.

πηγή: Πρώτο ΘΕΜΑ, web

Συμπροσευχή Παπικών, Ορθοδόξων και Αγγλικανών στη Ρώμη προεξάρχοντος του Πάπα

2012-01-26T17:21:00.001+02:00

Με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης της "εβδομάδας προσευχής για τη χριστιανική ενότητα"

Παρών ο Μητροπολίτης Ιταλίας Γεννάδιος στην ολοκλήρωση από τον Πάπα της "Εβδομάδας προσευχής για τη χριστιανική ενότητα"

2012-01-26T17:15:00.001+02:00

Εγκύκλιος Υπουργείου Παιδείας για την εορτή των Τριών Ιεραρχών

2012-01-26T15:06:00.002+02:00

ΘΕΜΑ: «Εορτή των Τριών Ιεραρχών»

Ενόψει της εορτής των Τριών Ιεραρχών σας γνωρίζουμε τα εξής:

Με βάση το Π.Δ. 104/1979 (ΦΕΚ Α΄ 23) καθώς και τις αριθμ. 80033/Γ2/4-8-2006 (ΦΕΚ Β΄ 1286) και 148096/Γ2/24-12-2007 (ΦΕΚ Β΄ 2511) Υπουργικές Αποφάσεις, η εορτή των Τριών Ιεραρχών είναι αργία για τα Γυμνάσια, Λύκεια, ΕΠΑ.Λ. και ΕΠΑ.Σ.

Οι σχολικές μονάδες δύνανται να συμμετάσχουν τη συγκεκριμένη ημέρα σε εκκλησιασμό ή/και σε εορταστικές εκδηλώσεις με ευθύνη του Διευθυντή και του Συλλόγου Διδασκόντων...

Υπενθυμίζεται επίσης ότι η υπ΄ αριθμ. 116379/Γ2/11-10-2011 Υ.Α. (ΦΕΚ Β΄ 2400)με θέμα: «Συμπληρωματικές ρυθμίσεις για την Αναπλήρωση διδακτικών ωρών» ισχύει.

Ο ΕΙΔΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

Μήνυμα Μητροπολίτου Πειραιώς για τους Τρεις Ιεράρχες

2012-01-26T15:03:00.004+02:00

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ & ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ

ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ

ΕΠΙ ΤΗι ΕΟΡΤΗι ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ 2012

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Ἤρθατε σήμερα στὸ Ναὸ γιὰ νὰ γιορτάσουμε καὶ νὰ πανηγυρίσουμε ὅλοι μαζὶ τὴν ἑορτὴ τῶν μεγάλων ἱεραρχῶν καὶ οἰκουμενικῶν διδασκάλων Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Τρεῖς ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸν Χριστό, μὲ τοὺς λόγους καὶ τὰ ἔργα τοὺς στήριξαν καὶ στηρίζουν τὴν χριστιανικὴ πίστη. Τρεῖς δασκάλους τῆς οἰκουμένης, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἀγάπη τους γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὴν σοφία καὶ τὶς διδαχὲς τοὺς φώτισαν τὸν κόσμο ὅλο...

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης ἀναδείχθηκαν γιατί πρώτιστα ἦταν οἱ ἴδιοι ἐπιμελεῖς μαθητές. Ἀγάπησαν τὶς ἐπιστῆμες, τὴν ἀποκεκαλυμμένη σοφία τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Σπούδασαν φιλοσοφία, ρητορική, μαθηματικά, ἀστρονομία, μουσικὴ καὶ ὅ,τι κάθε νέος της ἐποχῆς τοὺς ἐλάμβανε ὡς μόρφωση, ὄχι μηχανικά, ὄχι ἀπὸ ὑποχρέωση, ἀλλὰ μὲ ἐπιμέλεια καὶ ἐνδιαφέρον.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης φάνηκαν γιατί μίλησαν στὰ πρόσωπα γιὰ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, αὐτὲς τῶν γονιῶν πρὸς τὰ παιδιά, τῶν φίλων μεταξύ τους, τῶν συνεργατῶν καὶ συναδέλφων. Μὲ κάθε τρόπο προσπάθησαν νὰ ἐξηγήσουν στοὺς ἀνθρώπους, πὼς αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία στὴ ζωή, δὲν εἶναι ἡ ἀτομικὴ καταξίωση καὶ οἱ ἐγωιστικὲς ἐπιδιώξεις, ἀλλὰ τὸ μοίρασμα μὲ τοὺς συνανθρώπους, ὁ κοινὸς δρόμος μὲ τοὺς ἄλλους, ἡ συμπόνια καὶ τὸ πνεῦμα τῆς θυσίας γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης ἀναγνωρίστηκαν γιατί μίλησαν στοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὸν ἔρωτα, γιὰ τὸ πόσο σημαντικὸ καὶ ἱερὸ πράγμα εἶναι ἕνας ἄνδρας νὰ ἀποφασίσει νὰ μοιραστεῖ τὴν ζωή του μὲ μιὰ γυναίκα, γιὰ τὸ πόσο ὄμορφο καὶ εὐλογημένο εἶναι μία γυναίκα νὰ συμπορεύεται μ’ ἕναν ἄνδρα στὸ δύσκολο δρόμο τῆς ζωῆς, γιὰ τὸ πὼς ὁ Θεὸς δωρίζει σὲ δυὸ πρόσωπα ποὺ ἀγαπιοῦνται τὴν πλήρη ἕνωση μέσα στὸ γάμο.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης στάθηκαν γιατί μίλησαν στοὺς πολίτες γιὰ τὴν δικαιοσύνη, τὸν σεβασμὸ στοὺς νόμους καὶ τὴν εὐταξία μέσα στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες. Μίλησαν γιὰ τὶς εὐθύνες τῶν ἀρχόντων ἔναντι τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν σεβασμὸ ποὺ ὀφείλει ὁ λαὸς στοὺς δίκαιους ἄρχοντές του. Μίλησαν γιὰ τὰ δεινά του πλούτου, ἐπέπληξαν αὐστηρὰ ὅσους ἔκαναν περιουσίες εἰς βάρος τῶν φτωχῶν, στηλίτευαν τὸν δανεισμὸ μὲ τόκο καὶ κάθε οἰκονομικὴ δραστηριότητα ποὺ ἀδικοῦσε τοὺς ἀδυνάτους. Μίλησαν γιὰ τὰ δεινά του πολέμου, γιὰ τὸν σεβασμὸ στὴ φύση καὶ τὸ περιβάλλον.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης εἶναι ἀληθινὰ γιατί μιλοῦν σὲ ὅλους μας, τοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ στοὺς πρὶν καὶ σ’ αὐτοὺς ποὺ θ’ ἀκολουθήσουν μετὰ ἀπὸ ἐμᾶς, γιὰ τὸν Χριστό, τὸν ἀγαπημένο• τὸν γονιὸ καὶ ἀδελφό, τὸν φίλο καὶ συνεργάτη, τὸν βασιλέα καὶ ταυτόχρονα τὸν δοῦλο γιὰ τὴν δική μας ἀγάπη, τὸν σύντροφο καὶ συνοδοιπόρο μας, αὐτὸν ποὺ εἶναι τόσο ἐρωτευμένος μέ μας τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε δέχθηκε νὰ γίνει ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς, νὰ πάθει γιὰ ἐμᾶς καὶ νὰ ἀναστηθεῖ γιὰ χάρη μας.

