ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

«Αδικαιολόγητη» διάσπαση μεταξύ των Χριστιανών

2012-01-31T22:53:00.002+02:00

«Αδικαιολόγητη» διάσπαση μεταξύ των Χριστιανών

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

Στην συμπροσευχή που πραγματοποιήθηκε στον παπικό ναό της «Ασπίλου Συλλήψεως» στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο της «Εβδομάδας προσευχής για τη χριστιανική ενότητα» συμμετείχαν οι καθηγητές του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης Μιλτιάδης Κωνσταντίνου και Χαράλαμπος Ατματζίδης...

Ο δεύτερος ήταν μάλιστα ο επίσημος ομιλητής της όλης εκδήλωσης. Σε δηλώσεις του στο κανάλι TV100 ο καθηγητής Ατματζίδης διατύπωσε πρωτοφανείς οικουμενιστικές απόψεις, που καθιστούν επιτακτική την ανάγκη επίσημης τοποθέτησης της Θεολογικής Σχολής απέναντι σε αυτές. Μεταξύ άλλων ο καθηγητής Ατματζίδης δήλωσε: «Όλοι οι Χριστιανοί που έχουμε ένα κοινό “πιστεύω” στον Ιησού Χριστό δηλαδή εμείς οι Ορθόδοξοι, οι Ρωμαιοκαθολικοί, οι Αρμένιοι, οι Ευαγγελικοί συγκεντρωνόμαστε για να συμπροσευχηθούμε και να παρακαλέσουμε το Θεό.

Ο σκοπός αυτής της συμπροσευχής είναι να θυμηθούμε τις ρίζες μας και την κοινή μας θρησκευτική καταγωγή, η οποία πολύ παλιά μας ένωνε όλους, ενώ μετά από ένα χρονικό διάστημα μας διέσπασε για λόγους οι οποίοι, κατά τη γνώμη μας, δεν είναι και τόσο πολύ δικαιολογημένοι. Αυτή όμως η προσπάθεια βασίζεται, ερείδεται στην κοινή θέληση των ηγητόρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας δηλαδή του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου, του Πάπα της Ρώμης καθώς επίσης και των επισκοπικών Εκκλησιών των Ευαγγελικών αλλά και των Αρμενίων για μια κοινή προσπάθεια να βρούμε κοινά σημεία επαφής και επικοινωνίας».

Ώστε οι άγιοι Πατέρες αδικαιολόγητα αποκήρυξαν ως αιρέσεις το Μονοφυσιτισμό, τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό και συνοδικώς κατεδίκασαν αυτές. Οι λόγοι που έκαναν όλα αυτά, σύμφωνα με τη «σύγχρονη» θεολογία «δεν είναι και τόσο πολύ δικαιολογημένοι»! Προφανώς για τον κ. Ατματζίδη και τους ομόφρονές του το filioque, το παπικό πρωτείο και αλάθητο, η μονοφυσιτική απόρριψη της ανθρώπινης φύσης του Χριστού και το πλήθος των προτεσταντικών κακοδοξιών δεν είναι σοβαροί λόγοι για να εμποδίζουν την ενότητα των Ορθοδόξων με κάθε λογής παντοιοτρόπως πιστεύοντα στον Ιησού Χριστό. Μήπως, αλήθεια, τελικά οι άγιοι Πατέρες «υπήρξαν θύματα του αρχεκάκου όφεως» και διέσπασαν την ενότητα των Χριστιανών;

Τι όμως μπορεί να περιμένει κανείς από «Ορθοδόξους» καθηγητές Θεολογίας που προσέρχονται να προσευχηθούν σε ναό που και μόνη η αφιέρωσή του στην «άσπιλη σύλληψη της Θεοτόκου» αποτελεί παπική αίρεση και πλάνη;

Προς άπαντας τους αενάως συμπροσευχομένους για τη χριστιανική ενότητα Οικουμενιστές που διαπιστώνουν ότι αργεί η εκπλήρωση του πόθου τους, επαναλαμβάνουμε τους λόγους του προφήτου Ηλία προς τους ιερείς του Βάαλ: «ἐπικαλεῖσθε ἐν φωνῇ μεγάλῃ, ὅτι θεός ἐστιν, ὅτι ἀδολεσχία αὐτῷ ἐστι, καὶ ἅμα μή ποτε χρηματίζει αὐτός, ἢ μή ποτε καθεύδει αὐτός, καὶ ἐξαναστήσεται» (Γ΄ Βασ. 18,27).

Κωνσταντίνος Χολέβας, Οι Τρεις Ιεράρχες και η σύγχρονη παιδεία

2012-01-31T21:39:00.000+02:00

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Τί γιορτάζουμε στις 30 Ιανουαρίου; Παλαιότερα η απάντηση ήταν σαφής. Γιορτάζουμε τους Τρεις Ιεράρχες, τον Μέγα Βασίλειο, τον Άγιο Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, οι οποίοι τιμώνται ως οι προστάτες των Ελληνορθοδόξων Γραμμάτων. Σήμερα όμως βλέπουμε στα σχολεία μας μία υποβάθμιση της εορτής. Υποβάθμιση που εναρμονίζεται με τις επιδείξεις των ψευδοπροοδευτικών για αφελληνισμό και αποχριστιανοποίηση της Παιδείας μας...

Τα ελληνόπουλα πλέον δεν συνειδητοποιούν τί προσέφεραν οι Τρεις Ιεράρχες στην σύζευξη της αρχαιοελληνικής σοφίας και γλώσσας με την Ορθόδοξη Πίστη και παράδοση. Την ημέρα της εορτής απλώς κάποια παιδιά και ορισμένοι καθηγητές πηγαίνουν χαλαρά για εκκλησιασμό. Για τους υπόλοιπους είναι μία ευκαιρία για ύπνο ή καφετέρια.

Αντιθέτως στην Κύπρο και στην Ομογένεια το περιεχόμενο του εορτασμού εί αι πιο ουσιαστικό και πνευματικό. Μάλιστα έμαθα ότι η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής, υπεύθυνη για την Ελληνική Παιδεία στις ΗΠΑ, διοργανώνει ολόκληρη εβδομάδα τιμής για τους τρεις μεγίστους φωστήρας της Τρισηλίου Θεότητος και για την επικαιρότητα της Ελληνορθόδοξης Παιδείας. Στην Ελλάδα κάποιοι προσπαθούν να αποκόψουν την παιδεία μας από τον ανθρωπιστικό και ηθοπλαστικό σκοπό της, να μειώσουν ή να αλλοιώσουν σπουδαία μαθήματα όπως η Ιστορία και τα Θρησκευτικά και να μετατρέψουν το σχολείο σε εργαστήριο διπόδων ρομπότ, άνευ Θεού, πατρίδος, υπευθυνότητος και αγωνιστικότητος. Με μοναδικό στόχο να γίνουν υπάλληλοι των ξένων εταιριών που θα φέρει η τρόικα και η παγκοσμιοποίηση.

Οι Τρεις Ιεράρχες, όπως και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και όλοι οι πρωτεργάτες της νεώτερης ελληνορθόδοξης παιδαγωγικής πίστευαν στην Παιδεία που διαπλάθει ήθος και χαρακτήρα. Δεν ήθελαν ένα σχολείο, το οποίο απλώς μεταδίδει ξερές γνώσεις. Η Ελληνορθόδοξη Παιδεία που κράτησε το Γένος μας ζωντανό και ανυπότακτο ηθικά, παρά τις εξωτερικές υποδουλώσεις, προβάλλει ως εκπαιδευτικό πρότυπο τον άνθρωπο, ο οποίος έχει αναφορά στον Θεό, στον συνάνθρωπο, στο εθνικό συμφέρον, στην οικουμενικότητα της Ελληνορθοδοξίας. Σε πείσμα των οπαδών της αποτυχημένης πολυπολιτισμικότητας μπορούμε και θέλουμε σήμερα ένα σχολείο το οποίο θα «μορφώνει» πραγματικά Δηλαδή θα δια-μορφώνει Ανθρώπους.

Δεν είναι ακατόρθωτο ακόμη και σε εποχή οικονομικής κρίσης να ανορθώσουμε την Παιδεία μας επάνω στις βάσεις των Τριών Ιεραρχών, χωρίς να παραβλέπουμε τις εξελίξεις στην κοινωνία και στην τεχνολογία. Προτείνω εν ολίγοις τα εξής:

1. Είναι υποχρέωση όλων μας να σεβόμαστε τη συνταγματική επιταγή για την Παιδεία. Το άρθρο 16, παρ. 2 ορίζει ότι σκοπός της Παιδείας είναι η καλλιέργεια εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως στους νέους και στις νέες μας. Το σχολείο πρέπει να καλλιεργεί ήθος και όχι απλώς ξερές γνώσεις.

2. Δεν είναι εκσυγχρονισμός της παιδείας η διαστρέβλωση της Ιστορίας, η απάλειψη των ηρώων και των μαρτύρων και ο εξωραϊσμός της Τουρκοκρατίας με το αφελές επιχείρημα ότι «έτσι θα βελτιωθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις». Εκσυγχρονισμός είναι η βελτίωση των παιδαγωγικών μεθόδων, η φροντίδα για αξιοπρεπή σχολικά κτήρια και τα εποπτικά όργανα και η παροχή ικανοποιητικών γνώσεων στους τομείς της Πληροφορικής και των Ξένων Γλωσσών.

3. Η γλώσσα μας είναι θεμελιώδες στοιχείο εθνικής ταυτότητας, αλλά παραλλήλως αποτελεί οικουμενικό αγαθό. Συμβολίζει τη διαχρονία και την παγκόσμια ακτινοβολία του Ελληνισμού. Πρέπει να τη διδάσκουμε σε όλη της την ιστορική συνέχεια και να μην ακούμε λαϊκιστικές σειρήνες που προτείνουν την κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών. Ο Οδ. Ελύτης, ο Γ. Σεφέρης ο Κ. Τσάτσος, ο Π. Κανελλόπουλος και άλλοι μεγάλοι τεχνίτες του γραπτού λόγου έγραφαν σωστά Νέα Ελληνικά επειδή διδάχθηκαν τα Αρχαία Ελληνικά.

4. Το Λύκειο έχει υποβαθμισθεί και θεωρείται συμπλήρωμα του Φροντιστηρίου. Πρέπει να καταστεί και πάλι κέντρο μάθησης και γενικής παιδείας. Ελπίζω να αξιοποιηθούν οι προτάσεις της Επιτροπής υπό τον Γ. Μπαμπινιώτη, στην οποία μετείχαν τα δύο μεγάλα κόμματα και η οποία κατέληξε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα για τον τρόπο εισαγωγής φοιτητών στα Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι.

5. Να σταματήσει η δημιουργία νέων Τμημάτων Α.Ε.Ι. σε όλη την Ελλάδα μόνο και μόνο για να ικανοποιούνται τοπικιστικά συμφέροντα. Φθάνει πιά η πληθωριστική παραγωγή ανέργων πτυχιούχων.

6. Να λειτουργήσει η αξιολόγηση των πανεπιστημιακών Τμημάτων με μεθόδους διεθνώς αποδεκτές. Τα Πανεπιστήμια μας να γίνουν πιο ανταγωνιστικά στον διεθνή στίβο, πράγμα που θα ωφελήσει και τους αποφοίτους.

7. Να εφαρμόζεται εμπράκτως από Πρυτάνεις, Αστυνομία και Δικαιοσύνη η νέα πιο αυστηρή η νομοθεσία για το Πανεπιστημιακό Άσυλο. Δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε απαθείς μειοψηφίες φοιτητών να κτίζουν την πόρτα του Πρυτάνεως ή των καθηγητών!

8. Δεν μπορούμε να περιμένουμε θαύματα από κακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς. Είναι γνωστό ότι διερχόμαστε περίοδο δημοσιονομικής λιτότητας λόγω οικονομικής κρίσης, αλλά στο μέτρο του δυνατού οφείλει η Πολιτεία να ασχοληθεί και με το μισθολογικό των εκπαιδευτικών.

9. Να ενισχυθεί η έρευνα και η δημιουργία συγχρόνων βιβλιοθηκών σε όλα τα επίπεδα. Να ενθαρρύνουμε την προσέλευση φοιτητών από άλλες χώρες, ιδίως αυτών που θέλουν να μελετήσουν την ιστορία και τα κείμενα της Αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου καθώς και τους θησαυρούς της Ορθόδοξης Θεολογίας. Έτσι θα αποκτήσουμε «πολιτιστικούς πρεσβευτές».

10. Να παραμείνει Ορθόδοξο Χριστιανικό και να μην μετατραπεί σε θρησκειολογικό το μάθημα των Θρησκευτικών. Σε εποχή κρίσης μόνο η Ορθόδοξη Πίστη μάς χαρίζει ελπίδα.

πηγή: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 31/1/2012

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος. Πηγαίνοντας προς το μαρτύριο...

2012-01-31T21:34:00.002+02:00

πηγή: Ι.Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου και simeronwordpress

Μια μικρή γεύση από την Επιστολή προς Ρωμαίους του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου την οποία έγραψε στην Σμύρνη, όπου στάθμευσε για λίγο πηγαίνοντας για το μαρτύριο του στην Ρώμη. Διότι έμαθε ότι οι Ρωμαίοι Χριστιανοί κάνουν προσπάθειες για να αποφύγει το μαρτύριο βάζοντας γνωστούς ανθρώπους να πείσουν τους άρχοντες της Ρώμης για να μην μαρτυρήσει ο Άγιος.

Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου Θεσσαλονίκης

π. Θεόδωρος Ζήσης, Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Α.Π.Θ.
Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012

Κυριάκος Βελόπουλος, «Αν στο μάθημα των Θρησκευτικών απουσιάζει κάθε αναφορά στη μορφή της Παναγίας, τότε κάποιοι δεν έχουν το Θεό τους!»

2012-01-31T20:08:00.004+02:00

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
Βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης – ΛΑ.Ο.Σ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟY (31-01-2012)

Σήμερα στις 31-01-2012 ο Βουλευτής Κυριάκος Βελόπουλος, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου σε ραδιοφωνικό σταθμό για την αλλαγή διδακτικής ύλης στο μάθημα Θρησκευτικών της Β Γυμνασίου, δήλωσε:

«Αν ισχύουν τα δημοσιεύματα του Τύπου ότι από την επόμενη χρονιά, στο μάθημα των Θρησκευτικών της Β΄Γυμνασίου θα απουσιάζει κάθε αναφορά στη μορφή της Παναγίας, καθώς και η διδασκαλία της Καινής διαθήκης, τότε κάποιοι τελικά δεν έχουν το Θεό τους!

Αυτό που πρέπει να κάνω είναι ερώτηση στη Βουλή!

Απλά απορώ με το μίσος τους για τον Χριστιανισμό!»

Δείτε και την Ερώτηση του βουλευτή του ΛΑΟΣ Κυριάκου Βελόπουλου για τα Θρησκευτικά της Β΄ Γυμνασίου

Βίντεο από την οικουμενιστική συμπροσευχή στη Θεσσαλονίκη και δηλώσεις Οικουμενιστών

2012-01-31T17:10:00.001+02:00

Διαβάστε και Πρόκλησις: Κατά την εορτήν των μεγάλων αντιπαπικών Αγίων, οικουμενιστική συμπροσευχή εις την Θεσσαλονίκην

Με τη συμμετοχή καθηγητών της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης η οικουμενι(στι)κή βραδιά συμπροσευχής το Σάββατο

Επιμορφωτική συνάντηση Θεολόγων νομού Ιωαννίνων

2012-01-31T16:57:00.001+02:00

Επιστημονική και Παιδαγωγική καθοδήγηση Σχ. Συμβούλου κ. Σιούλη Τριαντάφυλλου

(06/02/2012)

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Σας ενημερώνω ότι 6 Φεβρουαρίου 2012, ημέρα Δευτέρα και ώρα 18.00 μ.μ. σε αίθουσα του 5ου Γυμνασίου Ιωαννίνων θα πραγματοποιηθεί ενημερωτική και επιμορφωτική συνάντηση των Θεολόγων του Νομού Ιωαννίνων.

Επίσης στο ίδιο χώρο και την ίδια ώρα θα κόψουμε και τη βασιλόπιτα. Η παρουσία όλων σας κρίνεται απαραίτητη.

Με Τιμή
Ο Σχολικός Σύμβουλος ΠΕ01
Τριαντάφυλλος Απ. Σιούλης, Δρ. Φ.
πηγή: Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπ/σης Ηπείρου

Οι Τρεις μέγιστοι Ιεράρχαι και οι "λαίλαπες" της Νέας Εποχής

2012-01-31T16:51:00.002+02:00

ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΩΣ
ΗΘΙΚΩΝ & ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ

Ἐπιστολὴ ὑπ᾿ ἀριθμ. 53/30.1.2012

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΙΣΤΟΙ ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΚΑΙ ΟΙ «ΛΑΙΠΑΠΕΣ» ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ,

ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ, ΤΗΣ ΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ

ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΛΙΑΝ ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ ΤΩΝ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

ποὺ ἔχουν γίνει ἐπικίνδυνες σαρωτικὲς θύελλες ἐναντίον τῶν αἰωνίων ἀξιῶν τῆς φυλῆς μας (Πατρίς, Θρησκεία, Οἰκογένεια, ἱερὰ σύμβολα καὶ θεσμοί), ποὺ πασχίζουν νὰ τὶς κατακρημνίσουν καὶ νὰ τὶς ἐξαφανίσουν, διὰ νὰ δύνανται νὰ ἐπικρατήσουν ἡ ἀχρειότης, ἡ ἀναισχυντία, ἡ θρασύτης, ὁ φιλοτομαρισμός, ὁ ἐγωισμός, ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ ἀλαζονία καὶ ἐν γένει ἡ σῆψις καὶ ὁ ἀθεϊσμός..

Η ΠΑΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

ΑΝΑ ΤΙΣ ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ

1. Ὁ Θεὸς ἐποίησε τὰ πάντα ἐν σοφίᾳ καὶ ἔπλασε καὶ τὸν ἄνθρωπο κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσι, γιὰ νὰ βασιλεύῃ ἐπὶ πάντων τῶν ποιημάτων καὶ κτισμάτων τοῦ Θεοῦ.

2. Δυστυχῶς, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐστάθη στὸ ὕψος του, ἀλλὰ κατέπεσε καὶ ἔγινε ὅμοιος μὲ τὰ ἀνόητα ζῶα. Διότι πολλὰ ζῶα, συγκρινόμενα πρὸς τὸν παρασυρμένο καὶ ἀποκτηνοποιημένο ἄνθρωπο εἶναι, φεῦ, πολὺ πιὸ λογικά, ἐντιμότερα, ἠθικώτερα, πιστὰ καὶ ἀβλαβῆ ἐν συγκρίσει πρὸς τὸν παντοιοτρόπως διεστραμμένο ἄνθρωπο. Ἄπειρα παραδείγματα θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἀναφέρωμε, πλὴν ὅμως δὲν θέλομε νὰ κάνωμε κατάχρησι τῆς εὐγενοῦς καλωσύνης καὶ τοῦ ἐλαχίστου χρόνου τῶν φίλων ἐπισκεπτῶν τῆς ἱστοσελίδος μας καὶ τὰ παραλείπομε.

3. Τὸ καλὸ καὶ τὸ κακὸ εἶναι ἔμφυτα στὸν ἄνθρωπο καὶ ἀναλόγως τοῦ περιβάλλοντος, τῆς ἀνατροφῆς, τῆς παιδείας καὶ τοῦ παραδείγματος αὐξάνει τὸ καλὸ ἢ τὸ κακό, συρρικνωμένου κάθε φορὰ τοῦ ἑτέρου.

4. Πρὸς τοῦτο παρέστη ἀνάγκη ὁ Θεὸς νὰ ἐνανθρωπισθῇ, νὰ ὑποφέρῃ τὰ πάνδεινα γιὰ νὰ λυτρώσῃ τοὺς πεπτωκότας καὶ νὰ θεοποιήσῃ τὸν ἄνθρωπο.

5. Τὸ κακό, δηλαδὴ ὁ κοσμοκράτωρ τοῦ αἰῶνος τούτου, προσπαθεῖ διὰ τῶν ὀργάνων του ἀνέκαθεν νὰ δίδῃ ἀφθονώτατα ἐκμαυλιστικὰ θεάματα, γιὰ νὰ ἐξαθλιώνῃ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τοῦ κατεδαφίζῃ κάθε καλὴ ἰδέα γιὰ πνευματικὴ ἀνάτασι καὶ σωτηρία. Τὸ αἰσχρὸ κατεστημένο δίδει στὸν ἄνθρωπο ἀρκετὸ ἄρτο, μόλις γιὰ νὰ ἐπιβιοῖ καὶ νὰ μὴ ἀσχολῆται μὲ τὶς αἰώνιες πνευματικὲς ἀξίες, θεσμοὺς καὶ σύμβολα καὶ νὰ μὴ ζητῇ τὴν ἀποπομπὴ τῶν διεφθαρμένων καὶ ἐκμαυλιζόντων ἀρχόντων.

6. Ὅταν δὲν κυριαρχοῦσαν οἱ τύραννοι, οἱ φαῦλοι, οἱ ἄθεοι καὶ οἱ ὑλιστὲς ἄρχοντες καὶ ἡ πνευματικὴ καὶ ἡ θρησκευτικὴ ἡγεσία ἀνήρχετο διὰ τῆς ἀξιοκρατίας, τότε καὶ ὁ λαὸς καθωδηγεῖτο ἀπὸ τοὺς σωστοὺς πνευματικοὺς ποιμένες, ἐνθουσιάζετο καὶ παραδειγματίζετο ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τοιουτοτρόπως καθίστατο ἐπικίνδυνος γιὰ τοὺς φαύλους ἰθύνοντας καὶ τυράννους.

7. Τέτοια φωτεινὰ παραδείγματα πνευματικῶν ποιμένων ὑπῆρχαν πάρα πολλά, οἱ κυριώτεροι τῶν ὁποίων ἦταν :

Α. Ὁ Μέγας Βασίλειος.

α) Ἐγεννήθη τὸ ἔτος 329 ἀπὸ πλουσίους εὐγενεῖς γονεῖς, τὸν Βασίλειο καὶ τὴν Ἐμμέλεια. Ὁ μικρός του ἀδελφὸς Πέτρος ἐγένετο Ἐπίσκοπος Σεβαστείας, ὁ ἄλλος ἀδελφός του, ὁ Γρηγόριος ὁ Ναυκράτιος, ἐγένετο ἀσκητὴς καὶ θαυματουργὸς Ἅγιος. Ὁ τρίτος ἀδελφός του ἐγένετο Μητροπολίτης Νύσσης καὶ ἡ ἀδελφή του Μακρίνα εἶναι ἐπίσης Ἁγία.

β) Ὅμως ὁ Μ. Βασίλειος ὑπερέβη στὴν ἀρετὴ καὶ τὴν μάθησι ἀπὸ ὅλα του τὰ ἀδέλφια. Ἀπὸ παιδὶ ἐδιδάχθη τὰ ἱερὰ γράμματα ὑπὸ τοῦ πατρός του Βασιλείου, ποὺ ἦταν ἱερεὺς καὶ διδάσκαλος τῶν Χριστιανῶν. Ὅταν μεγάλωσε, ὡς νέος ἐπεθύμησε νὰ μορφωθῇ μὲ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία, πρᾶγμα οὐχὶ χριστιανικὸ κατὰ τὴν νοοτροπία μερικῶν «κοντόφθαλμων» Χριστιανῶν. Αὐτὴ τὴν νοοτροπία, ὅμως, οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας τὴν κατεδίκασαν καὶ ἐπαινοῦν τοὺς σπουδάσαντες τὴν ἑλληνικὴ παιδεία, ὅπως ὁ Θεολόγος Γρηγόριος στὸν Ἐπιτάφιο Λόγο του γιὰ τὸν Ἅγιο Βασίλειο τονίζει ὅτι αὐτοί, ποὺ ἐμποδίζουν ἐκείνους, ποὺ θέλουν νὰ σπουδάσουν τὴν ἑλληνικὴ παιδεία ὁμοιάζουν μὲ τοὺς μονόφθαλμους, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ εἶναι καὶ οἱ ἄλλοι μονόφθαλμοι· διότι δὲν πταίει ἡ ἑλληνικὴ παιδεία, ἐὰν μερικοὶ κατήντησαν αἱρετικοί, ἀλλὰ ἡ κακὴ καὶ καταλυτικὴ προαίρεσίς τους. Μετέβη στὴν Κωνσταντινούπολι, ἀλλὰ γιὰ τὴν τελεία ἑλληνικὴ ἐκπαίδευσί του ἦλθε στὴν Ἀθήνα καὶ ἐσπούδαζε ὁμοῦ μετὰ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου παρὰ τὸν σοφιστὴν Λιβάνιον καὶ λοιποὺς διδασκάλους.

γ) Ὁ διδάσκαλός του Ἔβουλος ἐθαύμασε τόσον πολὺ τὴν σεμνότητά του, τὴν ἀσκητικότητα, τὴν ἐγκράτεια καὶ τὸ ἦθος τοῦ χαρακτῆρος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὥστε ἔγινε καὶ αὐτὸς Χριστιανός. Ὅταν ἦλθε στὴν Καισάρεια νὰ δῇ τὸν πατέρα του προτοῦ ἀποθάνῃ, ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς περιοχῆς ἦλθαν πρὸς προϋπάντησιν καὶ τοῦ ἐζήτησαν νὰ διαδεχθῇ τὸν πατέρα του.

δ) Ὁ Μέγας Βασίλειος Ἐπίσκοπος Καισαρείας συνέγραψε τὴν Θεία Λειτουργία, ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖται δέκα (10) φορὲς τὸ ἔτος. Συνέγραψε ἐπίσης περισπούδαστα πονήματα: Λειτουργικά, Δογματικά, Ἑρμηνευτικά, Λόγους σὲ διάφορες ἑορτὲς Ἁγίων, Μαρτύρων, Παιδαγωγικά, ἠθικὲς πρακτικὲς Ὁμιλίες, Ἀσκητικά.

ε) Ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης ἐκστρατεύων ἐναντίον τῆς Περσίας, ἐπέρασε ἀπὸ τὴν Καισάρεια καὶ ἐπειδὴ δὲν ἔτυχε λαμπρῆς ὑποδοχῆς καὶ ἀθρόας προσφορᾶς χρυσίου καὶ ἀργυρίου, ἀπείλησε στὴν ἐπιστροφή του νὰ καταστρέψῃ τὴν περιοχή. Ὁ Μ. Βασίλειος ἐκάλεσε τὸν λαὸ νὰ προσφέρῃ ὅ,τι πολύτιμο εἶχε καὶ ἀνέγραψε τὸ ὄνομα ἑνὸς ἑκάστου, γιὰ νὰ τοῦ ἐπιστραφῇ ἡ δωρεά του, ἐὰν δὲν ἐδίδετο στὸν Ἰουλιανὸ τὸν Παραβάτη. Θαυματουργικῷ τῷ τρόπῳ ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης ἐφονεύθη ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Μερκουρίου, πρὶν φθάσει στὴν Καισάρεια. Ὁ λαὸς ἤθελε νὰ ἀφιερώσῃ ὅλα τὰ πολύτιμα στὸν δωρεοδότη Θεό, ἀλλὰ ὁ Μ. Βασίλειος τοὺς ἔπεισε νὰ κρατήσουν τὸ 1/3 καὶ τὰ ὑπόλοιπα νὰ τὰ διαθέσουν γιὰ γηροκομεῖα, ὀρφανοτροφεῖα, πτωχοκομεῖα, νοσοκομεῖα, κ.λπ., τὴν περίφημη Βασιλειάδα.

στ) Ἡ ἀσκητικότης, ἡ ταπεινότης, ἡ εὐλάβεια καὶ ἡ ταπεινοφροσύνη του προσέλκυσαν τὴν θεία χάρι καὶ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ὁποία ὁ Μ. Βασίλειος ἔκανε ἄπειρα θαύματα. Τοῦτο τὸ ἔμαθε ὁ Ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος, ὁ ὁποῖος παραλαβὼν διερμηνέα, ἐγκατέλειψε τὴν ἔρημο καὶ προσῆλθε στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Καισαρείας Βασίλειο καὶ τὸν παρεκάλεσε νὰ προσευχηθῇ, γιὰ νὰ δύναται καὶ αὐτὸς νὰ ἐννοῇ καὶ νὰ ὁμιλῇ τὰ ἑλληνικά, πρᾶγμα ποὺ καὶ ἐγένετο στὸν Ὅσιο Ἐφραὶμ τὸν Σύρο.

ζ) Γιὰ τὸν Μ. Βασίλειο δυνάμεθα νὰ ἐπαναλάβωμε τὸ Παύλειον:

«ἡ μέριμνα πασῶν τῶν ἐκκλησιῶν. τὶς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ; τὶς σκανδαλίζεται καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι (θλίβομαι, καίομαι);»

ποὺ σημαίνει:

«ἀλλὰ εἶναι ἀγωνιώδης ἡ φροντίδα μου γιὰ ὅλες τὶς ἐκκλησίες. Ποιὸς ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ἀσθενεῖ πνευματικῶς ἢ καὶ σωματικῶς καὶ δὲν ἀσθενῶ καὶ ἐγὼ μαζί του; Ποιὸς σκοντάφτει καὶ πίπτει στὴν ἁμαρτία καὶ δὲν καίομαι καὶ ἐγὼ στὴν κάμινο τῆς θλίψεως καὶ τῆς ἐντροπῆς ; » (Β΄Κορ. 20, 28-29).

η) Ἐνεφορεῖτο ἀπὸ ἀκαταμάχητο σθένος καὶ παρρησία. Ὅταν ὁ στρατηγὸς Μόδεστος τὸν ἐπίεζε νὰ προσχωρήσῃ στὸν Ἀρειανισμό, ἀντέστη σθεναρῶς τόσο πολὺ καὶ ἀπήντησε στὶς φοβερὲς ἀπειλὲς τοῦ Στρατηγοῦ :

«Μὲ ἀπειλεῖς μὲ δήμευσι τῆς περιουσίας, δὲν ἔχω τίποτε ἄλλο εἰ μὴ αὐτὸ τὸ τετριμμένο ράσο καὶ λίγα βιβλία.

Μὲ ἀπειλεῖς μὲ ἐξορίες: τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς.

Μὲ ἀπειλεῖς μὲ τὸν θάνατο. Θὰ μὲ φέρῃ πιὸ γρήγορα στὸν Δεσπότη Θεό».

Τότε ὁ Στρατηγὸς Μόδεστος τοῦ ἀπήντησε: «μὰ γιὰ πρώτη φορὰ συναντῶ τέτοια ἀντίδρασι ἀπὸ ἕνα Ἐπίσκοπο»

καὶ ὁ Μ. Βασίλειος τοῦ ἀνταπαντᾶ:

«ἴσως νὰ μὴ συνήντησες μέχρι τώρα Ἐπίσκοπο…»

θ) Διερχόμενος τὸν βίο αὐτοῦ ἀσκητικῶς καὶ εὐεργετῶν τὸν κάθε πλησίον, ἐκοιμήθη εἰς Κύριον σὲ ἡλικία 49 ἐτῶν, ἀφοῦ ὑπηρέτησε πέντε (5) ἔτη ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Καισαρείας, διδάσκων ἐμπράκτως ὅλους μας νὰ διερχώμεθα τὴν ζωή μας εὐεργετοῦντες τὸν κάθε πλησίον.