Σήμερα, ἐδῶ στὴν ἐκκλησιὰ προσκυνοῦμε τὸ εἰκόνισμα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τῶν Τριῶν δασκάλων μας καὶ ὁ ἀσπασμὸς αὐτὸς μοιράζεται καὶ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους τους δασκάλους σας, αὐτοὺς ποὺ κάθε μέρα μπαίνουν στὶς τάξεις σας καὶ ἐργάζονται ἐπίπονα γιὰ νὰ μάθετε γράμματα, ποὺ ἀγωνίζονται μαζί σας γιὰ νὰ λάβετε παιδεία, ποὺ ἀγωνιοῦν γιὰ τὸ μέλλον σας σὲ μιὰ πατρίδα ποὺ δοκιμάζεται καὶ ὑποφέρει. Κι ὅλη αὐτὴ ἡ ἐπίπονη ἐργασία γίνεται κάτω ἀπὸ ἀντίξοες καὶ σκληρὲς συνθῆκες, μὲ ἐλλείψεις πολλὲς καὶ σὲ πρόσωπα καὶ σὲ μέσα, καὶ σὲ βιβλία καὶ σὲ ἐκπαιδευτικὸ ὑλικό. Ὅμως τὰ ἐλλείμματα τοῦτα ἡ ψυχὴ τῶν δασκάλων σας τὰ καλύπτει μὲ τὸ πλεόνασμα τῆς φροντίδας καὶ τῆς στοργῆς τους γιὰ ἐσᾶς. Γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐκεῖνοι σας προσφέρουν πρέπει νὰ ἀνταποδίδετε στοὺς δασκάλους σας, καλά μου παιδιά, ἀγάπη πολλὴ καὶ σεβασμὸ μεγάλο.

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Εὐχόμαστε οἱ προστάτες ἅγιοί σας ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, οἱ διδάσκαλοι τῆς οἰκουμένης, νὰ φωτίζουν τὶς ζωές σας καὶ τὶς προσπάθειες ποὺ κάνετε νὰ μορφωθεῖτε καὶ νὰ σπουδάσετε, νὰ στηρίζουν καὶ νὰ ἐμπνέουν τοὺς δασκάλους σας στὸ δύσκολό τους ἔργο καὶ νὰ ὁδηγοῦν τὸ γένος μας στὶς στενοὺς ἀτραποὺς ποὺ βαδίζει.

Μὲ ὅλη μου τὴν ἀγάπη

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

† ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Κυκλοφορεῖ τό φύλλον τῆς 27.1.12 τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου»

2012-01-26T14:58:00.001+02:00

Μερικά ἀπό τά περιεχόμενά του:

◇ Ζητοῦν τὴν διαγραφὴν τοῦ θρησκεύματος ἀπὸ τὰ ἀπολυτήρια τῶν μαθητῶν οἱ Ἐκκλησιομάχοι.

◇ Παπικοί: Οἱ θεολογικοὶ διάλογοι δὲν ἐναυάγησαν χάρις εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον. Τόν ἐνεφάνισαν ὡς τόν «ἄοκνον ἐργάτην» διά τήν Ἕνωσιν τῶν «Ἐκκλησιῶν» εἰς συνέδριον, τό ὁποῖον ὠργάνωσαν εἰς τήν Ν. Ἰταλίαν...

◇ «Ἡ πνευματική κρίσις μήτηρ ὅλων τῶν κρίσεων» ἐπεσήμανεν εἰς ὁμιλίαν του ὁ Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος.

◇ Ἐπιστολή τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς πρός τήν Γ.Γ. τοῦ ΚΚΕ κ. Παπαρήγα διά κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα.

◇ Ἐξισώνουν τόν Χριστόν μέ τόν Ἀλλάχ καί ἐξορίζουν τήν Παναγίαν ἀπό τό βιβλίον Θρησκευτικῶν τῆς Β´ Γυμνασίου.

◇ Τό «μυστικόν» τῆς προφυλακίσεως τοῦ Ἡγουμένου π. Ἐφραίμ εἰς τάς συμφωνίας τῶν μακαριστῶν Ἀρχιεπισκόπων Χριστοδούλου – Ἀλεξίου Β´.

◇ Ἀπόψεις Ἑλλήνων ἑτεροδόξων διὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου.

◇ Θεολογικὸν ὑπόβαθρον τῶν νέων ἀναλυτικῶν προγραμμάτων. Τοῦ κ. Ἰ. Κ. Ἀγγελοπούλου.

◇ Ἡ Ἑλλὰς εἰς χεῖρας ἀχρήστων καὶ ἀντιχρίστων.Τοῦ κ. Νικολάου Κατσιαβριᾶ.

Γεγονότα καί Σχόλια. Βιβλιοκρισίαι καί ἄλλη ἐνδιαφέρουσα ὕλη συμπληρώνουν τό φύλλον.

Εκδήλωση Μητροπόλεως Πειραιώς για τους Τρεις Ιεράρχες

2012-01-26T13:22:00.000+02:00

Ἐκδήλωση

ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν

Θ Ε Μ Α :

Ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν στὸν θηριάνθρωπο τῆς ἐκπαίδευσης

Ο Μ Ι Λ Η Τ Η Σ :

Δημήτριος Νατσιός

δάσκαλος - συγγραφέας

Δευτέρα 30 Ἰανουαρίου 2012, 6.30 μ.μ.