Β. Ὁ πάνσοφος καὶ θαυματουργὸς Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

α) Ἐγεννήθη τὸ ἔτος 329 στὴν Ἀριανζὸ τῆς πόλεως Ναζιανζοῦ, ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει σήμερα καὶ ὅπου εἶναι τὸ σημερινὸ τουρκικὸ χωριὸ Eὐράν-Σεχίρ. Οἱ γονεῖς του ἦταν πλούσιοι, εὐγενεῖς καὶ ἐνάρετοι. Ἀπὸ τὴν Χριστιανὴ μητέρα του Νόννα καὶ τὸν πατέρα του Γρηγόριο ἀφιερώθη ἀπὸ βρέφος στὸν Θεό. Σὲ ἡλικία 10 ἐτῶν ἐπῆγε στὴν Καισάρεια, ὅπου ἐσπούδασε μαθηματικὰ καὶ εἶχε γενικὴ ἐπιμόρφωσι. Ἀπὸ τὴν Καισάρεια μετέβη στὴν Παλαστίνη γιὰ νὰ μάθῃ ρητορικὴ καὶ κατόπιν στὴν Ἀλεξάνδρεια. Ἀπὸ ἐκεῖ ἦλθε στὴν Ἀθήνα. Κατὰ τὸν πλοῦν, ὅμως, ἡ θάλασσα ἐξεμάνη ἀφαντάστως καὶ ἐκινδύνευε ὅλο τὸ πλοῖο νὰ καταποντισθῇ. Ὁ ἀβάπτιστος ἀκόμη Γρηγόριος προσευχήθη μὲ τέτοια θέρμη στὸν λυτρωτὴ Χριστὸ καὶ ἀμέσως ἡ θάλασσα ἐκόπασε καὶ ὅλο τὸ πλήρωμα τοῦ πλοίου, ποὺ ἦταν εἰδωλολάτρες, ἐπίστευσαν στὸν Θεὸ τοῦ Γρηγορίου καὶ ἐβαπτίσθηκαν.

β) Μετ᾿ ὀλίγον ἔφθασεν στὴν Ἀθήνα, ὅπου εὑρίσκετο καὶ ὁ Μ. Βασίλειος καὶ οἱ εὐλαβεῖς ἐκεῖνοι ξένοι φοιτητὲς συναναστρέφοντο μεταξύ τους καὶ ὁ ἕνας ἐνίσχυε τὸν ἄλλο. Δὲν ἐγνώριζαν ἑτέρα ὁδὸ ἀπό: «Κατοικία, Σχολή, Ἐκκλησία». Φέρονται δὲ μάλιστα ὅτι διέμεναν στὸ σπήλαιο, ὅπου σήμερα εἶναι οἱ Ἅγιοι Ἰσίδωροι στὸν Λυκαβηττό. Ὁ Γρηγόριος καὶ ὁ Βασίλειος ἀγαπήθηκαν ἀφαντάστως καὶ κανεὶς ἐνόμιζε ὅτι ἦταν ὁμόψυχοι, ὁμοϊδεάτες μὲ μία ἰσχυρὰ θέλησι νὰ μορφωθοῦν καὶ νὰ ὑπηρετήσουν τὸν πλησίον. Ὑπερνίκησαν στὴν ἀκτημοσύνη καὶ στὴν ἐκουσία πτωχεία ἀκόμη καὶ τὸν Ἀντισθένη, τὸν Πυθαγόρα καὶ τὸν Κράτητα.

γ) Οἱ Ἀθηναῖοι διδάσκαλοι καὶ ἄρχοντες παρεκαλοῦσαν τὸν Γρηγόριο νὰ μείνῃ στὴν Ἀθήνα καὶ ἀνεχώρησε ἀργότερα ἀπὸ τὸν Ἅγιο Βασίλειο. Μετὰ ἀπὸ 30 ἔτη ἀπουσίας του ἀπὸ τοὺς γονεῖς του, ὁ πατήρ του Γρηγόριος ὁ Νύσσης τὸν ἐβάπτισε καὶ τὸν προέτρεψε νὰ γίνῃ καὶ ἱερεύς. Ὁ Γρηγόριος ἐνοστάλγησε τὴν φιλία τοῦ Βασιλείου τοῦ Μεγάλου καὶ ἀπῆλθε στὴν Καισαρεία, ὅπου μαζὶ ἠσκοῦντο καὶ συνέγραφαν νόμους καὶ ὅρους γιὰ τοὺς φιλοθέους ἀσκητές, οἱ ὁποῖοι προετίθεντο νὰ ἐγκαταλείπουν τὸν κόσμο καὶ νὰ ἀσκητεύουν.

δ) Ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἠναγκάσθη νὰ ἐπιστρέψῃ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ προτοῦ ἀποθάνῃ ὁ πατήρ του στὴν γενέτειρά του. Ὅμως ἐκεῖ ὁ Γρηγόριος εὑρῆκε μεγάλη σύγχυσι, ὄχι μόνο λαϊκοί, ἀλλὰ καὶ πληθώρα κληρικῶν καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ πατήρ του εἶχαν προσχωρήσει στὸν Ἀρειανισμό, ἄλλοι ἐξαργυρωνόμενοι καὶ ἄλλοι φοβούμενοι. Ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μετέστρεψε τὸν πατέρα του καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους στὴν Ὀρθοδοξία.

ε) Μετ᾿ ὀλίγον ἐγκατέλειψε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τὴν ἀρχιερωσύνη καὶ μετέβη στὴν Σελεύκεια καὶ ὑπηρετοῦσε στὸν Ναὸ τῆς Ἁγίας πρωτομάρτυρος Θέκλης, ἕως ὅτου ἐψήφισαν στὴν Ναζιανζὸ ἄλλο Ἀρχιερέα. Πέραν τῶν Ἀρειανῶν, οἱ ὁποῖοι συνεχῶς ἐξαπλώνοντο, ἦλθε καὶ ὁ αἱρετικὸς Ἀπολλινάριος διδάσκων ὅτι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν ἔλαβε ψυχὴ νοερή, ἀλλὰ ἄλογη. Ὁ Ἀπολλινάριος συνησπίσθη μετὰ τῶν Ἀρειανῶν καὶ κατέτρεχαν τοὺς Ὀρθοδόξους. Τότε ὁ Ἅγιος Βασίλειος συνέστησε στὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο νὰ μεταβῇ στὴν Κων/πολι, νὰ στηρίξῃ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ νὰ ἀγωνισθῇ ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν. Μὲ τοὺς ἀγῶνες του καὶ μὲ τὸν ἐνάρετο βίο του ἠξιώθη νὰ γίνῃ καὶ Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως. Ὁ μαθητής του ὅμως Μάξιμος, κρυφὸς αἱρετικός, κατώρθωσε νὰ τὸν ἀπομακρύνῃ καὶ νὰ ἀναλάβῃ ὁ ἴδιος τὸν θρόνο Κων/πόλεως. Ὁ Βασιλεὺς ὅμως Θεοδόσιος ὁ Α’ ἀγωνιζόμενος στὴν Μακεδονία ἐναντίον τῶν βαρβάρων διέταξε νὰ ἀπομακρυνθῇ ὁ Μάξιμος καὶ νὰ ἀνέλθῃ πάλι στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Κατὰ τὴν Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο γιὰ νὰ καταδικάσουν τὸν Μακεδόνιο τὸν πνευματομάχο ἐγένετο διχόνοια μεταξὺ τῶν Ἀρχιερέων καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος παρητήθη γιὰ νὰ διέλθῃ τὰ τέλη τῆς ζωῆς του ἐν ἠρεμίᾳ καὶ ἡσυχίᾳ ἀποβιώσας τὸ 391 μ.Χ.

Γ. Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος

α) Εἶναι στῆλος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ πύργος ἀσειστος τῆς εὐσεβείας, πατέρας τῶν ἀδικουμένων, λύχνος ἄσβεστος τῆς διδασκαλίας, διωκόμενος συνεχῶς διὰ τὸν Χριστό. Δὲν παρέβλεπε τὸ δίκαιο καὶ ἤλεγχε τὴν ἀδικία, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Αὐτοκράτειρα Εὐδοξία ἐπερχομένη, ἡ ὁποία ἀφήρεσε τὸν ἀγρὸ μιᾶς χήρας ὀνόματι Καλλιτρόπη, ποὺ χρειαζόταν τὸν ἀγρό, γιὰ νὰ θρέφῃ τὰ ὀρφανὰ παιδιά της. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπλήρωσε ἀποστελλόμενος γιὰ τρίτη φορὰ στὴν ἐξορία ἀπὸ τὴν δολοπλοκία ψευδοποιμένων. Διὰ τοῦτο ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος ἐπανελάμβανε:

«τίποτε ἄλλο δὲν ἐφοβήθηκα εἰς τὴν ζωήν μου, εἰ μὴ Ἐπισκόπους».

β) Ἐνῷ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θὰ ἠδύνατο νὰ ἀντισταθῇ καὶ νὰ ζητήσῃ τὴν βοήθεια τῶν εὐλαβῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐκτιμοῦσαν ἀφαντάστως καὶ θὰ ἔσπευδαν νὰ τοῦ συμπαρασταθοῦν, ἐν τούτοις ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος χάριν τῆς εἰρήνης εἰς τὴν Ἐκκλησία ἐδέχθη τὰ πάνδεινα, ἐπαναλαμβάνων τό: «δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν».

γ) Ἐξαντληθεὶς κατὰ τὴν πορεία του πρὸς τὸν τόπο τῆς ἐξορίας του, τὴν Κουκουσό, δὲν ἄντεξε καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα του.

δ) Ὁ Ἄρκάδιος σύζυγος τῆς Αὐτοκράτειρας Εὐδοξίας ἐπιπλήχθη ἀφαντάστως ἀπὸ πληθώρα Ἐπισκόπων καὶ ἀρχόντων, οἱ ὁποῖοι ἐτιμοῦσαν τὸν Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο. Ἀκόμη καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ρώμης, ὁ Ἅγιος Ἰννοκέντιος ἀφόρησε τὸν Ἀρκάδιο ἀποστείλας σὲ αὐτὸν μακροσκελῆ σχετικὴ ἐπιστολή. Ὅταν τὴν ἔλαβε ὁ Ἀρκάδιος, ἐτιμώρησε ὅλους αὐτοὺς τοὺς κακοὺς συμβούλους, ποὺ παρέσυραν τὴν Εὐδοξία. Ὁ ἴδιος ὁ Ἀρκάδιος δὲν ἐλυπήθηκε καὶ αὐτὴ τὴ σύζυγό του, τὴν ὁποία ἔδειρε τόσον πολύ, ὥστε ἀρρώστησε καὶ ἐγέμισε τὸ σῶμα της ἀπὸ σκώληκες καὶ ὅταν ἀπέθανε ἔτρεμε καὶ ἔτριζε ὁ τάφος της, ἐπὶ 33 ἔτη, μέχρι ποὺ ἔφεραν τὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὁπότε ἐσταμάτησε τὰ τρέμῃ τὸ μνῆμα της.

Δ. ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ

α) Ἐπειδὴ οἱ εὐλαβεῖς Χριστιανοὶ ἐχωρίσθησαν καὶ ἄλλοι ἐτιμοῦσαν ἰδιαιτέρως τὸν Μέγα Βασίλειο, ἄλλοι τὸν Γρηγόριο τὸν Θεολόγο καὶ ἄλλοι τὸν Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, πρὸς τὰ τέλη τοῦ 11ου αἰῶνος ὥρισεν ἡ Ἐκκλησία νὰ ἑορτάζωνται ἐξ ἴσου καὶ οἱ τρεῖς ὁμοῦ, ὡς ἰσότιμοι καὶ ἰσάξιοι φωστῆρες τῆς τρισηλίου θεότητος καὶ μάλιστα ὄχι μόνον ὡς οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ὡς πάνσοφοι πανεπιστήμονες, ὡς μελίρρυτοι ποταμοὶ τῆς σοφίας καὶ διδάσκαλοι τῆς Οἰκουμένης, καθαιρέτες τῶν αἱρετικῶν.

β) Πρὸ τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας τὸ 1821, ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτή, ὁ συνεορτασμὸς τῶν τριῶν μεγίστων Ἱεραρχῶν καθιερώθη ὡς ἡ ἑορτὴ τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων. Τὸ 1842 ἡ Σύγκλητος τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καθιέρωσε τὴν ἑορτὴ τῆν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ὡς τὴν ὑψίστη ἑορτὴ τῶν γραμμάτων καὶ σὺν τῷ χρόνῳ ἐπεξετάθη καὶ στὰ Δημοτικὰ σχολεῖα καὶ τὰ Γυμνάσια, ἕνεκα τοῦ γεγονότος ὅτι οἱ τρεῖς οὗτοι πατέρες συνέδεσαν ἀρρήκτως τὸ χριστιανικὸ ἰδεῶδες μετὰ τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ.

γ) Ἤδη ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀπεκάλει τὸν Μ. Βασίλειο, ὡς «παιδαγωγὸ τῆς νεότητος». Καὶ οἱ τρεῖς ὁμοῦ συνετέλεσαν ἀφαντάστως στὴν ἀνάπτυξι τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν ἀνάπτυξι τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν γραμμάτων.

δ) Καὶ οἱ τρεῖς Μεγάλοι Ἱεράρχες εἶχαν ἀσκητεύσει καὶ ἐζοῦσαν μὲ αὐστηρότατους κανόνες. Καὶ οἱ τρεῖς ἔκαναν συνδυασμὸ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας μὲ τὸν λειμῶνα τῶν Ἁγίων Γραφῶν καὶ ἐξήγαγον τὸ ἀπόσταγμα τῶν μυρίπνοων ἀνθέων τῆς Θείας Διδασκαλίας ἐνδεδυμμένο μὲ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ λόγο καὶ τὰ προσφέρουν στὴν ἀνθρωπότητα, γιὰ νὰ ὀσφραίνεται καὶ νὰ ἀναζωογονοῦνται οἱ ἄνθρωποι ψυχικὰ καὶ σωματικά.

ε) Γιὰ τοῦτο ὁ Ὑμνωδὸς γράφει γιὰ αὐτὴ τὴν τριάδα:

«Ἐν λειμῶνι τῶν Γραφῶν, καθάπερ μέλισσαι Σοφοί, προσιπτάμενοι ὑμεῖς, περιεδρέψασθε καλῶς, καὶ τῶν ἀνθέων τὰ ἄριστα καὶ τὸ μέλι, πᾶσι τοῖς πιστοῖς τῶν διδαγμάτων ὑμῶν, προτίθεσθε ὁμοῦ, εἰς πανδαισίαν αὐτῶν».

στ) Τὴν αὐστηρὴ Χριστιανικὴ ἠθικὴ καὶ Ὀρθόδοξη Πίστι, ποὺ ἐβίωσαν καὶ οἱ τρεῖς, τὰ ὀφείλουν στὶς Ἅγιες μητέρες τους, Ἐμμέλεια τοῦ Βασιλείου, Νόννα τοῦ Γρηγορίου καὶ Ἀνθούσα τοῦ Χρυσοστόμου. Ἐμπράκτως ἐδίδαξαν σὲ ὅλους τοὺς ἀσκητὲς καὶ τοὺς ἄγαμους κληρικοὺς τὴν ἄκρα ἀνιδιοτέλεια, ἀκτημοσύνη καὶ προσωπικὴ πτωχεία καὶ τοιουτοτρόπως κατώρθωσαν νὰ βιώσουν καὶ τὴν ἄμεμπτη παρθενία καὶ ὁ ὑμνογράφος ἀναφέρει:

«ἴδιον οὐδέν ἠνέσχοντο κτίσασθαι ἐν γῇ οἱ οὐρανόφρονες».

ζ) Τόσο πολὺ ἐπιμορφώθησαν, ποὺ ὁ ὑμνογράφος ἀναφέρει:

«νοήμονες, ἐκ τῶν κάτω σοφίας γενόμενοι».

η) Ἀνεδείχθησαν ἐπιστήμονες πραγματικοὶ καὶ γνῶστες ὅλων τῶν ἐπιστημῶν τῆς ἐποχῆς τους. Ἀναγιγνώσκων κάποιος τὶς ὁμιλίες τοῦ Μ. Βασιλείου στὴν Ἑξαήμερο καταπλήσσεται βλέπων τὴν βαθείαν γνῶσι τῆς φυσικῆς καὶ τῆς ἀστρονομίας. Ὁ ἴδιος ὁ Μ. Βασίλειος ὑπηρετοῦσε στὰ νοσοκομεῖα τῆς Βασιλειάδος ὡς ἰατρός, διότι ἐγνώριζε καὶ τὴν ἰατρική. Ὁ Μ. Βασίλειος ὡμιλοῦσε δύο φορὲς ἡμερησίως καὶ τὸ πλῆθος ἔσπευδε νὰ ἀπολαύσῃ τὶς ἀνεκτίμητες διδαχές του, οἱ ὁποῖες ἦταν αὐθόρμητες καὶ τὶς διέκοπτε, γιὰ νὰ συνεχίσῃ τὴν ἑπομένη.

θ) Ὁ Χρυσόστομος μὲ τὸ ἀνθηρό του ὕφος καὶ τὰ μελίρρυτα λόγια του ἐσαγήνευε τόσο πολύ τὰ πλήθη μέχρι σημείου, ποὺ ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμό τους νὰ τὸν χειροκροτοῦν ἐντὸς τοῦ Ναοῦ. Π.χ. Ἡ ὁμιλία του «ἐν λιμῷ» ἐμαλάκωνε καὶ τοὺς προσκεκολλημένους στὴν ὕλη πλουσίους, οὕτως ὥστε ἠμβλύνετο ἡ σκληροκαρδία τους καὶ οἱ ἴδιοι οἱ πλούσιοι ἔσπευδαν προθυμότατοι νὰ διαθέτουν τὸν πλοῦτο τους γιὰ ἀνακούφισι τῶν πτωχῶν.

ι) Ὁ Μέγας Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἐσαγήνευε τόσο πολὺ τὰ πλήθη, ποὺ ἐκινδύνευε νὰ σπάσῃ τὸ σιδερένιο κιγκλίδωμα τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας, ὅπου ἐκήρυττε στὴν Κων/πολι.

ια) Καὶ οἱ τρεῖς μόνον σωματικῶς ἦσαν διηρημένοι, ἀλλὰ ἦταν ἀδιαρρήκτως ἑνωμένοι ψυχικὰ καὶ πνευματικά.

Ε. ΕΟΡΤΗ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

α) Κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο, «ἑορτὴ Ἁγίου σημαίνει μίμησις Ἁγίου». Πρέπει ὄχι μόνο οἱ ἀσκητές, μοναχοὶ καὶ κληρικοί, ἀλλὰ καὶ οἱ λαϊκοί, γαλουχούμενοι ἡμεῖς καὶ γαλουχοῦντες τὶς ἑπόμενες γενεές μὲ τὰ νάματα τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς Πατρίδος καὶ τῆς Οἰκογενείας, προτρέποντες σεβασμὸν εἰς τὰ ἱερὰ σύμβολα καὶ τοὺς θεσμούς, νὰ τοὺς μιμούμεθα καὶ νὰ ἀκολουθῶμεν τὰ ἴχνη τους.

β) Σήμερον ὅμως οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις διὰ τῶν ὀργάνων τους πασχίζουν παντοιοτρόπως νὰ ἐκθεμελιώσουν ὅλες αὐτὲς τὶς διδασκαλίες καὶ τὴν βίωσι καὶ νὰ δημιουργήσουν μία τέτοια σύγχυσι κυρίως στοὺς νέους ἀνθρώπους καὶ ὡς «νοητὲς σουπιὲς νὰ θολώσουν τὰ νερά» τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νὰ ἀπωλέσουν τὸν προσανατολισμό τους, τὴν θρησκευτικὴ καὶ ἐθνική τους συνείδησι καὶ νὰ μετατραποῦν σὲ μία μάζα, γιὰ νὰ εἶναι λίαν εὐάλωτοι στὰ καταχθόνια σχέδιά τους.

γ) Ὅπως ἔχομεν γράψει ἐπανειλημμένως εἰς τὸ περιοδικόν μας «Φωτεινὴ Γραμμή» τεύχη 32 σελ. 27-28 καὶ σελ. 44, 37 σελ. 86-89, 47 σελ. 48-49 καὶ ἔχομεν ἀναρτήσει στὴν ἱστοσελίδα μας www.fotgrammi.gr, ἡ Μάργκαρετ Πανανδρέου ὁμοῦ μὲ τὴν τούρκισσα δημοσιογράφο Zeynep Oral ἐνήργησαν ὡς «Δούρειοι Ἵπποι» μὲ τὸ πέπλο τῆς περιβόητης «ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας» τὴν ἱστορία τῶν Τούρκων νὰ τὴν γράφουν Ἕλληνες καὶ τὴν ἱστορία τῆς Ἑλλάδος Τοῦρκοι ἢ Ἕλληνες ὑπὸ τουρκικὴ καθοδήγησι. Αὐτὴ ἡ συμφωνία ὑπεγράφη ἀπὸ τὸν μακαρίτη Ismael Cem μαζὶ μὲ τὸν Γεώργιο Ἀ. Παπανδρέου ἐν μέσῳ «ζεϊμπέκικων» (πολὺ χορευταρὰς εἶναι ὁ κ. Παπανδρέου, νομίζων ὅτι μὲ τὰ ζεϊμπέκικά του καὶ μὲ τοὺς χορούς του μετὰ τῶν σοσιαλ-ληστῶν τῆς «Διεθνοῦς» προάγει τὴν Δημοκρατία καὶ τὴν εὐημερία, ἐνῷ ἀντιθέτως αὐτοὶ οἱ σοσιαλιστὲς κατήντησαν σοσιαλ-ληστές τῶν λαῶν, ὡς π.χ. ὁ Μουμπάρα τῆς Αἰγύπτου, ὁ Ζὶν ἐλ - Ἀμπιντὶν Μπὲν Ἀλὶ τῆς Τυνησίας, ὁ Καντάφι τῆς Λιβύης κ.λπ., κ.λπ., οἱ ὁποῖοι μετὰ ἔρριξαν τὸν λαὸ στοὺς «ὄνυχας τῶν λεόντων» τῶν ξενοκίνητων στρατιωτικῶν. Δὲν τοῦ κόβει καθόλου τὸ μυαλὸ ὅτι οὐδόλως προάγει τὴν Ἑλλάδα μας, ἀλλὰ ἀντιθέτως τὴν προσβάλλει καὶ τὴν ταπεινώνει καὶ κατέστημεν διεθνῶς ἄκρως ἀναξιόπιστοι, ἀνέντιμοι καὶ ἀνυπόληπτοι, ὡς τὰ γεγονότα βοοῦν) καὶ ἐψηφίσθη ὁ ἀνθελληνικώτατος Νόμος ὑπ᾿ ἀριθμ. 2929/2001 (ΦΕΚ 142Α) ἐπισφραγίζων τὴν ἀνθελληνικὴ πολιτικὴ τῆς Μάργκαρετ Πανανδρέου μετὰ τῆς τούρκισσας δημοσιογράφου Zeynep Oral. Καὶ οἱ μὲν Τοῦρκοι δὲν ἐφήρμοσαν τὴν ἐν λόγῳ συμφωνία. Ἐξωμότες ὅμως καὶ ἀνδρείκελα Ἕλληνες ἐφήρμοσαν τὸν Νόμο 2929/2001 (ΦΕΚ 142Α), ὁ ὁποῖος δυστυχῶς παραμένει ἀκόμη ἐν ἰσχύϊ. Ντροπή μας !

Γι᾿ αὐτὸ ἔχομεν τὶς ἐμετικὲς διδασκαλίες ἱστορίας στὰ ἑλληνόπουλα, ὡς π.χ.

• Συνοστισμὸς στὴ Σμύρνη τῆς κ. Ρεπούση,

• Τὴν ἡρωϊκὴ ἀντίστασι τῶν Σουλιωτισσῶν ὅτι δῆθεν δὲν αὐτοθυσιάσθησαν γιὰ νὰ γλυτώσουν τοὺς βιασμοὺς τῶν ἄξεστων Μωαμεθανῶν Τούρκων, ἀλλὰ ὅτι οἱ Ἕλληνες τὶς ἔσπρωχναν κάτω,

• Ὅτι ὁ Γέρος Σαμοὺλ ἦταν μεθυσμένος καὶ γι᾿ αὐτὸ ἐπῆρε φωτιὰ ἡ πυτιτιδαποθήκη του στὸ Κούγκι,

• Ὅτι ὁ θρυλικὸς ἀγωνιστὴς τοῦ 1821 Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εἶναι σφαγεὺς τῶν φιλήσυχων καὶ εἰρηνοποιῶν Τούρκων τῆς Τριπολιτσᾶς καὶ τῆς Πελοποννήσου,

κ.λπ., κ.λπ. κατάπτυστα «μαργαριτάρια» τῶν ἐξωμοτῶν Ἑλλήνων. Ἡ δὲ ἀντεθνικὴ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος νὰ χορηγῇ 1.000.000€ γιὰ τέτοιες ἀνθελληνικὲς διαστρεβλώσεις τῆς ἱστορίας μας. Ἀκόμη ἡ εὐτελέστατη καὶ ἀνθελληνικὴ ἐκπομπὴ «Τὸ Ἵδρυμα» νὰ ἔχῃ κάποιο ἀνώμαλο νὰ παριστάνῃ τὸν πρόγονό μας Μέγα Ἀλέξανδρο λέγοντα: «εἶμαι καὶ ὀλίγον Σκοπιανός, εἶμαι καὶ ὀλίγον ἀνώμαλος».

δ) Πρὸς τοῦτο ἐπιβάλλεται νὰ ἀντισταθῶμε γενναίως ὄχι μόνο στὸν οἰκονομικὸ μαρασμό, ποὺ μᾶς ἐπέφεραν, ἀλλὰ πρωτίστως καὶ κυρίως στὴν καταρράκωσι καὶ εὐτελισμὸ τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν τῆς φυλῆς μας, νὰ ἐπιστρέψωμε στὶς ρίζες μας, γιὰ νὰ προλάβωμε τὸν πλήρη ἐξαφανισμό μας ὡς ἄτομα καὶ ὡς ἔθνος.

ε) Στὸ τεῦχος 34 τοῦ περιοδικοῦ μας «Φωτεινὴ Γραμμή, σελίδες 10-28, ἐδημοσιεύσαμε τὸν περισπούδαστο πρυτανικὸ λόγο ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους 1981-1982 τοῦ καθηγητοῦ τοῦ Ἀστικοῦ Δικαίου τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀειμνήστου Ἐμμανουὴλ Ἰ. Βουζίκα: «Οἱ τρεῖς Ἱεράρχαι ὡς νομικοί». Τὸ ἔχουμε ἀναρτήσει καὶ στὴν ἱστοσελίδα μας www.fotgrammi.gr.

στ) Δυστυχῶς δὲν ἐπαρκοῦμε νὰ συγγράψωμε σειρὰ ἄρθρων περὶ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν ὡς ἀνεδείχθησαν αὐτοὶ καὶ ὡς : θεολόγοι, φιλόλογοι, φιλόσοφοι, κοινωνιολόγοι, μαθηματικοί, ψυχολόγοι, φυσικοί, ἀστρονόμοι καὶ περὶ τῶν λοιπῶν ἐπιστημῶν, τὶς ὁποῖες εἶχαν σπουδάσει μετὰ ζήλου λίαν ἐπιτυχῶς. Μακάρι προσεχῶς νὰ προσέλθουν ἱκανοὶ συνεργάτες καὶ νὰ ἀναπτύξουν ὅλα αὐτὰ τὰ θέματα καὶ νὰ ἔχωμε καὶ τὴν οἰκονομικὴ δυνατότητα νὰ τὰ δημοσιεύωμε.

ζ) Στὴν ἱστορία πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται ὅτι συνῆλθε κάποια Σύνοδος διὰ νὰ ἅρῃ τὸν ἀφορισμὸ τοῦ μεγάλου φίλου τοῦ Θεοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ὅμως ὁ Θεὸς ὁ ἴδιος τὸν ἐδικαίωσε περιτράνως ἐφαρμόζων τὴν ρῆσιν τοῦ Θεάνθρώπου:

«μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.» (Λουκ. 6, 22).

Περιοδικόν «Φωτεινή Γραμμή»

Ερώτηση του βουλευτή του ΛΑΟΣ Ηλία Πολατίδη για τις προσβολές των εθνικών και θρησκευτικών μας συμβόλων

2012-01-31T16:47:00.000+02:00

Επίκαιρη Ερώτηση υπέβαλε προς τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτή, ο Βουλευτής Σερρών του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Η. Πολατίδης σχετικά με τις προσβολές των εθνικών και θρησκευτικών μας συμβόλων από «αγνώστους» που αυξάνονται και εντείνονται . Η Ερώτηση θα συζητηθεί την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου. Το πλήρες κείμενο της Ερωτήσεως έχει ως εξής.

Έχουν ενταθεί την τελευταία περίοδο επιθέσεις σε εθνικά και θρησκευτικά σύμβολα. Την περίοδο των εορτών επιχειρήθηκαν και υλοποιηθήκαν αρκετοί εμπρησμοί σε εορταστικές φάτνες (Σέρρες, Θεσσαλονίκη)...

Αποκορύφωμα των αντεθνικών αυτών εκδηλώσεων υπήρξε η βεβήλωσης του τάφου του ήρωος Δημητρίου Υψηλάντου στο Ναύπλιο. «Άγνωστοι», όπως επισημαίνουν τα ρεπορτάζ των τοπικών ΜΜΕ, έσπασαν το σταυρό από το ταφικό μνημείο του Δημητρίου Υψηλάντου στην Πλατεία Τριών Ναυάρχων. Επίσης κατέστρεψαν τον ιστό της ελληνικής σημαίας ενώ αποπειράθηκαν να κλέψουν ένα κανόνι από την Πλατεία Κολοκοτρώνη, αποκολλώντας το από την βάση του αγάλματος του ήρωος της Επαναστάσεώς μας.

Ο Δήμαρχος της πόλεως δήλωσε ότι ο Δήμος θα καταθέσει μήνυση κατ’ αγνώστων ενώ εξέφρασε την οργή και την αγανάκτησή του για τα γεγονότα.

ΕΡΩΤΑΤΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ

1. Σε τι ενέργειες προέβησαν οι αστυνομικές αρχές για να συλλάβουν τους «τελείως γνωστούς» δήθεν αγνώστους δράστες;

2. Τι μέτρα έχουν ληφθεί για να σταματήσουν τα απαράδεκτα αυτά φαινόμενα;

Αθήναι, 31 Ιανουαρίου 2012

Εορτασμός των Τριών Ιεραρχών από τη Μητρόπολη Πειραιώς παρουσία του Αν. Υπουργού Παιδείας Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου

2012-01-30T23:12:00.002+02:00

Με μία άκρως ενδιαφέρουσα και συγκλονιστική ομιλία από τον Εκπαιδευτικό κ. Δημήτριο Νατσιό,πραγματοποιήθηκε σήμερα η καθιερωμένη εκδήλωση προς τιμήν των Εκπαιδευτικών, από την Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.

Στο καλωσόρισμά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην αλλαγή νοοτροπίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος τονίζοντας πως «μεταποιήσαμε την μόρφωση ως μία τεχνοτροπική διεργασία χωρίς όραμα και ελπίδα», συμπληρώνοντας πως «ο άνθρωπος μορφώνεται μόνο όταν προσκύψει στο πρόσωπο του Θεανθρώπου».

Στη συνέχεια το λόγο έλαβε ο παριστάμενος αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, ο οποίος χαιρέτισε την πρωτοβουλία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και αναφέρθηκε επιγραμματικά στην αξία και τη σημασία της Εκκλησίας στα θέματα της παιδείας...

Ακολούθησε η ομιλία του εκπαιδευτικού Δημήτρη Νατσιού, ο οποίος όντας ενεργός δάσκαλος «στην τάξη 22 χρόνια», όπως χαρακτηριστικά είπε, αναφέρθηκε στα δεινά της Ελληνικής παιδείας και στην προσπάθεια όχι μόνο της αποχριστιανοποίησης των σχολείων, αλλά και ευτελισμού του δασκάλου. «Παιδεία, ίσον δάσκαλος», σημείωσε ο κ. Νατσιός «και όχι ‘’πρώτα ο μαθητής’’». Ο δάσκαλος κάνει την παιδεία και ανοίγει ορίζοντες στους μαθητές του.

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ανέφερε πως το 1821 η Οικονομία του Θεού κατάφερε να ελευθερώσει ένα γένος μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς και σήμερα η Οικονομία των κρατών καταστρέφει όλα όσα χτίστηκαν με κόπο όλα αυτά τα χρόνια.