στὴν Αἴθουσα Τελετῶν Πανεπιστημίου Πειραιῶς (Καραολῆ & Δημητρίου 80)

Τι είναι οι ρωμαιοκαθολικοί και οι προτεστάντες και πως αντιμετωπίζουν του ορθόδοξους χριστιανούς;

2012-01-25T22:42:00.000+02:00

Τι είναι οι ρωμαιοκαθολικοί;

Κατά την πρώτη χιλιετία μ.Χ. ο χριστιανικός κόσμος όλης της Ευρώπης, ανατολικής και δυτικής, ήταν ενωμένος. Και στη δυτική Ευρώπη οι χριστιανοί αυτοαποκαλούνταν ορθόδοξοι, στα λατινικά orthodox, σε αντιδιαστολή με τους αιρετικούς. Μετά το σχίσμα το 1054 μ.Χ οι δυτικοί χριστιανοί, που υπάγονταν στη δικαιοδοσία του Πατριάρχη της Ρώμης, του Πάπα δηλ., αντί του τίτλου ορθόδοξος χρησιμοποιούσαν για τον εαυτό τους τον τίτλο «καθολικός» ή «ρωμαιοκαθολικός»...

Οι ορθόδοξοι χριστιανοί πιστεύουμε ότι Καθολική Εκκλησία είναι μόνον η Ορθόδοξη, γιατί ο χαρακτηρισμός Καθολική Εκκλησία στο Σύμβολο της πίστεως δηλώνει την Εκκλησία, που έχει όλη την αλήθεια. Οι ρωμαιοκαθολικοί σήμερα, για λόγους προπαγάνδας, τον όρο ορθοδοξία τον χρησιμοποιούν υποτιμητικά, με την έννοια της φανατικής προσήλωσης στα παλαιά. Γι' αυτούς «ορθόδοξος» είναι ο υπερβολικά παραδοσιακός, ο αρτηριοσκληρωτικός. Μ' αυτήν την έννοια αποκαλούν και τους συντηρητικούς της Εβραϊκής θρησκείας ορθοδόξους.

Τι είναι οι προτεστάντες;

Το 16° αιώνα αποσπάσθηκαν από την Καθολική Εκκλησία μεγάλοι πληθυσμοί και δημιούργησαν δικές τους ανεξάρτητες «Εκκλησίες» (Λουθηρανοί, Καλβινιστές, Αγγλικανοί...)• Αυτοί διαμαρτυρήθηκαν για τα λάθη της Καθολικής Εκκλησίας και την καταπίεση των καθολικών ηγεμόνων. Γι' αυτό ονομάσθηκαν διαμαρτυρόμενοι ή προτεστάντες από το ρήμα protesto που σημαίνει διαμαρτύρομαι. Από τότε μέχρι σήμερα εμφανίσθηκαν πάρα πολλές προτεσταντικές παραφυάδες. Όλοι διατείνονται ότι εκφράζουν το γνήσιο χριστιανισμό της πρώτης Εκκλησίας, της Εκκλησίας των αποστόλων.

Στίς μέρες μας δρουν με επιθετικό προσηλυτισμό στις περιοχές των Ορθόδοξων Εκκλησιών διάφορες νεοπροτεσταντικές ομάδες (ευαγγελικοί, πεντηκοστιανοί, ...). Βρίσκουν ορθόδοξους χριστιανούς στο όνομα, κι όχι στη ζωή και τους παρασύρουν. Ένας ορθόδοξος χριστιανός, που ζει γνήσια τη χριστιανική ζωή, αισθάνεται πνευματική ικανοποίηση και δεν έχει καμία ανάγκη να αναζητήσει αλλού νόημα ζωής. Τα βιώματα του στην πνευματική ζωή τού δίνουν νόημα και βαθύ περιεχόμενο ζωής.

Από το βιβλίο του Αρχιμ. Μαξίμου Παναγιώτου, Νεανικές Αναζητήσεις (Α΄ τόμος: Ζητήματα Πίστεως)

Επιστολή Θεολόγων: Απορίες από ανώνυμη πρό(σ)κληση…

2012-01-25T21:53:00.001+02:00

Η παρακάτω επιστολή είναι απάντηση σε κείμενο που εστάλη στο ιστολόγιο μας με τη μορφή σχολίου από ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΑΔΙΟΡΙΣΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ. Δείτε το σχόλιο αυτό στην ανάρτηση ΕΔΩ.

Αγαπητές συναδέλφισσες - Αγαπητοί συνάδελφοι,

Σε απάντηση της δημόσιας πρόσκλησης-πρόκλησης σας για δημιουργία "Πανελληνίου Συλλόγου Αδιόριστων Θεολόγων", θα επιθυμούσαμε να μας συγκαταριθμήσετε στο δυναμικό της Συντονιστικής Ομάδας, εφόσον βέβαια μας επιλύσετε τις παρακάτω -εύλογες- απορίες μας...

1. Ποιοι λόγοι επέβαλλαν την ανωνυμία των συντακτών του "Καλέσματος" , όπως αυτό κυκλοφόρησε σε ιστοσελίδες ενημέρωσης για εκπαιδευτικούς (esos, alfavita) και αναπαράχθηκε κυρίως από μέλη που ανήκουν στον Σύλλογο του "Καιρού" σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης;

2. Πως πιστεύετε ότι είναι δυνατό να επιλυθούν τα χρόνια, ποικίλλα και σύνθετα προβλήματα του κλάδου, με τη δημιουργία ενός ακόμη θεολογικού συλλόγου; Δεν νομίζετε ότι είναι ήδη αρκετοί; Γιατί δεν ενισχύετε με την παρουσία σας, την ενεργητικότητα και το ζήλο σας για το Μάθημα τους υπάρχοντες συλλόγους;

3. Ποια εχέγγυα μπορείτε να παράσχετε ώστε να διαφυλαχτεί η περίφημη "θεολογική ενότητα", όταν αναφέρεστε γενικά στις συλλογικότητες του κλάδου; Με ποιον τάσσεστε τελικά και γιατί;

4. Γιατί προκρίνετε τις "ανάγκες της πολυπολιτισμικής κοινωνίας" συγχέοντας την ανθρωπιστική και κοινωνική δυναμική του Μαθήματος των Θρησκευτικών με τις βλέψεις και επιδιώξεις συγκεκριμένης μερίδας του θεολογικού κόσμου που -τυχαία;- συναρτώνται με τις "απαιτήσεις" του Συνασπισμού για την θρησκευτική αγωγή στην πατρίδα μας;