Έκανε εκτενή αναφορά και παρουσίασε τις διαφορές ανάμεσα στα παλιά και τα νέα σχολικά βιβλία σημειώνοντας με έμφαση πως «από τα βιβλία του δημοτικού, εξαφανίστηκε το δημοτικό τραγούδι και τη θέση του πήραν οι συνταγές μαγειρικής».

Έκανε λόγο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί σήμερα, σημειώνοντας με νόημα πως οι Τρείς Ιεράρχες δεν έχουν θέση που πρέπει στην εκπαίδευση του σήμερα. Παρών στην Εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, η οποία διοργανώνεται κάθε χρόνο με την ευκαιρία της εορτής των Τριών Ιεραρχών, ήταν και ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιώς, ο οποίος φιλοξένησε και εφέτος την εκδήλωση.

Η ομιλία μεταδόθηκε απευθείας τόσο από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό, όσο και από την Διαδικτυακή Τηλεόραση της Πειραϊκής Εκκλησίας.

πηγή: συν-οδοιπορία

Απουσιάζουν οι δύο εκ των Τριών Ιεραρχών από τα Θρησκευτικά του Γυμνασίου

2012-01-30T20:58:00.002+02:00

Γιορτή των Τριών Ιεραρχών σήμερα (30/1/2012). Και τα βιβλίο Θρησκευτικών της Γ΄ Γυμνασίου, παρά τις πολλές υποδείξεις Θεολόγων εκπαιδευτικών παραμένει χωρίς διορθώσεις. Απουσιάζει από αυτό κάθε αναφορά στην γιορτή των Τριών Ιεραρχών αλλά και στο βίο και το έργο των δύο εξ αυτών. Μόνο στο Μέγα Βασίλειο είναι αφιερωμένη η 16η διδακτική ενότητα του βιβλίου. Για τον άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο και τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο δεν γίνεται καμία αναφορά. Φαίνεται πως είναι πολλοί στον αριθμό οι Τρεις Ιεράρχες και επελέγη ο ένας εξ αυτών αφού έπρεπε άλλες διδακτικές ενότητες να αφιερωθούν σε σημαντικότερα ζητήματα όπως «Μαρτίνος Λούθηρος. Η Mεταρρύθμιση στη δυτική χριστιανοσύνη», «Oι Pωμαιοκαθολικοί στην εποχή μας», «Οι Προτεστάντες στην εποχή μας», «Η Εκκλησιαστική τέχνη στη Δύση» και άλλα παρόμοια. Και αυτά μεν συμβαίνουν στο μέχρι σήμερα διδασκόμενο βιβλίο Θρησκευτικών της Γ΄ Γυμνασίου...

Στο δε νέο πρόγραμμα σπουδών για τα Θρησκευτικά τόσο του Γυμνασίου όσο και του Δημοτικού σχολείου η μοναδική αναφορά στους Τρεις Ιεράρχες βρίσκεται στην ενότητα «Η συνάντηση του Χριστιανισμού με τον Ελληνισμό» στην Α΄ Γυμνασίου όπου υπάρχει και η αναφορά «Μ. Βασίλειος – Τρεις Ιεράρχες: Προτροπή των νέων να μελετούν την ελληνική φιλολογία και επιστήμη».

Κατά τα λοιπά οι Τρεις Ιεράρχες συνεχίζουν να είναι οι προστάτες της ελληνικής παιδείας και των γραμμάτων…

Διαβάστε και σχετική ανάρτησή μας το 2009: Τo νέο βιβλίο Θρησκευτικών της Γ΄ Γυμνασίου και ο χαρακτήρας του μαθήματος των Θρησκευτικών

«Μεγάλοι δάσκαλοι θρησκειών του κόσμου» στο νέο πρόγραμμα σπουδών για τα Θρησκευτικά

2012-01-30T20:42:00.003+02:00

«Μεγάλοι δάσκαλοι θρησκειών του κόσμου» στο νέο πρόγραμμα σπουδών για τα Θρησκευτικά

Πανθρησκειακός συγκρητισμός

Το νέο πρόγραμμα σπουδών για τα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου προβλέπει στην πρώτη κιόλας Θεματική Ενότητα (ΘΕ) των Θρησκευτικών της Ε΄ Δημοτικού την αναφορά στον «Ιησού ως δάσκαλο» με παράλληλη αναφορά στους «μεγάλους δασκάλους των θρησκειών του κόσμου» δηλαδή «τον Μωάμεθ, τον Κομφούκιο και τον Βούδα». Πρόκειται για ένα μόνο παράδειγμα του συγκρητιστικού τρόπου με τον οποίο προσεγγίζονται η Αλήθεια του Χριστού σε σχέση με τις άλλες θρησκείες από τους συντάκτες του νέου προγράμματος σπουδών. Ο Ιησούς δεν είναι ο Ένας και Μοναδικός Θεός αλλά ένας διδάσκαλος όπως ο Βούδας, ο Κομφούκιος και ο Μωάμεθ! Η κλήση των Μαθητών ή η Επί του Όρους ομιλία χρησιμοποιούνται στην ΘΕ αυτή ως δείγματα της ιδιότητος του Ιησού ως διδασκάλου...

Μία τέτοια προσέγγιση των Θρησκειών και παρουσίαση των «δασκάλων των θρησκειών» θυμίζει σε όσους έχουν μελετήσει σχετικά κείμενα το βιβλίο «Μεγάλοι Μύστες» των εκδόσεων «Ιάμβλιχος» που στην συνοπτική παρουσίαση σημειώνεται ότι πρόκειται για «ένα έργο που ενέπνευσε πολλές γενιές αναγνωστών, είναι προϊόν της ώριμης συγγραφικής περιόδου του Εντουάρ Σιρέ, κατά την οποία προσπάθησε να επιδείξει τη βασική ενότητα πίσω από όλες τις ανώτερες θρησκείες. Θρησκείες που λειτουργούν ως μέσα αποκάλυψης του ενός θείου κόσμου, μέσω της ψυχής των προφητών τους».

Μήπως σε κάτι τέτοιο στοχεύει πλέον και το νέο μάθημα Θρησκευτικών; Τι Χριστός, τι Βούδας, τι Μωάμεθ, τι Κομφούκιος, όλοι είναι διδάσκαλοι θρησκειών; Λοιπόν; Τα Θρησκευτικά στην υπηρεσία της Πανθρησκείας και της Νέας Εποχής;

Συνεδριάζει την Τετάρτη η Διακομματική Επιτροπή για το Νέο Λύκειο

2012-01-30T20:10:00.000+02:00

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του esos.gr την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2012 συνεδριάζει η Διακομματική Επιτροπή για την Παιδεία με θέμα συζήτησης το νομοσχέδιο για το Νέο Λύκειο, το Τεχνολογικό Λύκειο αλλά και το εξεταστικό σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Η Επιτροπή θα επεξεργαστεί το νομοσχέδιο για το Νέο Λύκειο. Ζητούμενη είναι τόσο η επίτευξη συναίνεσης των κομμάτων όσο και η λήψη οριστικής απόφασης για το εξεταστικό σύστημα για το οποίο έχει κληθεί να προτείνει και πάλι θέσεις ο καθηγητής Μπαμπινιώτης...

Σημαντική παραμένει για τους Θεολόγους η τελική πρόβλεψη του νομοσχεδίου για το μάθημα των Θρησκευτικών στο Νέο Λύκειο. Οι Θεολόγοι ζητούν την διατήρηση υποχρεωτικού μαθήματος Θρησκευτικών σε όλες τις τάξεις και στις ώρες που διδάσκεται ως σήμερα. Η περσινή εξαγγελία του Υπουργείου Παιδείας προέβλεπε τη μετατροπή των Θρησκευτικών σε μονόωρο μάθημα στη Β΄ Λυκείου και σε επιλογής στη Γ΄ τάξη.

Ομιλία της θεολόγου Βασιλικής Ιορδανίδου για τους Τρεις Ιεράρχες

2012-01-30T20:00:00.000+02:00

Ομιλία για τους Τρεις Ιεράρχες (30/1/2012)

Της Βασιλική Ιορδανίδου

Θεολόγος ΓΕΛ Ανωγείων και Γ΄ Γυμνασίου Ανωγείων

Καλούμαστε σήμερα να εορτάσουμε τους τρεις μεγάλους Ιεράρχες της Εκκλησίας μας, το Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο το Θεολόγο και Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Τι θα μπορούσε να πει κανείς για τις τρεις αυτές μεγάλες προσωπικότητες της χριστιανοσύνης; Τι θα μπορούσε κανείς να αναφέρει για το ήθος, τις αξίες, τις αρχές, την έμπρακτη αγάπη, την πυγμή και το μεγαλείο των τριών Ιεραρχών;

Σε μια εποχή, που μαστίζεται από την οικονομική κρίση και τις δυσχέρειες, ξεπροβάλει το παράδειγμα ενός βαθύπλουτου ανθρώπου, του Μεγάλου Βασιλείου, που μοίρασε όλη την περιουσία του για να χτίσει νοσοκομεία, γηροκομεία και ορφανοτροφεία.

Σε μια εποχή που όλοι οι πολιτικοί και τα στελέχη ενδιαφέρονται μόνο για τις θέσεις και τα κεκτημένα τους, αναδύεται το παράδειγμα του Γρηγορίου του Θεολόγου, που παραιτήθηκε από τον Οικουμενικό Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, προκειμένου να ειρηνεύσει η Εκκλησία και να σταματήσουν οι διαξιφισμοί και οι διαμάχες. Σε μια εποχή που άσκηση κριτικής στην εξουσία θεωρείται ματαιοπονία ή σκάνδαλο, φωτίζει το παράδειγμα του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, που συγκρούστηκε με την αυτοκρατορική αυλή, ασκώντας δριμύτατη κριτική για τις ανηθικότητες και τα παρασκήνια, πληρώνοντας το με τη ζωή του, πεθαίνοντας στην εξορία μετά από αντίξοες συνθήκες.

Εκτός όμως από λαμπρά παραδείγματα ηθικής καθαρότητας, έμπρακτης αγάπης και αλληλεγγύης υπήρξαν μελίρρυτοι ποταμοί σοφίας, εραστές της παιδείας και δεινοί ομιλητές, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το απολυτίκιο τους, το οποίο ακούσαμε σήμερα στην Εκκλησία. Η εορτή των τριών Ιεραρχών καθιερώθηκε το 1100 μ.Χ. από το βυζαντινό αυτοκράτορα, Αλέξιο Κομνηνό, έχασε όμως την αίγλη της κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Το 1826 μ.Χ. ο Φρειδερίκος Γκίλφορντ, ιδρυτής της Ιονίου Ακαδημίας, και ο Κωνσταντίνος Τυπάλδος, καθιέρωσαν την ημέρα της εορτής των Τριών Ιεραρχών, ως ημέρα αφιερωμένη στην Ελληνική Επτανησιακή Παιδεία και δεκαέξι χρόνια αργότερα το 1842 μ.Χ. το Πανεπιστήμιο Αθηνών, με απόφαση της Συγκλήτου, καθιέρωσε για όλη την ελεύθερη Ελλάδα την εορτή των Τριών Ιεραρχών ως ημέρα αφιερωμένη στην Παιδεία και τα Γράμματα. Από τότε μέχρι και σήμερα οι τρεις Ιεράρχες θεωρούνται προστάτες των μαθητών και των σπουδαζόντων εν γένει, και η μέρα εορτής τους, η 30η Ιανουαρίου, είναι σχολική αργία.

Και οι τρεις, παρ’ ότι αφιέρωσαν τα χαρίσματα και τις ικανότητές τους στην διακονία του Ευαγγελίου του Χριστού, δεν απαξίωσαν την κοσμική σοφία. Συνιστούσαν τη σοβαρή σπουδή των επιστημών και μάλιστα τόνιζαν την αξία της ελληνικής σοφίας. Όχι μόνο δεν αντιτάχθηκαν στο αρχαιοελληνικό πνεύμα, αλλά, όπως άλλωστε και όλοι οι εκκλησιαστικοί Πατέρες, προσέλαβαν όλα τα θετικά στοιχεία του Ελληνισμού. Αξιοποίησαν κατά τον καλύτερο τρόπο πολλές απόψεις και θεωρίες της ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης, χωρίς βέβαια να αλλοιώσουν την ορθόδοξη χριστιανική αποκαλυπτική αλήθεια.

Ιδιαίτερα στον τομέα της παιδαγωγικής οι Άγιοι Πατέρες ανεδείχθησαν πρωτοπόροι. Εδώ συναντούμε αντιλήψεις και μεθόδους, που διέπονται από διαχρονικό χαρακτήρα και τις κάνουν να έχουν εφαρμογή και στη σύγχρονη παιδαγωγική πραγματικότητα. Θέτουν δηλαδή τις βάσεις πάνω στις οποίες στηρίζεται η σύγχρονη παιδαγωγική και η ψυχολογία. Οι παιδαγωγικές τους αρχές διακρίνονται για την πληρότητα και την καθολικότητά τους. Επιγραμματικά αναφέρουμε ότι ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος τονίζει την αρχή της εποπτικότητας, ο Μέγας Βασίλειος ομιλεί για την προσθήκη νέων γνώσεων κατά την διδασκαλία, η οποία πρέπει να γίνεται σιγά-σιγά και με μέτρο, ενώ ο Ιωάννης Χρυσόστομος ομιλεί για αρχή της εξατομικευμένης διδασκαλίας, όπως την ονομάζει η σύγχρονη παιδαγωγική επιστήμη.

Για το λόγο αυτό οι Τρεις Ιεράρχες αναδείχθηκαν και απαράμιλλοι παιδαγωγοί. Οι συμβουλές και οι παραινέσεις τους απευθύνονταν σε όλους όσους μετέχουν στην παιδαγωγική διαδικασία, δηλαδή τους γονείς, τους νέους και τους δασκάλους, συμβουλές οι οποίες παραμένουν επίκαιρες μέχρι και σήμερα. Και οι Τρεις μεγάλοι Ιεράρχες θεωρούν ως τη σπουδαιότερη αρετή την αγάπη για την παιδεία. Γνώρισμα του άξιου παιδαγωγού είναι η θέλησή του να βοηθήσει τους μαθητές του να γνωρίσουν την αλήθεια, κινούμενος από ανιδιοτελή και μόνον αγάπη, ενώ οι μαθητές από την πλευρά τους θα ανταποκριθούν ανάλογα με ένθερμο ζήλο και δίψα για μάθηση. Σύμφωνα με τους Τρεις Ιεράρχες, η απόλυτη ένδειξη αγάπης του δασκάλου προς τους μαθητές του, είναι η προσευχή προς τον Θεό, να ενισχύσει αυτόν και τους μαθητές του στο δύσκολο έργο της αγωγής, ενώ σκοπός των μαθητών, να ανταποκριθούν στην αγάπη για την παίδευση και την ηθική προκοπή τους. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που οι Τρεις Ιεράρχες θεωρούνται και είναι προστάτες των γραμμάτων και της παιδείας. Μεγάλο το έργο τους και τεράστια η προσφορά τους. Η δική μας ελάχιστη ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης προς τους φωστήρες της παιδείας, είναι η αναγνώριση του έργου τους και η προσπάθεια μας να εφαρμόσουμε στο σχολείο μας τις αρχές και τις αξίες των Πατέρων αυτών.

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Αγάπη προς την Πατρίδα (Θ΄)

2012-01-30T19:24:00.000+02:00

Διαβάστε και Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Αγάπη προς την Πατρίδα Μέρος Α΄ , Μέρος Β΄ , Μέρος Γ΄ , Μέρος Δ΄ , Μέρος Ε΄, Μέρος ΣΤ΄, Μέρος Ζ΄ και Μέρος Η΄

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ Θ΄

Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. & Κονίτσης
email: p.ioil@freemail.gr

Σφοδρός πολέμιος της έννοιας της πατρίδας υπήρξε και ο Νίτσε, ο οποίος έγραψε τα εξής: «Μεταξύ των σημερινών Ευρωπαίων δεν λείπουν τα ελεύθερα πνεύματα, που έχουν το δικαίωμα να απονέμουν στον εαυτό τους τον τίτλο «απάτριδες» -τίτλο εξαιρετικό και τιμητικό. Προς αυτούς όλους διόλου ιδιαιτέρως αφιερώνω την κρυφή μου σοφία… Διότι είναι σκληρή η τύχη τους, αβέβαιη η ελπίδα τους και είναι αληθινό κατόρθωμα να βρει κανείς γι’ αυτούς κάποια παρηγοριά»...

Πράγματι, η ομολογία του Νίτσε περί του ότι ο άπατρις δεν βρίσκει παρηγοριά είναι απολύτως ορθή αλλά από άλλη πλευρά. Ο ίδιος ο Νίτσε έπαθε πνευματικό και διανοητικό σκοτισμό και πέθανε παράφρων.

***

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;

Τι είν’ η πατρίδα μας;

Μην είν’ οι κάμποι;

Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;

Μην είν’ ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;

Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά;

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι

και κάθε χώρα της με τα χωριά,

κάθε νησάκι της, που αχνά προβάλλει,

κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα

αρχαία μνημεία της, χρυσή στολή,

που η τέχνη φόρεσε, και το

καθένα μία δόξα αθάνατη αντιλαλεί;

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,

και κάτι, που ’χομε μες στην καρδιά,

και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου ακτίνα

και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

(Ποίημα Ι. Πολέμη).

Όπως ήδη είπαμε το αίσθημα της φιλοπατρίας υπάρχει σε κάθε λαό. Έχει φυτευθεί από τον Ίδιο το Δημιουργό μέσα στην ανθρώπινη καρδιά. Είναι φαινόμενο με τεράστιες και απροσμέτρητες διαστάσεις και προεκτάσεις. Εμείς μάλιστα που έχουμε ευλογηθεί από το Θεό να είμαστε και Ορθόδοξοι Χριστιανοί και Έλληνες, τη φιλοπατρία τη θεωρούμε ως μεγάλο προτέρημά μας. Ο γνήσιος Έλληνας αγαπά όσο κανείς άλλος λαός, λόγω και έργω, τον τόπο αυτό που γεννήθηκε ο ίδιος και αναπαύονται οι πρόγονοί του. Τον βράχο αυτό, στο σταυροδρόμι των τριών ηπείρων και των θαλασσών, που λέγεται Ελλάδα, τον θεωρεί, και είναι άλλωστε, ιερή κληρονομιά. Είναι τόσο εξαγνισμένος από τις θυσίες των τέκνων της, ώστε αν πάρει κανείς μία χούφτα χώμα και το αναλύσει, θα βρει περισσότερο αίμα και δάκρυα από τον αγώνα της φυλής, παρά νερό από τη βροχή και τα χιόνια. Αυτή η αγάπη που εμπνέεται από το φως του Ευαγγελίου είναι η πλέον γνήσια έκφραση του αληθινού και γνήσιου πατριωτισμού, που βρίσκεται μακριά από προσωπικά οφέλη και μονομερείς κατευθύνσεις, όπως μας τον δίνει χαρακτηριστικά ανώνυμος συγγραφέας –που αποτελεί τη φωνή των ανώνυμων στρατιωτών του Γένους μας- σε «Δοκίμιο Πατριωτισμού» που κυκλοφόρησε το 1817.

Την εποχή εκείνη ο Έλληνας χριστιανός είχε την πατρίδα ως ιδέα, ως βίωμα και όραμα και ετοιμαζόταν να δώσει σάρκα και οστά στην ελευθερία, κάτω από τον χλευασμό των ισχυρών της Γης.

Ας δούμε κάποια ψήγματα χρυσού από το εθνικό μας αυτό κειμήλιο:

«Η φωνή της πατρίδος είναι ιερά και απαραβίαστος…

Η Πατρίς φωνάζει και ο Πατριώτης παραιτεί μετά προθυμίας αναπαύσεις, γονείς, τέκνα, γυναίκα, φίλους, κέρδη, δια να αντιπαραταχθεί υπό τας Εθνικάς σημαίας. Η Πατρίς προσκαλεί και ο πατριώτης, γέρων η νέος, συναριθμείται εις τας φάλαγγας του Έθνους… Διευθύνει τα μερικά συμφέροντα προς το γενικόν καλόν…».

Αυτή είναι η φιλοπατρία της φυλής μας που συγκινεί και φίλους, αλλά και εχθρούς. Άλλωστε από τους δικούς μας προγόνους ακούστηκε ο βαθύς λόγος: «Μητρός τε και Πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστιν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά Θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσι».

Δηλ.: Κι από τη μητέρα κι από τον πατέρα και απ’ όλους τους άλλους προγόνους, το πολυτιμότερο πράγμα είναι η πατρίδα και σεβαστώτερο και αγιώτερο και σ’ ανώτερη θέση και κατά τη γνώμη των Θεών και κατά τη γνώμη των φρονίμων ανθρώπων. Ας προσέξουμε τις τελευταίες λέξεις της ρήσης αυτής «τοις νουν έχουσι». Έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την κάθε εποχή και κυρίως για τη δική μας…

Οι κατά καιρούς τυχόν ελάχιστοι Εφιάλτες, τους οποίους τόσο αποστρέφεται ο ελληνικός λαός, δεν είναι παρά η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ας μην μένουμε σ’ αυτά. Ας βλέπουμε κι ας προχωρούμε πάντοτε μπροστά, σήμερα μάλιστα που η παγκοσμιοποίηση ζητά να πολτοποιήσει τα πάντα, και ας ακούγεται πάντοτε στην συνείδησή μας ο ι. όρκος των Ιερολοχιτών:

«Ως Χριστιανός Ορθόδοξος και μέλος της ημετέρας Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ορκίζομαι…να μείνω πιστός στη Θρησκεία μου και στην Πατρίδα μου. Ορκίζομαι να χύσω κι αυτήν την τελευταία ρανίδα του αίματός μου για τη Θρησκεία και την Πατρίδα μου. Να χύσω το αίμα μου για να νικήσω τους εχθρούς της Θρησκείας η να πεθάνω σαν μάρτυρας για τον Ιησού Χριστό».

Φυσικά την αρετή της φιλοπατρίας τονώνει και η θριαμβεύουσα Εκκλησία μας. Και δεν θα μπορούσε να συμβαίνει και διαφορετικά, αφού η στρατευομένη μας Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι κάτι το διαφορετικό από την θριαμβεύουσα.

Οι Άγιοι από τον ουρανό βλέπουν και βοηθούν και συμπαρίστανται στους αγώνες των εν Χριστώ αδελφών τους που αγωνίζονται και μαρτυρούν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

Θα χρειάζονταν τόμοι ολόκληροι για να περιλάβουμε τα σημεία και τις θαυμαστές επεμβάσεις του ουρανού στον ένδοξο αγώνα του πατριωτισμού. Στη συνέχεια, θα αναφερθούν ορισμένα θαύματα της Θεοτόκου και των αγίων που δείχνουν καθαρά ότι οι χριστιανοί έχουν χρέος να αγαπούν την Πατρίδα τους και να αγωνίζονται για το Έθνος τους, τόσο σε καιρούς ειρήνης, όσο και σε καιρούς πολέμου αμυντικού η απελευθερωτικού.

(Συνεχίζεται...)

Δεν είναι ακόμη έτοιμο το Νέο Λύκειο

2012-01-30T16:10:00.000+02:00

Αναβλήθηκε η συνεδρίαση της Διακομματικής Επιτροπής για την Παιδεία την περασμένη εβδομάδα και μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό πότε τελικά θα συνεδριάσει με αντικείμενο μελέτης το νομοσχέδιο για το Νέο Λύκειο αλλά και το Τεχνολογικό Λύκειο. Εκτός της συναίνεσης των κομμάτων που αναζητά η Υπουργός Παιδείας, φαίνεται πως δεν είναι ακόμη έτοιμο και το νέο εξεταστικό σύστημα εισαγωγής στις ανώτερες και ανώτατες σχολές, για το οποίο έχει ζητηθεί και πάλι η γνώμη του καθηγητή Γεώργιου Μπαμπινιώτη.

Η Υφυπουργός Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου μιλώντας σήμερα σε δημοσιογράφους για τις πανελλαδικές εξετάσεις είπε μεταξύ άλλων: «Υπάρχουν αυτή τη στιγμή πολλές και πολύ ουσιαστικές επεξεργασίες για ένα νέο εξεταστικό σύστημα...

που από πέρσι θέλει να φύγει από την παπαγαλία και να πάει σε ένα πολύ πιο ουσιαστικό σύστημα, όπως αυτό αποτυπώνεται στην προσπάθεια που κάναμε στην Α’ Λυκείου με την ερευνητική εργασία (project). Είμαστε στην τελική επεξεργασία. Η αλλαγή του εξεταστικού συστήματος είναι ένα σύνθετο εγχείρημα. Μόλις ολοκληρωθεί, θα ανακοινωθεί».

Το Νέο Λύκειο πηγαίνει λοιπόν ακόμη πιο πίσω και είναι άγνωστο ακόμη αν το νέο εξεταστικό θα εφαρμοστεί για τους μαθητές της φετινής Α΄ Λυκείου. Μια τέτοια καθυστέρηση είναι προφανώς ευνοϊκή για το μάθημα των Θρησκευτικών. Στον χρόνο που μεσολαβεί μέχρι την ολοκλήρωση του νομοσχεδίου για το Νέο Λύκειο όλοι οι σχετιζόμενοι με το μάθημα των Θρησκευτικών πρέπει να ασκήσουν κάθε δυνατή επιρροή ώστε το μάθημα των Θρησκευτικών να διατηρήσει και την υποχρεωτικότητά του και τις ώρες διδασκαλίας του σε όλες τις τάξεις του Λυκείου.

Έρχονται νέες συγχωνεύσεις - καταργήσεις σχολείων

2012-01-30T15:49:00.002+02:00

Δημοσιεύουμε σημερινή εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας που αφορά σε συγχωνεύσεις, καταργήσεις και ιδρύσεις σχολείων

Μαρούσι, 30 - 1 - 2012

Αρ.Πρωτ. 10112 /Δ4

«Μεταβολές σχολικών μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης σχολικού έτους 2012-2013»

Το Υπουργείο Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων με στόχο την ποιοτική αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης προχωρά στις προβλεπόμενες από την εκπαιδευτική νομοθεσία μεταβολές (ιδρύσεις, καταργήσεις, συγχωνεύσεις, προαγωγές, υποβιβασμοί) σχολικών μονάδων Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης για το σχολικό έτος 2012-13...

Παρακαλούνται οι Διευθυντές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, μέχρι 10-02-2012 :

1) Να καταχωρήσουν στο Σύστημα Καταγραφής (Survey) τις προτάσεις-εισηγήσεις τους για τις μεταβολές των σχολικών μονάδων της αρμοδιότητάς τους, σύμφωνα με τις διατάξεις των παρ. 1 και 2 του άρθρου 11 του Ν. 1966/91. Για το σκοπό αυτό στο Σύστημα Καταγραφής Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Survey) έχουν προστεθεί φόρμες προτάσεων-εισηγήσεων, ώστε η διαδικασία υποβολής τους να γίνει ηλεκτρονικά.

2) Να υποβάλλουν τις προτάσεις αυτές στα αρμόδια Δημοτικά Συμβούλια.

Αφού γνωμοδοτήσουν έγκαιρα τα δημοτικά συμβούλια σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 15 του άρθρου 59 του Ν. 3966/2011 (118 Α΄), οι Διευθυντές ΠΕ και ΔΕ θα συγκεντρώσουν τις γνωμοδοτήσεις των Δημοτικών Συμβουλίων αρμοδιότητάς τους και θα τις διαβιβάσουν μέχρι 24-02-2012 στο ΥΠΔΒΜΘ και στις οικείες Περιφερειακές Διευθύνσεις. Μαζί με τις γνωμοδοτήσεις των Δημοτικών Συμβουλίων θα αποσταλούν βεβαιώσεις ανάληψης δαπάνης για τις λειτουργικές ανάγκες των προτεινόμενων προς ίδρυση σχολείων που θα εκδώσουν οι οικονομικές υπηρεσίες των οικείων δήμων, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 2 του άρθρου 2 του ΠΔ 113/2010 (ΦΕΚ 194/Α΄/22-11-2010).

Οι Περιφερειακοί Διευθυντές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης θα υποβάλουν την εισήγησή τους μέχρι 02-03-2012.

Επισημαίνεται ότι σε περίπτωση που τα προτεινόμενα προς ίδρυση σχολεία είναι ενταγμένα ή πρόκειται να ενταχθούν σε προγράμματα χρηματοδότησης, θα πρέπει να αναφέρεται στις προτάσεις-εισηγήσεις. Τα κριτήρια συγχώνευσης είναι οι κτιριακές υποδομές-εγκαταστάσεις και οι δυνατότητες ανάπτυξης αιθουσών διδασκαλίας, βιβλιοθήκης και λοιπών βοηθητικών χώρων και εξοπλισμού στο σχολείο μετακίνησης. Επιπλέον εκτιμάται η χιλιομετρική απόσταση για το νέο σχολείο λαμβάνοντας υπόψη τη συγκοινωνιακή κάλυψη u964 της περιοχής, το οδικό δίκτυο, τις επικρατούσες καιρικές συνθήκες και τη διάρκεια κάλυψης της διαδρομής για την άφιξη στο νέο σχολείο, η οποία για τις δύσκολες και δυσπρόσιτες περιοχές δε μπορεί να υπερβαίνει τη μισή ώρα για τα σχολεία της πρωτοβάθμιας και τα ¾ της ώρας για τα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Σχολικές μονάδες που λειτουργούν σε ενιαίο χώρο ως ξεχωριστές σχολικές μονάδες της ίδιας βαθμίδας ενοποιούνται σε μία σχολική μονάδα, τηρουμένων των παραπάνω κριτηρίων.

Όλες οι προτάσεις θα πρέπει να είναι συγκεκριμένες και αιτιολογημένες, προκειμένου να διασφαλιστεί η έγκαιρη ολοκλήρωσή τους. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στις περιπτώσεις ιδρύσεων και συγχωνεύσεων, στις οποίες θα πρέπει να ορίζεται με σαφήνεια η ακριβής ονομασία και η έδρα λειτουργίας του νέου σχολείου.

Σε κάθε περίπτωση για την υποβολή οποιασδήποτε πρότασης θα πρέπει να ληφθούν υπόψη τα οριζόμενα στις αριθμ. Φ.3/897/97652/Γ1/25-9-2006 και Φ. 3/898/97657/Γ1/25-9-2006 (ΦΕΚ 1507/Β΄/13-10-2006) Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και την αριθμ. 68419/Γ2/6-7-2006 (ΦΕΚ 984/Β΄/2006) ΚΥΑ για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Τέλος επισημαίνεται ότι θα είναι καλό να εξασφαλίζεται η συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων φορέων για τη διατύπωση της καλύτερης δυνατής εκπαιδευτικής πρότασης προς όφελος των μαθητών και της εκπαίδευσης και την αποφυγή των εκ των υστέρων διαμαρτυριών.

Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ἡ «ἰδιωτικὴ ὁδὸς» καὶ ἡ ὁδὸς «σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις»

2012-01-30T12:35:00.002+02:00

Ἡ «ἰδιωτικὴ ὁδὸς» καὶ ἡ ὁδὸς «σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις»

Γράφει ὁ Νεμέσιος

Οἱ ἀκόλουθοι τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας δὲν παύουν μὲ τὰ γραφόμενά τους νὰ ἀποκαλύπτουν τὴν οἰκουμενιστικὴ σκέψη ὡς αἱρετική. Ἀπόδειξη τρανότατη ἡ νέα συμβολὴ τοῦ θεολόγου κ. Παναγιώτου Ἀνδριόπουλου, προχθὲς στὸ Amen.gr μὲ τίτλο «Νεο-παραδοσιακὸ κυνήγι μαγισσῶν!!!». Μὲ αὐτὸ ἐπιτίθεται στὴν προσεχῆ ἡμερίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς μὲ θέμα «Πατερικὴ Θεολογία καὶ μεταπατερικὴ αἵρεση», μεγαλοφωνότατος, ὅπως πάντοτε, ὑποστηρικτὴς τῶν θέσεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ΚΠόλεως (ὑποστηρικτοῦ τῆς «μετα-πατερικῆς» Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου) καὶ ἐκθέτης καὶ δείκτης τῆς ἐνοχλήσεως ποὺ συνιστᾷ γιὰ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ κατοχυρωμένη, ἀκαδημαϊκὴ προσβολὴ τῶν δογματικῶν-ἐκκλησιολογικῶν καινοτομιῶν τῶν οἰκουμενιστικῶν ἱδρυμάτων καὶ δικαιοδοσιῶν...