5. Δεν είναι λίγο ξεπερασμένο να μιλάμε για "αδιοριστία" σήμερα με τις εξελίξεις στη πατρίδα μας και την Ε.Ε. ; Αν έχετε εξειδικεύσει με σειρά μέτρων για την επαγγελματική αποκατάσταση των αποφοίτων Θεολογίας, γιατί δεν τα παρουσιάζετε αυτά πρώτα; Συμφωνείτε ή όχι με τα 7 σημεία που έχουν προταθεί από τις Θεολογικές Σχολές, την ΠΕΘ και την διοίκηση της Εκκλησίας μας από τον Δεκέμβρη του 2008 στην Πεντέλη; Πως ακριβώς σκέφτεστε να αγωνιστείτε για αυτά;

Επειδή είναι πολλά υποσχόμενα τα λεγόμενα σας για τα Ιδρύματα, την Εκκλησία, τους διορισμούς, σας καλούμε με πραγματική αγωνία και πόνο ψυχής να απαντήσετε στις παραπάνω απορίες με εντιμότητα και ειλικρίνεια και βεβαίως με επώνυμα, διευθύνσεις και τηλέφωνα...

Όπως ακριβώς έπραξαν άλλοι συνάδελφοι σας πριν από εσάς και εισέπραξαν τη χλεύη της "συντεχνίας" από προοδευτικούς-διορισμένους και τη λοιδoρία άλλων ως δήθεν ονειρευόμενοι θέσεις και οφίτσια... Είναι πιθανό να κληθείτε να αντιμετωπίσετε και τέτοιες συμπεριφορές εκτός βέβαια αν ήδη έχετε προεπιλέξει το "θεολογικό άρμα" στο οποίο θα ανεβείτε! Πάντως την ανεργία, την υποαπασχόληση και την ετεροαπασχόληση των συναδέλφων καλό είναι να την αφήνουμε έξω από την θεολογική συζήτηση για το τι τελικά θέλουμε με το περιεχόμενο του Μαθήματος των Θρησκευτικών όπως και με άλλα ζητήματα που άπτονται του θεολογικού προβληματισμού και δεν έχουν τύχει -ακόμα- αξιόλογης και ολοκληρωμένης αντιμετώπισης.

Σε όλα τα υπόλοιπα για την δυναμική διεκδίκηση και αποκατάσταση των δικαίων του κλάδου θα είμαστε μαζί σας!

Και κάτι ακόμη για μια αμέλεια που διαπράξατε, Πόσο δύσκολη μπορεί να ήταν η εξεύρεση ενός εναλλακτικού παρόχου για το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της Συντονιστικής Ομάδας και δη του ονόματος αυτού; {Είναι ευρέως γνωστό πως ο λογαριασμός theologoi@gmail.com ανήκει στον Σύνδεσμο Θεολόγων Μακεδονίας-Θράκης.} Μήπως τελικά είναι βολική αυτή η σύγχυση;

Μετά τιμής,

Αθανάσιος Κ. Δεβετζίδης, M.Th.

Κωνσταντίνα Χρ. Σφακιανάκη, M.Th.

Γεώργιος Κ. Σαμολαδάς, Θεολόγος

πηγή: amen.gr

Συνέντευξη Πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση στο TV 100 με θέμα τον Άγιο Αντώνιο

2012-01-25T20:33:00.004+02:00

πηγή: Ι.Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου και simeronwordpress

Συνέντευξη π. Θεοδώρου Ζήση Ομοτίμου Καθηγητού Α.Π.Θ. στοn τηλεοπτικό σταθμό TV100 στην εκπομπή ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (24/1/2012)

Δήλωση του Γ. Γραμματέα Θρησκευμάτων σχετικά με τη μισθοδοσία των κληρικών που κατέχουν και δεύτερη θέση στο Δημόσιο

2012-01-25T19:33:00.000+02:00

Δελτίο Τύπου Υπουργείου Παιδείας (25/1/2012)

Δήλωση του Γενικού Γραμματέα Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, Γιώργου Καλαντζή, σχετικά με τη μισθοδοσία των κληρικών που κατέχουν και δεύτερη θέση στο Δημόσιο

Η Εκκλησία της Ελλάδος στη 2η συνεδρίαση της «Επιτροπής για τη μελέτη και επίλυση θεμάτων που απασχολούν την Εκκλησία της Ελλάδος», στις 14/07/2011, συμφώνησε να ισχύσει και για τους κληρικούς ό,τι ισχύει για όλους τους άλλους πολίτες που κατέχουν δύο θέσεις στο Δημόσιο...

Πέντε μήνες μετά, ο Τομεάρχης Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης της ΝΔ με ερώτησή του εμφανίζει την Νέα Δημοκρατία και την Εκκλησία να επιθυμούν από κοινού την διατήρηση προνομίων σε μια εποχή ανεργίας, απολύσεων και μείωσης του εισοδήματος όλων. Πίσω από τις νομοτεχνικές διατυπώσεις, η αλήθεια είναι ότι ζητά από την Υπουργό Παιδείας να αποδεχθεί τη διατήρηση ενός προνομίου μερικών εκατοντάδων κληρικών (σε σύνολο 10.900) να κατέχουν δύο θέσεις και να λαμβάνουν δύο μισθούς από το Δημόσιο, την ώρα που κάθε μέρα δεκάδες συμπολίτες μας χάνουν την δουλειά τους.

Το πραγματικό ερώτημα, και σε αυτή την περίπτωση, είναι απλό:

Πρέπει ή όχι να καταργηθούν τα προνόμια; Πρέπει ή όχι να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις για να σωθεί η χώρα;

Γέρων Παΐσιος, Η ζημιά του Ινδουισμού

2012-01-25T19:28:00.000+02:00

Οι Ινδοί, ενώ είναι έξυπνος λαός, ενώ έχουν μεταφυσικές ανησυχίες και πολλή καρδιά, ασχολούνται με την δήθεν φιλοσοφία, με πλάνες και με μαγείες. Τους Ευρωπαίους τους αλωνίζουν με τις θεωρίες τους. Έρχονται κι εδώ στην Ελλάδα και ξεγελούν τον κόσμο με την νιρβάνα, την τεμπελιά, τις μετεμψυχώσεις… Χρησιμοποιούν εν τω μεταξύ στα βιβλία τους και κομμάτια από την Αγία Γραφή, από τη Φιλοκαλία, από τους Πατέρες, και έτσι προσελκύουν τον κόσμο. Παλιά που να πιστέψουν οι Ορθόδοξοι τις ινδουϊστικές θεωρίες! Τώρα, πώς να το πει κανείς, και μερικοί σωστοί άνθρωποι υποστηρίζουν τέτοιες ανοησίες και δίνουν του κόσμου τα χρήματα. Έχει κάνει μεγάλη ζημιά ο Ινδουϊσμός!...

- Υπαρχουν, Γέροντα, Ινδοί που είναι Ορθδόξοι Χριστιανοί;

- Πολύ λίγοι. Είχαν μείνει μερικοί από την Εκκλησία που είχε ιδρύσει εκεί ο Απόστολος Θωμάς, αλλά εγκαταλείφθηκαν. Άλλοι έγιναν Καθολικοί, άλλοι Προτεστάντες. Σήμερα εκεί οι Ορθόδοξοι είναι μετρημένοι.

Αυτά που παρουσιάζουν ως θαύματα οι άλλες θρησκείες ή οι παραθρησκείες δεν έχουν καμμιά σχέση με τα θαύματα της δικής μας θρησκείας. Ο Χριστός ζητάει από μας το φιλότιμο. Δεν θέλει να Τον αγαπάμε, επειδή είναι παντοδύναμος.

Αν ήθελε, μπορούσε να κάνει κάποιο θαύμα και να πιστέψει αμέσως όλος ο κόσμος. Με αυτόν όμως τον τρόπο θα δέσμευε την ελευθερία του ανθρώπου. Γι’ αυτό λέει: “Μακάριοι οἱ μη ἰδόντες και πιστεύσαντες“.

Η Ορθοδοξία έχει το θαύμα και τη Θεία Χάρη. Ο Ινδουϊσμός έχει την μαγεία και την φιλοσοφία. Αντικαθιστά το θαύμα με τη μαγεία και την Θεία Χάρη με την φιλοσοφία. Ο διάβολος δίνει στους γκουρού, στους μάγους κλπ δυνάμεις, επειδή του δίνουν δικαιώματα. Έτσι μπορούν να κάνουν κάτι δήθεν θαύματα, και ο άλλος που τους βλέπει τούς θαυμάζει. [...]

Στην Ορθοδοξία η καλωσύνη είναι το ξεχείλισμα της αγάπης του ανθρώπου προς τον Θεό και προς τον πλησίο. Όλες οι άλλες καλωσύνες που γίνονται από αλλόδοξους, πλανεμένους κ.λπ. δεν έχουν τα πνευματικά εν Χριστώ στοιχεία, αλλά μπορεί να έχουν κάποια καλά ανθρώπινα στοιχεία. Όποιος ζει σωστά την ορθόδοξη ζωή έχει ταπείνωση, αγάπη και δίνεται ολόκληρος για τον πλησίον, θυσιάζεται. Και την άσκηση, την νηστεία, την αγρυπνία που κάνει, πάλι τα κάνει από αγάπη προς τον Θεό, και όχι για να νοιώσει κάποια ευχαρίστηση.

Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο, για να σταυρωθεί από αγάπη για το πλάσμα Του. Πρώτα σταυρώθηκε και μετά αναστήθηκε. Είναι φθηνό να ζητάει κανείς πνευματικές χάρες – άλλο αν ο Χριστός του δώσει να γευτεί την ουράνια γκυκύτητα. Ενώ αυτοί που ασχολούνται λ.χ. με τις ινδουϊστικές φιλοσοφίες, με τη γιόγκα κ.λπ., με όσα κάνουν αποβλέπουν στο να φθάσουν σε μία δήθεν πνευματική κατάσταση, σε έκσταση, να νοιώσουν μια ηδονή ή να γίνουν ανώτεροι από τους άλλους, χωρίς να ενδιαφέρονται για τους άλλους.

Ας υποθέσουμε ότι ένας Ινδουϊστής βρίσκεται σε μια ακροθαλασσιά και κάνει αυτοσυγκέντρωση. Αν εκείνη την ώρα κινδυνεύει κάποιος στη θάλασσα και ζητάει βοήθεια, αυτός θα μείνει τελείως αδιάφορος, δεν θα κουνηθεί από τη θέση του, για να μη στερηθεί την ηδονή που νοιώθει. Ενώ, αν βρισκόταν εκεί ένας ορθόδοξος μοναχός και έλεγε την ευχή, θα άφηνε το κομποσχοίνι και θα έπεφτε στη θάλασσα, για να τον σώσει!

(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, “Λόγοι Γ΄”)
πηγή: Χριστιανική Φοιτητική Δράση

Γέρων Πορφύριος, Άλλο το κόμπλεξ, άλλο η ταπείνωση, άλλο η μελαγχολία

2012-01-25T19:24:00.002+02:00

Μου έλεγε ο Γέροντας μια μέρα: «Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα: τόσο το αίσθημα ανωτερότητος για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητος για την αμαρτωλότητά του. Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση∙ άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια. Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι, όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία. Του απάντησα: Παραδέχομαι ,ότι μερικοί χριστιανοί ,από σφάλματα δικά τους ή άλλων, παγιδεύονται στην αρρώστια των ενοχών, αλλά κι εσύ πρέπει να παραδεχθείς, ότι οι κοσμικοί παγιδεύονται σε μια χειρότερη αρρώστια, την υπερηφάνεια...

Και οι μεν θρησκευτικές ενοχές, κοντά στον Χριστό, φεύγουν με την μετάνοια και την εξομολόγηση, η υπερηφάνεια όμως των κοσμικών, που ζουν μακριά από τον Χριστό, δεν φεύγει.

Με τις τοποθετήσεις αυτές του Γέροντα, ξεκαθάριζαν μέσα μου μερικές απορίες που είχα, αναφορικά με ψυχολογικά προβλήματα της χριστιανικής ζωής. Αντιλαμβανόμουν ότι ο Γέροντας ήθελε να αποφεύγουμε την υπερηφάνεια, την μεταμφιεσμένη σε αυτοδικαίωση «χριστιανικού» φαρισαϊσμού ή σε αυτοκαταδίκη «χριστιανικής» περιδεούς συνειδήσεως. Έβλεπα, ότι η θρασύτητα των αισθανομένων ως «καθαρών» και η δειλία των αισθανομένων ως «ενόχων» δε διαφέρουν ουσιαστικά, ότι είναι δύο όψεις του αυτού νομίσματος ,της υπερηφάνειας. Διότι ο αληθινά πιστός χριστιανός ελευθερώνεται από την ενοχή με την εξομολόγηση και την άφεση και χαίρει στην ελευθερία αυτή που του χάρισε ο Χριστός ∙ γνωρίζοντας δε ότι αυτό είναι δώρο Θεού ευγνωμονεί και δεν περιφρονεί. Είναι καθαρός δια του αίματος του Χριστού και όχι από δικό του κατόρθωμα. Έτσι, χαίρει και ευχαριστεί και δεν υπερηφανεύεται και επί πλέον βλέπει και όλους τους άλλους δυνάμει καλούς δια του αίματος του Χριστού.