Εἶχα ἀποφασίσει νὰ μὴν ἀσχοληθῶ μὲ τὸ ἐν λόγῳ κείμενο, ἀλλὰ ἡ διαστροφικὴ τῆς ἀληθείας – χωρὶς νὰ καταλογίζω καὶ ἀνάλογη πρόθεση στὸν κ. Ἀνδριόπουλο – προβαλλόμενη θέση τοῦ κ. Χρ. Γιανναρᾶ (ἂν ἀποτυπώνεται πλήρως στὸ παράθεμα τοῦ κ. Ἀνδριόπουλου) γιὰ τὸ τί συνιστᾷ αἵρεση, μὲ καθιστᾷ συνειδησιακῶς συνένοχο γιὰ τὴν ἐσφαλμένη ἐνημέρωση ἀνύποπτων ἀναγνωστῶν σχετικῶς μὲ τὸ θέμα. Διότι, ἐπειδὴ ἀκριβῶς τὰ δόγματα ἔχουν ἀποκρυσταλλωθεῖ σὲ συγκεκριμένες ὁρολογίες, ὑπὸ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐξ αἰτίας τῆς δολιότητος τῶν αἱρετικῶν ποὺ χρησιμοποιοῦν ὀρθόδοξες λέξεις μὲ ἐσφαλμένο περιεχόμενο (βλ. «χριστοτόκος» τοῦ Νεστορίου), γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἁμαρτία, ἔστω καὶ «στὸ γράμμα κάποιας δογματικῆς σημειογραφίας», ¬εἶναι θανάσιμη διακινδύνευση καὶ ἁμαρτία καὶ ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς ἀπὸ τοὺς Ἁγίους, ὥστε δὲν δικαιώνεται ἡ ἄποψη τοῦ κ. Γιανναρᾶ ὅτι «Αἱρετικὸς γίνεται ὄχι ὅποιος ἁμαρτάνει στὸ γράμμα κάποιας δογματικῆς σημειογραφίας, ἀλλὰ ὅποιος ἀποκόβεται ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὴν πραγματικότητα» κ.λπ..

Θὰ ἐνθυμεῖται ὁ κ. Ἀνδριόπουλος (καὶ ὁ κ. Χρ. Γιανναρᾶς), ὡς ἐπιβεβαίωση ὅσων γράφονται, τὴν αὐστηρὴ ἀπαγόρευση τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἔναντι ὁποιασδήποτε ἀλλοιώσεως ἢ τῆς ἀντικαταστάσεως τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως (ζ΄ Κανὼν). Θὰ ἐνθυμοῦνται τὶς μεταγενέστερες συνοδικὲς ἀποφάσεις τῆς Ὀρθοδοξίας γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, οἱ ὁποῖες τονίζουν τὸ μέχρι κεραίας ἀναλλοίωτο ὄχι μόνον τῶν ἱ. Δογμάτων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἱ. Κανόνων (παραθέτουμε ἐνδεικτικῶς δύο ὡς παράρτημα στὸ τέλος).

Ὁ Μέγας Βασίλειος τονίζει ὅτι «... τί τῶν θεολογικῶν ῥημάτων οὕτω μικρόν, ὡς ἢ καλῶς ἢ ἐναντίως ἔχον, μὴ μεγάλην παρέχειν τὴν ῥοπὴν ἐφ’ ἑκάτερα; Εἰ γὰρ ἐκ τοῦ νόμου ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ παρελεύσεται, πῶς ἂν ἡμῖν ἀσφαλὲς ὑπερβαίνειν καὶ τὰ σμικρότατα;» (PG 32, 69C)· ὁ δὲ Μέγας Φώτιος, παρερμηνευόμενος καὶ αὐτὸς δυστυχῶς ἀπὸ τοὺς ἕλληνες οἰκουμενιστὲς θεολόγους τῆς Γερμανίας ὡς δῆθεν σύμφωνος μὲ τὴν «ἑνότητα στὴ διαφορετικότητα», ἔγραψε στὴ Μυριόβιβλο ὅτι: «Ἡ μὲν γὰρ περὶ πίστεως ἔρευνα τῆς ἀληθείας παρατραπεῖσα ναυάγιον μέγα τῇ ψυχῇ προξενεῖ, διὸ δὴ καὶ βραχείας τῆς εἰς αὐτὴν τελούσης ἀντέχεσθαι δεῖ συλλαβῆς». (PG 103, 988B).

Ἀλλὰ τὸ καταληκτήριο σημείωμα τοῦ ἀγαπητοῦ κ. Ἀνδριόπουλου, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος καὶ ὁ Καθηγητὴς κ. Ἰωάννης Κουρεμπελὲς «ἔχουν συμμετάσχει στὸ παρελθὸν – καὶ ὄχι στὸ ἀπώτατο – σὲ ἐκδηλώσεις τῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου» τί σημαίνει; Μήπως ὅτι εἶναι ὑποκριτὲς καὶ μοιράζονται τὰ χαρτιά τους μὲ δύο στρατόπεδα; Μήπως ὅτι εἶναι ἀσταθεῖς στὸ θεολογικό τους προσανατολισμὸ καὶ συνεπῶς ἀνυπόληπτοι ὡς διδάσκαλοι τῆς Θεολογίας; Μήπως, ὅτι ὄφειλαν - ἐπειδὴ προσκλήθηκαν καὶ μίλησαν στὴν «Ἀκαδημία» - νὰ εἶναι ἐσαεὶ δουλικῶς εὐγνώμονες ἐν σιωπῇ, ὡς ὑποζύγια τῆς ἀνθρωπαρεσκείας, σὲ ὅσους τεκταίνονται κακά («Τέκτονες κακῶν») ἐναντίον τῆς ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας; Ἢ μήπως ὅτι ἐνοχλεῖ ἡ κατάθεση θεολογικῆς μαρτυρίας κάποιων Ὀρθοδόξων («ἀντι-οικουμενιστῶν») θεολόγων σὲ fora οἰκουμενιστῶν, ὅπως ἡ «Ἀκαδημία», ὁπότε εἶναι προτιμότερο νὰ ἀπομονωθοῦν γιὰ νὰ στοχοποιοῦνται καὶ ἀπομονώνονται εὐκολότερα ὡς «κυνηγοὶ μαγισσῶν», «ζηλωτές» καὶ «ἱερο-εξεταστές»; Τί σημαίνει ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ ὡς ὑστερόγραφο;

Ἄν δὲν σημαίνει τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτά, τότε λοιπόν τί δεικνύει; Ὅτι συνειδητοποιώντας οἱ προλεχθέντες γνωστοὶ θεολόγοι σὲ ποιά αἱρετικὴ κατάπτωση ὁδηγεῖται ἡ θεολογία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ ἐπισήμως ὑποστηριζόμενες Μ.Κ.Ο., ὅπως ἡ Ἀκαδημία τοῦ Βόλου, σπεύδουν νὰ καταθέσουν τὴν ἀνησυχία τῆς ψυχῆς τους ὡς ἔμπυρο καὶ ἔμπειρο θεολογικὸ λόγο· ὁπότε ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἀνησυχία καὶ ἡ ἐπικριτικὴ τοποθέτησή μας.

Ἂν πάντως πρόκειται περὶ μομφῆς τῆς «ἀσυνεπείας» τοῦ ἁγίου Ναυπάκτου καὶ τοῦ Καθηγητοῦ Κουρεμπελέ, προτείνω κ. Ἀνδριόπουλε, ὡς ὑποστηρικτὴς τῆς οἰκουμενιστικῆς παναιρέσεως, νὰ φερθεῖτε καὶ ἐσεὶς συνεπῶς πρὸς τὴ θεολογία σας. Καὶ ἐπειδὴ «ἀθέτησις μὲν γὰρ γίνεται προαγούσης ἐντολῆς διὰ τὸ αὐτῆς ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελές» καὶ «τὸ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ κρείττονος εὐλογεῖται» (Ἑβρ.7,18 καὶ 7,7), ἄρα καὶ ἐκεῖνοι ποὺ διέγνωσαν τὴν παρέλευση καὶ ἀχρήστευση τῆς πατερικῆς ἐποχῆς καὶ συμβολῆς, δηλ. οἱ τῆς «Ἀκαδημίας», πρέπει νὰ παραδεχθῆτε ὅτι – κατὰ συνέπεια τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας - ἀξίζουν ἴσης τιμῆς ἢ καὶ περισσότερης ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες: «νυνὶ δὲ διαφορωτέρας τετυχήκασι λειτουργίας͵ ὅσῳ καὶ κρείττονός εἰσι διαθήκης μεσῖται» (πρβλ. Ἑβρ. 8,6). Συνεπῶς, κ. Ἀνδριόπουλε, ἀποκαθηλῶστε τὶς ἱ. Εἰκόνες τῶν ἁγίων Πατέρων, χάριν συνεπείας ! Παύσετε νὰ προσκυνεῖτε τὰ ἱερὰ λείψανά τους καὶ νὰ ἀναγινώσκετε τὰ συγγράμματά τους, χάριν συνεπείας ! Διότι ἐὰν οἱ Πατέρες πλανήθηκαν καὶ μᾶς παρέδωσαν λόγια ποὺ δὲν εἶναι αἰώνια, ἀλλὰ παροδικά, τότε τὰ λόγια αὐτὰ δὲν εἶναι τοῦ Θεοῦ, «ἐφ’ ὅσον ἡ ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα» (Ψαλμ.116, 2) ! Ἂν ἐπλανῶντο συνολικῶς, ὅταν ἀποφαίνονταν συνοδικῶς ὅτι οἱ διατάξεις τους ἔχουν αἰώνιο κῦρος, ἄρα τὰ λόγια καὶ ἔργα τους δὲν εἶναι ἐπαρκῶς κεχαριτωμένα! Συνεπῶς, χάριν συνεπείας, σταματῆστε ἐπισήμως νὰ τιμᾶτε τοὺς Πατέρες, ὡς παρωχημένους καὶ ἀνεπαρκεῖς γιὰ σᾶς, ὅπως ἔκανε τὸ Βατικανὸ στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’60 μὲ μερικοὺς ἀρχαίους Ἁγίους, οἱ «ἀξιομισθίες» τῶν ὁποίων «ξοδεύθηκαν» ἀπὸ τὴν ὑπερεκχυνόμενη (μὲ τὸ ἀζημίωτο) ἀγάπη τοῦ Πάπα!

Ἀντιθέτως, στηλῶστε τὶς εἰκόνες τῶν «ἀναμορφωτῶν» τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἐπισκόπων καὶ Θεολόγων, ψάλλετέ τους Παρακλήσεις καὶ Χαιρετισμούς, ἀνάψτε τους καὶ κεράκι! Μόνον θυμίαμα μὴ προσφέρετε, διότι τοὺς ἔχει προσφερθεῖ ἐπαρκὲς θυμίαμα σὲ «κύκλους ἀλληλο-λιβανιζομένων λογίων» καὶ μάλιστα, ὄχι μετὰ θάνατον, ἀλλὰ ἐνῷ ζοῦν (ὅπως προσφάτως στὸν Σεβασμιώτατο Περγάμου), ὥστε νὰ χαροῦν τὸν ἀνθρώπινο ἔπαινο, «ὅταν καλῶς ἡμᾶς λέγωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι» (πρβλ. Λουκ. 6, 26), ὅταν ἐπαινοῦν οἱ νεο-εποχίτες, νεο-ταξίτες, ἑτερόδοξοι καὶ ἑτερόθρησκοι, ἀποδομητὲς καὶ κοσμοπολίτες, διεθνιστὲς τοῦ καπιταλισμοῦ καὶ τοῦ σοσιαλ-χριστιανισμοῦ, ὅλοι ἱκανοποιημένοι χειροκροτητὲς τοῦ συγκρητισμοῦ ποὺ προωθεῖ τὸ Φανάρι!

Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς διαχρονικότητος τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἔστω καὶ ὡς ἁπλὸς φιλοσοφικὸς προβληματισμός, δὲν εἶναι ἆραγε ἐφάμαρτος; Τὸ νὰ τὴν συζητεῖ ἡ «Ἀκαδημία», ἔστω ἁπλῶς ἐρωτοτροπώντας μὲ τὴν ἰδέα, χωρὶς ἐπίσημη «ἐκκλησιαστικὴ» ἀποδοχὴ τῆς «συναφειακῆς» καὶ «μετα-πατερικῆς θεολογίας» εἶναι ἐπιτρεπτό στοὺς Συνέδρους τῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου καὶ ἀκίνδυνο γιὰ τοὺς ἀκροατές; Ὅσο εἶναι θεμιτὸ καὶ ἀκίνδυνο τὸ νὰ ὑποβάλλεις σὲ ἕνα παιδὶ καχυποψία γιὰ τοὺς γονεῖς του· τὸ νὰ διασπείρεις σὲ ἕνα στράτευμα αἴσθημα ἀμφιβολίας γιὰ τὴν ἀξιοπιστία τῶν ἐκπαιδευτῶν καὶ ἀξιωματικῶν του· τὸ νὰ ἐνσπείρεις σὲ πλήρωμα χειμαζομένου πλοίου δυσπιστία στὶς ἀποφάσεις τοῦ ἔμπειρου Κυβερνήτη· τὸ νὰ διαβάλλεις στὰ παιδιὰ τὸ κίνητρο τῆς αὐστηρότητος τῶν γονέων τους. Τελικῶς, ὅσο τὸ νὰ ὑποβάλλεις στοὺς πρωτοπλάστους, ὅτι «οὐκ ἀποθανοῦνται» παραβαίνοντες τὰ ἐντάλματα τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ «ἔσονται ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρὸν» καὶ ἀξιολογοῦντες «χρονο-συναφειακῶς» τὴν ἀξία καὶ τὴ θεολογία ἐκείνων ποὺ εὐωδιάζουν τὰ ἱ. λείψανά τους ἀπὸ τὴ θεϊκὴ ἐπ’ αὐτῶν εὐδοκία!

Αὐτὰ τὰ γράφω, ἀγαπητὲ κ. Ἀνδριόπουλε, ὄχι ἀπὸ αἴσθημα ἐμπαθείας καὶ θυμοῦ - πόρρω ἀπ’ ἐμοῦ! - ἀλλὰ πόνου· εἶμαι ἁμαρτωλός, ἀλλὰ ἀνήσυχος γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας καὶ τὴ σωτηρία ὅλων μας. Τὰ πάντα γκρεμίζονται, καλῶς ἀποδομημένα ἀπὸ δεκαετίες. Ἂς κρατήσουμε τουλάχιστον τὴν Πίστη μας ἀνόθευτη, «στήκοντες καὶ κρατοῦντες τὰς Παραδόσεις» (Β΄ Θεσ. 2, 15) τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ Πατέρων μας, ὡς μάρτυρα ὑπερασπίσεώς μας ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι τὶς «ἰδιωτικὲς ὁδούς» τῆς διανοίας μας !

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Ἀποκρίσεις τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τοὺς Ἀγγλικανοὺς Ἀνωμότους (1716/1725), Ἀπόκρισις εἰς τὴν Πρόθεσιν α΄, ἐν ΙΩ. ΚΑΡΜΙΡΗ, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. 2, Akademische Druck u. Verlagsanstalt, Graz Austria 1968 [2], σελ. 888ἑ.