Ο Γέροντας μας δείχνει το δρόμο, που παράκαμπτε το κακό (αμαρτία) και το χειρότερο (υπερηφάνεια αρετής) και οδηγούσε στο καλύτερο, στην ταπείνωση. Γι’ αυτό προσπαθούσε να προστατεύσει τη γνησιότητα της ταπείνωσης από τους κινδύνους νόθευσής της. Μου έλεγε: «Να είμαστε ταπεινοί, αλλά να μην ταπεινολογούμε. Η ταπεινολογία είναι παγίδα του διαβόλου, που φέρνει την απελπισία και την αδράνεια, ενώ η αληθινή ταπείνωση φέρνει την ελπίδα και την εργασία των εντολών του Χριστού».

Ο Γέροντας ,με τη διδασκαλία του και περισσότερο με τα βιώματά του, εποίμανε τα πρόβατά του και τα οδηγούσε σε λειμώνες αγάπης και ταπείνωσης. Ζούσε ο ίδιος την ταπείνωση, πιστεύοντας ότι, εκείνος είναι το τίποτε, γιατί ο Θεός είναι , όπως έλεγε, το παν, κι ότι, ό,τι εμείς βλέπαμε πως είχε, δεν ήταν δικό του, αλλά δώρο του Θεού.

Απόσπασμα από το Βιβλίο

“Ανθολόγιο Συμβουλών”

του Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου

πηγή: Χριστιανική Φοιτητική Δράση

Αυξάνονται οι ώρες διδασκαλίας των Θρησκευτικών στο Τεχνολογικό Λύκειο στην Κύπρο

2012-01-25T17:39:00.000+02:00

Τη στιγμή που στην Ελλάδα το θρησκευτικό μάθημα υποβαθμίζεται διαρκώς, στην Κύπρο το Υπουργείο Παιδείας κάνει κινήσεις για την ενίσχυσή του. Στην Ελλάδα σύμφωνα τουλάχιστον με τις περσινές εξαγγελίες του Υπουργείου Παιδείας τα Θρησκευτικά θα μετατραπούν από δίωρο σε μονόωρο μάθημα στη Β΄ τάξη του Νέου Λυκείου και σε επιλογής στη Γ΄ τάξη. Στο Τεχνολογικό Λύκειο στην Ελλάδα προβλέπεται η διατήρηση μονόωρου μαθήματος Θρησκευτικών στην Α΄ και Β΄ τάξη και πλήρης απουσία του μαθήματος στην Γ΄ τάξη.

Αντίθετα, σύμφωνα με την πρόταση του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου που δόθηκε στη δημοσιότητα τη Δευτέρα, τα Θρησκευτικά στο Τεχνολογικό Λύκειο μετατρέπονται από μονόωρο σε δίωρο μάθημα και μάλιστα σε όλες τις τάξεις (Α΄,Β΄ αλλά και στη Γ΄ τάξη)...

Συνολικά αυξάνονται κατά 3 οι διδακτικές περίοδοι των Θρησκευτικών. Να σημειωθεί ότι με την ίδια πρόταση του κυπριακού Υπουργείου Παιδείας μειώνονται οι ώρες στα μαθήματα των Μαθηματικών και της Φυσικής. Πρόκειται πραγματικά για μια ώθηση της ανθρωπιστικής παιδείας με ενίσχυση του θρησκευτικού μαθήματος.

Τον σχετικό πίνακα που περιέχει την πρόταση του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου για το Τεχνολογικό Λύκειο αναδημοσιεύουμε πιο κάτω - την λάβαμε από την ιστοσελίδα paideia-news.com.
Πατήστε το Fullscreen για να διαβάσετε καλύτερα το Scribd
PINAKAS_4

Ακόμα δεν έχουν πάει τα βιβλία στα σχολεία!

2012-01-25T16:44:00.003+02:00

Ακόμα δεν έχουν πάει τα βιβλία στα σχολεία!

1.785 αντίτυπα βιβλίων λείπουν από το 7ο Γυμνάσιο Αχαρνών, όπως καταγγέλλει ο Σύλλογος Γονέων

Φτάνουμε σχεδόν στη μέση της σχολικής χρονιάς και ακόμα να φτάσουν τα βιβλία στα σχολεία! Η νέα όξυνση του προβλήματος με την έλλειψη σχολικών βιβλίων είχε εντοπιστεί από γονείς και εκπαιδευτικούς πριν τις γιορτές ακόμα, όταν (κυρίως στα δημοτικά σχολεία) ολοκληρωνόταν η ύλη στα πρώτα τεύχη των μαθημάτων και θα έπρεπε να περάσουν στα δεύτερα τεύχη, αλλά αυτά ...δεν είχαν φτάσει στα σχολεία...

Το υπουργείο Παιδείας τηρεί «σιγήν ιχθύος» και έμμεσα σπρώχνει τους γονείς να αναζητήσουν τα βιβλία για άλλη μια φορά από το εμπόριο ή από μαθητές προηγούμενων ετών, στη λογική τού να μπαλώσουμε όπως - όπως το πρόβλημα. Η απαράδεκτη κατάσταση που δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει όμως λέει ότι: Πέντε μήνες μετά την έναρξη των μαθημάτων στα σχολεία, δεν έχουν φτάσει ακόμα όλα τα βιβλία στα χέρια των μαθητών!

Ενα αποκαλυπτικό παράδειγμα για την αθλιότητα της κατάστασης δίνει η Ομοσπονδία Γονέων Αθήνας, που έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα της ενημερωτικό σημείωμα του Συλλόγου Γονέων του 7ου Γυμνασίου Αχαρνών. Οπως λέει ο Σύλλογος, στο συγκεκριμένο σχολείο λείπουν συνολικά 1.785 αντίτυπα, από 23 τίτλους σχολικών βιβλίων! Ανάμεσά τους είναι και βασικά μαθήματα όπως γλώσσα (λείπουν 100 τεύχη), αρχαία (100 τεύχη), λογοτεχνία (25 τεύχη), χημεία (120 τεύχη), βιολογία (110 τεύχη), αλλά και τα βιβλία μουσικής και των ξενόγλωσσων μαθημάτων και άλλα.

Η εικόνα για τις ελλείψεις σε βιβλία από περιοχή σε περιοχή ή ακόμα και από σχολείο σε σχολείο της ίδιας περιοχής είναι ανομοιογενής. Στο σύνολό της πάντως η εικόνα λέει πως τα βιβλία ακόμα δεν έχουν φτάσει στα σχολεία και οι γονείς αγανακτούν γιατί η κυβέρνηση τους σπρώχνει να βρουν οι ίδιοι λύση τού πώς θα τα προμηθευτούν...

πηγή: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 25/1/2012

Συνάντηση Πρωθυπουργών ζητά ο Γκρούεφσκι από τον Παπαδήμο

2012-01-25T16:42:00.001+02:00

Συνάντηση Πρωθυπουργών ζητά ο Γκρούεφσκι από τον Παπαδήμο

Στόχος η αμοιβαία αποδεκτή λύση στο θέμα της ονομασίας

Γράφει ο Αγγελος Αθανασόπουλος

Συνάντηση κορυφής σε επίπεδο Πρωθυπουργών με τον κ. Λ. Παπαδήμο ζητάει ο Νίκολα Γκρούεφσκι. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο σκοπιανός Πρωθυπουργός έστειλε το συγκεκριμένο μήνυμα μέσω επιστολής του, την οποία επέδωσε η αντιπρόεδρος της σκοπιανής κυβέρνησης Τεούτα Αρίφι στον έλληνα ομόλογό της κ. Θ. Πάγκαλο κατά τη συνάντησή τους το πρωϊ της Τετάρτης στην Αθήνα...

Όπως μεταδίδει και το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της πΓΔΜ, το ΜΙΑ, ο κ. Γκρούεφσκι αναφέρει στην επιστολή του ότι «η οικοδόμηση σχέσεων καλής γειτονίας με όλες τις γειτονικές χώρες αποτελεί προτεραιότητα για τη χώρα μας». Και επισημαίνει ότι σε αυτό το πνεύμα, απαιτείται ένας άμεσος υψηλόβαθμος διάλογος μεταξύ Ελλάδος και πΓΔΜ για ανοιχτά ζητήματα που θέλουν διευθέτηση.

«Επιτρέψτε μου λοιπόν να επαναβεβαιώσω την αναγκαιότητα μίας συνάντησης μαζί σας και εκφράζω την ετοιμότητά μου να έρθω στην Αθήνα ή εσείς να έρθετε στα Σκόπια ή να συναντηθούμε σε οποιοδήποτε άλλο μέρος κρίνετε εσείς, το ταχύτερο δυνατόν, ώστε να συζητήσουμε για τις διμερείς μας σχέσεις, καθώς και για την ευρωπαϊκή και ευρωατλαντική ολοκλήρωση της χώρας μου» αναφέρει ο κ. Γκρούεφσκι.

Ο πρωθυπουργός των Σκοπίων θεωρεί ότι με τον τρόπο αυτό μπορεί να βρεθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση στο θέμα της ονομασίας.\

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ, Web

Αξιολόγηση Ερευνητικής Εργασίας Α΄ Λυκείου

2012-01-25T16:15:00.001+02:00

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

Μαρούσι 25-01-2012

Αριθ. Πρωτ 8534/Γ2

ΘΕΜΑ: Ερευνητική Εργασία
Σχετ.: το με αρ. πρωτ. 97364/Γ2/30-08-2011 έγγραφο του ΥΠΔΒΜΘ με θέμα: «Οδηγίες για τη διδασκαλία της Ερευνητικής Εργασίας της Α΄ τάξης Γενικού Λυκείου για το σχ. έτος 2011-2012»

Σχετικά με την αξιολόγηση της Ερευνητικής εργασίας το πρώτο τετράμηνο του σχολικού έτους 2011-2012...

που έχει οριστεί ως πιλοτικό και οι εκπαιδευτικοί δεν προβαίνουν σε ατομική αξιολόγηση των μαθητών, σύμφωνα με την με αρ. πρωτ. 97364/Γ2/30-08-2011 εγκύκλιο (ενότητα 9), διευκρινίζεται ότι

 για το πρώτο τετράμηνο του σχολικού έτους 2011-2012 ως ατομικός βαθμός του μαθητή λογίζεται η ομαδική βαθμολογία της επιμέρους μαθητικής ομάδας εργασίας του, και όχι του Τμήματος Ενδιαφέροντος.

 Ο βαθμός της Ερευνητικής εργασίας θα λαμβάνεται υπόψη στη προαγωγή των μαθητών. Η βαθμολογία του κάθε μαθητή στο μάθημα της Ερευνητικής Εργασίας προκύπτει ως ο μέσος όρος της αντίστοιχης βαθμολογίας του στα δυο τετράμηνα και εκφράζεται με προσέγγιση δέκατου.

Από το δεύτερο τετράμηνο του 2011-2012 πραγματοποιείται κανονικά η ατομική αξιολόγηση των μαθητών σύμφωνα με τα προβλεπόμενα.

Ο ΕΙΔΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ομιλία:"Η προσφορά της Μονής Πετράκη στο Έθνος μας"

2012-01-25T16:07:00.001+02:00

Αύριο, Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2012 στην Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών, οδ. Ομήρου και Πανεπιστημίου 22, ώρα 7μμ. θα πραγματοποιηθεί ομιλία με θέμα "Η προσφορά της Μονής Πετράκη στο Έθνος μας".

Ομιλητής ο Καθηγούμενος της Μονής Αρχιμ. Ιάκωβος Μπιζαούρτης, ο οποίος έχει μελετήσει επί πολλά έτη το εν λόγω αντικείμενο, ιδιαίτερα αναδιφώντας και ταξινομώντας το πλούσιο αρχείο της Μονής, το οποίο περιλαμβάνει υλικό από το 1700 μ.Χ

Θα προβληθούν και σχετικές κατατοπιστικές εικόνες.

Μήπως κι άλλες θρησκείες έχουν κάποια ψήγματα αλήθειας;

2012-01-24T23:02:00.000+02:00

Το θρησκευτικό συναίσθημα, η αναζήτηση του Θεού είναι μία φυσική λειτουργία του ανθρώπου. Δεν υπάρχει τόπος στη γη χωρίς θρησκεία. Επειδή, όμως, ο Θεός είναι υπερβατικός, και υπερβαίνει τις αντιληπτικές ικανότητες του ανθρώπου, ο άνθρωπος μόνος του ποτέ δε μπορεί να τον γνωρίσει. Τον γνωρίζει, όσο ο ίδιος αποκαλύπτεται. Η Αγία Γραφή λέει ότι «οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95,5), δηλαδή οι θεότητες εκτός της αποκάλυψης της Αγίας Γραφής είναι δημιουργήματα των δαιμονίων. Ο διάβολος από μίσος προς το Δημιουργό και από φθόνο προς τον άνθρωπο οδήγησε τους ανθρώπους να λατρεύουν κτίσματα, νεκρούς προγόνους, δυνάμεις της φύσης και φανταστικά όντα ως θεούς...

Μ' αυτόν τον τρόπο ικανοποιεί τον εγωισμό του, να λατρεύεται ως Θεός, και αποπροσανατολίζει τους ανθρώπους από τον πραγματικό Θεό, για να πέφτουν στην αμαρτία και να ζουν μακριά από το Θεό και να μην τον δεχθούν, όταν αποκαλυφθεί και τον λατρεύσουν. Εδώ, ας θυμηθούμε πόσο δύσκολα επικράτησε ο χριστιανισμός στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, πόσοι εξολοθρεμοί των χριστιανών έγιναν στην Περσία, τι αντίσταση βρήκε και βρίσκει η ιεραποστολή στην Ινδία, στην Κίνα, στην Ιαπωνία!

Ό,τι φαίνονται αλήθεια στις άλλες θρησκείες, είναι μισή αλήθεια και, όπως ξέρουμε, η μισή αλήθεια είναι ολόκληρο ψέμα. Εξάλλου αν δεν έλεγαν και κάποιες αλήθειες, ποιος θα τις ακολουθούσε; Όλες οι θρησκείες πάσχουν και στη διδασκαλία περί Θεού και στην ηθική διδασκαλία.

Από το βιβλίο του Αρχιμ. Μαξίμου Παναγιώτου, Νεανικές Αναζητήσεις (Α΄ τόμος: Ζητήματα Πίστεως)

Ενωμένη Ρωμηοσύνη, «Ὁ λόγος τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν στὴ σύγχρονη πνευµατικὴ κρίση»

2012-01-24T22:50:00.000+02:00

«ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ»
Θεσσ/νίκη: Μοναστηρίου 225
Μενεµένη, 54628, τηλ: 2310552207,
2310552719, 2310552713, 6985085012
τηλεοµοιότυπο: 2310552209
ιστοσελίδα: www.enromiosini.gr
ηλ. ταχ.: contact@enromiosini.gr

Θεσσαλονίκη 20/01/2012

Αρ. Πρωτ. 3

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μέσα στὰ πλαίσια τῶν στόχων του, ὅπως εἶναι ἡ βαθύτερη γνώση, ἡ βίωση, ἡ προάσπιση καὶ ἡ προβολὴ τῶν πνευµατικῶν ἀξιῶν ποὺ συνθέτουν τὴν ταυτότητά µας καὶ χαρακτηρίζουν τὴν ἰδιοπροσωπία µας ὡς Ὀρθόδοξων Ἑλλήνων, τὸ Σωµατεῖο «Ἑνωµένη Ρωµηοσύνη» πραγµατοποιεῖ στὸ ἐργατικὸ κέντρο τῆς Κορίνθου (τὴν Κυριακὴ 29 Ἰανουαρίου 2012, στὶς 12 τὸ µεσηµέρι), ἀνοιχτὴ ἐκδήλωση-ὁµιλία µὲ θέµα:

«Ὁ λόγος τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν στὴ σύγχρονη πνευµατικὴ κρίση»

Τὸ θέµα αὐτὸ θὰ διαπραγµατευτοῦν...

δύο διακεκριµένοι ὁµιλητές: ἡ ὁµότιµη καθηγήτρια τοῦ Πανεπιστηµίου Ἀθηνῶν Μαντουβάλου Μαρία καὶ ὁ πολιτικὸς ἐπιστήµονας καὶ συνεργάτης τῆς Ἑνωµένης Ρωµηοσύνης Χολέβας Κωνσταντῖνος.

Καὶ οἱ δύο ὁµιλητὲς τονίζουν µὲ τὸν ἐπίκαιρο ὅσο καὶ µαχητικὸ λόγο τους: τὴ µακραίωνη, πολυκύµαντη καὶ ἐξόχως διδακτικὴ ἱστορία µας, τὸν θεσµὸ τῆς οἰκογένειας, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ κύτταρο τοῦ κοινωνικοῦ σώµατος καὶ τὴν «κατ’ οἶκον Ἐκκλησίαν», τὴν ἀπαράµιλλη ἑλληνικὴ γλώσσα, τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή µας.

Ἡ ‘Ἑνωµένη Ρωµηοσύνη’ εἶναι µία κοινὴ προσπάθεια µελέτης καὶ προβολῆς τῶν πνευµατικῶν µας ἀξιῶν µὲ νόµιµο καὶ δηµοκρατικὸ τρόπο χρησιµοποιώντας κάθε σύγχρονο µέσο ἐπικοινωνίας.

Ἡ ‘Ἑνωµένη Ρωµηοσύνη’ δὲν εἶναι ἕνα νέο ἰδεολογικὸ ρεῦµα οὔτε ἕνα διαφορετικὸ κοινωνικὸ σύστηµα ἢ µία ὀργάνωση κοινωνική, πολιτική, θρησκευτική.

Οἱ ἐκδηλώσεις ποὺ ὀργανώνονται µὲ τὴ φροντίδα καὶ τὸν ζῆλο τῶν ἁπανταχοῦ τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας µελῶν καὶ συνεργατῶν τῆς Ἑνωµένης Ρωµηοσύνης θέλουν νὰ προσφέρουν ἐλπίδα, ἰδανικὰ καὶ ὅραµα στοὺς Νεοέλληνες, µέσα ἀπὸ τὴν παιδεία, τὴ σωστὴ ἐνηµέρωση καὶ τὴν προβολὴ ὑγιῶν προτύπων.

Για το Δ. Σ.

Ο Πρόεδρος

Τ.Σ.Υ

Παπαδόπουλος Θεόφιλος