«Τίνι οὖν λόγῳ τολμήσωμεν ἡμεῖς αὐθαδῶς καὶ ἀνυποστόλως ἀθετῆσαι καὶ αὐτὴν τὴν πολλοστὴν τῶν θείων Πατέρων διάταξιν καὶ θεσμοθεσίαν, καὶ ταῦτα μὴ ταῖς θείαις Γραφαῖς ἀντιφθεγγομένην, καὶ μάλιστα τῶν ὅσα περὶ θείων δογμάτων ἀπεφάνθησάν τε καὶ ὁμοφώνως ἐκυρώθησαν; Εἰ δὲ τίς ποτε συγκατάβασις καὶ οἰκονομία ἐγένετο, ἴσως ἐν ὅσοις τρόπῳ συμβουλῆς περὶ ἤθη καὶ τάξεις καὶ συνηθείας μακρὰς ᾠκονομήθη, ἀλλ’ οὐκ ἐν ὅσοις περὶ πίστεως καὶ δογμάτων ὁ λόγος [...] Οὐ γὰρ ἔχει τις ἄδειαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ποιεῖν, ὅπερ ἂν αὐτῷ δόξαι, ἀλλὰ μετὰ συνοδικῆς συνδιασκέψεως ἡ περὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὑποθέσεων κρίσις τε καὶ ἀπόφασις γίνεται, ὡσαύτως καὶ συγκατάβασις ἢ καὶ οἰκονομία, εἰ τούτων γένηται χρεία τις ἀναγκαία. Ἐν γὰρ τοῖς θείοις δόγμασιν οὐδαμοῦ χώραν ἔχει ποτὲ οἰκονομία ἢ συγκατάβασις· ταῦτα γὰρ ἀσάλευτά εἰσι, καὶ ὑπὸ πάντων τῶν Ὀρθοδόξων ὡς ἀπαράβατα ἐν πάσῃ εὐλαβείᾳ διαφυλάττονται· καὶ ὁ μικρόν τι τούτων παραβαίνων, ὡς σχισματικὸς καὶ αἱρετικὸς κατακρίνεται καὶ ἀναθεματίζεται, καὶ ἀκοινώνητος παρὰ πᾶσι λογίζεται» .

Ὁμολογία Πίστεως τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου τοῦ 1727, ἐν ΙΩ. ΚΑΡΜΙΡΗ, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. 2, Akademische Druck u. Verlagsanstalt, Graz Austria 1968 [2], σελ. 942ἑ.

«Ἐκλήθημεν δὲ ἄνωθεν οἱ εὐσεβεῖς τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας χριστιανοὶ διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου ἀπό τε τῶν Προφητῶν, ἀπό τε τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἀπό τε τῶν Ἀποστόλων, ἀπό τε τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἁπαξαπάντων τῶν ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνηχηθέντων ἁγίων Πατέρων εἰς τὸ πιστεύειν καὶ φρονεῖν ὅσα ἡ καθ’ ἡμᾶς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία παρέλαβε καὶ διασῴζει μέχρι τοῦδε ἀπαραμείωτα καὶ ἀνόθευτα εἰς τὸ παντελές, εἴτε δόγματα πίστεως, ὅρους τε καὶ κανόνας, εἴτε παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας ἐγγράφους τε καὶ ἀγράφους· ὀφείλομεν ἄρα καὶ περιέπειν ταῦτα πάντα καὶ ἐνστερνίζεσθαι ὅλῃ ψυχῇ, διανοίᾳ τε καὶ προθυμίᾳ, καὶ μηδὲ κεραίαν ἐκ τούτων ἀθετεῖν ἢ μεταποιεῖν ἢ προστιθέναι ἢ ἀφαιρεῖν, ἀλλὰ τὴν εὐθεῖαν βαδίζειν καὶ βασιλικὴν καὶ ἄπταιστον τῆς σωτηρίας ὁδόν, τὴν μήτε εἰς τὰ δεξιὰ μήτε εἰς τὰ ἀριστερὰ κλίνουσαν. Καὶ γὰρ καὶ μικρὰ παρέγκλισις καὶ μεταποίησις ἐν τοῖς περὶ Θεοῦ λόγοις εἰς κρημνὸν φέρει καὶ βάραθρα, καὶ βυθῷ ψυχικῆς ἀπωλείας παραπέμπει τὸν ὁπωσοῦν ἐκτραπέντα τῆς εὐθείας καὶ τῆς ἀληθείας διαμαρτήσαντα».
πηγή: ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ

Μητρόπολη Κονίτσης, Κλείστε το τηλέφωνο στους Χιλιαστές

2012-01-30T11:58:00.003+02:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Φεβρουάριος 2012

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Όπως είναι γνωστό, οι «Χιλιαστές» η «μάρτυρες του Ιεχωβά» χρησιμοποιούν πολλούς τρόπους για να παρασύρουν στις φοβερές αντορθόδοξες πλάνες τους, τους ανυποψίαστους χριστιανούς.

Τελευταία, έχουν βάλει σε εφαρμογή την εξής μέθοδο: Από τον τηλεφωνικό κατάλογο του Ο.Τ.Ε. βρίσκουν τα τηλέφωνα οικογενειών η μεμονωμένων ατόμων...

Αρχίζουν, λοιπόν, να τηλεφωνούν, ρωτώντας με προσποιητό ενδιαφέρον και επίπλαστη ευγένεια για την υγεία των ανθρώπων, την οικογένειά τους, τις δουλειές τους, το σπίτι τους, προκειμένου - όπως λένε - να τους εξυπηρετήσουν στις τυχόν ανάγκες τους. Αν κάποιοι «τσιμπήσουν» το δόλωμα, υπάρχει βάσιμος φόβος να πέσουν θύματα των «Γιεχωβάδων». Γιατί, αυτοί θα αρχίσουν τις κατ’ οίκον και τις κατ’ ιδίαν επισκέψεις, προσφέροντας τα αιρετικά έντυπά τους και διαδίδοντας τις πλανεμένες διδασκαλίες τους.

Η Μητρόπολη, μόλις πληροφορήθηκε την δολία αυτή μέθοδο των «Χιλιαστών», σπεύδει να ενημερώση τους χριστιανούς της ακριτικής μας Επαρχίας, ώστε αν τυχόν κληθούν στο τηλέφωνο από άγνωστο άτομο, που κάνει τις παραπάνω ερωτήσεις, να κλείνουν το ακουστικό, αρνούμενοι να συνεχίσουν την συνομιλία.

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, θερμή προσευχή και επαγρύπνηση. Ας μη ξεχνάμε ότι, όπως λέει η Αγία Γραφή, «ο σατανάς μετασχηματίζεται (=μεταμορφώνεται) εις άγγελον φωτός» (Β΄ Κορ. ια΄ 14), για να παρασύρη τους ορθοδόξους πιστούς στον αιώνιο όλεθρο και στην πνευματική καταστροφή. «Στώμεν καλώς».

(Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως)

Επιμορφωτικό Σεμινάριο της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων

2012-01-30T10:50:00.000+02:00

ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

Σας ενημερώνουμε ότι στις 4-2-2012 και ώρα 11.30-14.15 στην αίθουσα της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων,

Χαλκοκονδύλη 37, όροφος 3ος, θα διεξαχθεί επιμορφωτικό σεμινάριο παιδαγωγικής κατάρτισης θεολόγων με τα εξής θέματα :

1. «Ενδοσχολική βία (bullying)»

2. «Ήθος και μουσική»

Εισηγητές θα είναι οι:

κ. Τηλαβερίδης Δημήτριος, Σχολικός Σύμβουλος, ΠΕ 07.

κ. Μαρκέα Γεωργία, Σχολικός Σύμβουλος, ΠΕ 16.

Για οποιαδήποτε πληροφορία παρακαλούμε τους συναδέλφους να επικοινωνούν μαζί μας στο τηλέφωνο της Π.Ε.Θ.: 210-5224180 καθημερινά 8-2 μ.μ.

Το Δ. Σ. της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων

(Π.Ε.Θ)

Ομιλία για την εορτή των Τριών Ιεραρχών (2012)

2012-01-30T10:45:00.000+02:00

Ομιλία για την εορτή των Τριών Ιεραρχών*

Σεβαστοί Πατέρες, αγαπητοί συνάδελφοι, γονείς και μαθητές,

Πανηγυρίζει σήμερα η Εκκλησία μας την εορτή των Τριών Ιεραρχών: του Μεγάλου Βασιλείου, του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Γιορτάζουν και οι μαθητές και οι δάσκαλοί τους τη γιορτή της παιδείας και των γραμμάτων, αφού οι Τρεις Ιεράρχες αποτέλεσαν παλαιότερα ουσιαστικά και σήμερα περισσότερο μάλλον τυπικά τους οδηγούς της παιδείας των Ελλήνων.

Οι Τρεις Ιεράρχες κατείχαν πολύ υψηλή μόρφωση. Σπούδασαν όλες τις γνωστές επιστήμες του καιρού τους, συνέγραψαν σημαντικότατα έργα θεολογικά και επιστημονικά και κήρυξαν με τρόπο αξεπέραστο το λόγο του Θεού στους πιστούς τους οποίους εποίμαναν ως επίσκοποι...

Κι όμως. Οι πολυμαθείς αυτοί τρεις άγιοι ούτε επισκοπές πόθησαν, ούτε πλούτη και δόξα ζήλεψαν, ούτε ζωή άνετη και εύκολη επέλεξαν. Και οι τρεις υπήρξαν αρχικά μοναχοί, εραστές της ησυχίας, της προσευχής, της φτωχικής ζωής της ερήμου. Κι ας προέρχονταν από πλούσιες οικογένειες, κι ας ανοίγονταν μπροστά τους δρόμοι για σταδιοδρομία και πλούτη, δόξα και εξουσία. Τα άφησαν όλα και αφιέρωσαν τη ζωή τους στο Χριστό.

Η Εκκλησία όμως τους έβγαλε από την ησυχία της ερήμου, τους ανέδειξε επισκόπους και τους έβαλε φρουρούς της πίστης που απειλούνταν τότε από την αίρεση του Αρείου, ο οποίος ονόμαζε τον Χριστό όχι Θεάνθρωπο αλλά κτίσμα, δημιούργημα του Θεού. Ανέλαβαν οι Τρεις Ιεράρχες να φροντίσουν και τους απλούς πιστούς που είχαν ανάγκη πνευματικής και υλικής στήριξης.

Ποιος δεν γνωρίζει τη «Βασιλειάδα» που ίδρυσε ο Μέγας Βασίλειος για τη στήριξη των ασθενών, των φτωχών και κάθε ανθρώπου που είχε ανάγκη; Όλα τα πλούτη του τα έδωσε για τους φτωχούς και έμεινε ο ίδιος πάμπτωχος. Έτσι όταν ο έπαρχος Μόδεστος τον απείλησε με κατάσχεση της περιουσίας του, με βασανιστήρια ή και με θάνατο ο Μέγας Βασίλειος του απάντησε: «Να μου πάρεις την περιουσία μου δεν φοβάμαι, γιατί έχω μονάχα δυο τριμμένα ράσα και λίγα βιβλία. Να με εξορίσεις δεν φοβάμαι, γιατί θεωρώ σαν πατρίδα μου όλη την γη. Τα βάσανα δεν τα φοβούμαι γιατί το σώμα μου είναι τόσο αδύνατο που θα νεκρωθεί πριν καλά καλά αρχίσεις να το βασανίζεις. Και τέλος δεν φοβάμαι τον θάνατο γιατί αυτός θα με φέρει συντομότερα κοντά στο Θεό».

Αλλά και ο φίλος του Μεγάλου Βασιλείου, ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, έζησε σε ερημικότατα κελιά, μέσα στην πλήρη ησυχία της ερήμου, αποφεύγοντας τον κόσμο και κάνοντας αυστηρότατες νηστείες και ολονύκτιες προσευχές. Ακόμη και από τον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης παραιτήθηκε όταν βεβαιώθηκε ότι η Πίστη δεν κινδυνεύει πλέον από τους αιρετικούς και για να μην υπάρχουν διαμάχες στην Εκκλησία. Έτρεξε με πόθο στην έρημο την οποία αγάπησε περισσότερο από την επισκοπική καθέδρα του Πατριαρχείου ή την καθηγητική έδρα της Φιλοσοφικής Σχολής από την οποία δίδαξε για λίγο μόνο.

Τέλος ο μέγας ρήτορας της Εκκλησίας, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος όταν μετά από παραμονή και εκείνος στην ησυχία εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, μόλις έφτασε στο πατριαρχείο κατήργησε την κουζίνα αφού το φαγητό και η ανάπαυση ήταν έξω από το πρόγραμμα της καθημερινότητάς του. Κι όχι μόνο αυτό. Με θάρρος ήλεγξε την τρυφηλή ζωή της αυτοκράτειρας Ευδοξίας και των ανθρώπων που ήταν γύρω της. Η καρδιά του δεν άντεχε τον πόνο, τη φτώχεια και τη δυστυχία των απλών ανθρώπων, τη στιγμή κατά την οποία στο αυτοκρατορικό παλάτι η χλιδή και η σπατάλη αναμεμειγμένες με πλήθος ανομημάτων είχαν γίνει τα γνωρίσματα των ηγετών. Αυτός μάλιστα ο θαρραλέος έλεγχος της αυτοκράτειρας υπήρξε αιτία της εξορίας του.

Σήμερα, αν θέλουμε να τιμήσουμε τους Τρεις Ιεράρχες οφείλουμε να μιμηθούμε, όσο μπορούμε τον τρόπο με τον οποίο εκείνοι έζησαν και δίδαξαν. Η χώρα μας, όλοι το βλέπουμε, βρίσκεται από κάθε άποψη σε βαθιά κρίση. Κι αυτή οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο ζήσαμε και συμπεριφερθήκαμε τον καιρό που πέρασε. Ξεχάσαμε την ασκητική ζωή των Πατέρων μας και επιλέξαμε την ζωή της άνεσης και της ευμάρειας. Αφήσαμε τη νηστεία και την προσευχή και το ρίξαμε στην καλοπέραση. Βάλαμε στο κεφάλι μας ηγέτες που δεν είχαν ούτε ένα από τα γνωρίσματα των Τριών Ιεραρχών. Δώσαμε την εξουσία σε ανθρώπους που δεν μύριζαν λιβάνι, όπως λέει ο απλός λαός. Και πολλοί από εμάς, ακόμη και οι ποιμένες της Εκκλησίας μας, σύναψαν μαζί τους καλές σχέσεις μήπως και έτσι πετύχουν την αρμονική συνεργασία δήθεν για το κοινό καλό. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος όμως ήλεγξε την αυτοκράτειρα Ευδοξία και εξορίστηκε. Ο Μέγας Βασίλειος αρνήθηκε να υποκύψει στις απειλές του έπαρχου Μόδεστου, χωρίς να φοβηθεί ούτε το θάνατο. Οι άγιοί μας πάντοτε συγκρούστηκαν με την εξουσία όταν έβλεπαν πως αυτή παραβιάζει τον ευαγγελικό λόγο και καταπιέζει με τις αποφάσεις της τον απλό λαό.

Κι αν μέχρι σήμερα διατηρούμε ως γιορτή παιδείας την γιορτή των Τριών Ιεραρχών, τι αλήθεια από αυτούς έχει σήμερα η παιδεία μας; Ποια από τα διδάγματα των Τριών αυτών αγίων μαθαίνουν οι μαθητές μας; Επιλέξαμε πάλι αντί της παιδείας που πλάθει τον άνθρωπο, αντί της παιδείας που οδηγεί στην αρετή και την εν Χριστώ ζωή, την παιδεία της επαγγελματικής αποκατάστασης, την παιδεία που ετοιμάζει πολίτες πρόθυμους να κάνουν τα πάντα για λίγα μόνο χρήματα. Τη μια μας φταίει το μάθημα των Θρησκευτικών, την άλλη οι εικόνες στις σχολικές τάξεις και κάποτε η αλήθεια των γεγονότων της ελληνικής Ιστορίας ή οι μεγάλοι Έλληνες λογοτέχνες όπως ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ή ο Φώτης Κόντογλου, τους οποίους εξορίσαμε από την παιδεία μας.

Όμως η τρικυμία μέσα στην οποία βρισκόμαστε είναι ίσως η ευκαιρία για να πάρουμε πάλι από την αρχή το δρόμο που οδηγεί στην Αλήθεια του Χριστού που έζησαν οι πατέρες μας. Ο δρόμος αυτός δεν είναι ούτε εύκολος ούτε πλατύς. Η οδός που οδηγεί στο Χριστό είναι «στενή και τεθλιμμένη». Μας το είπε ο ίδιος ο Κύριος. Το τέλος του δρόμου όμως είναι ζωή αιώνια. Ο αληθινός Χριστιανός, ο μιμητής των Τριών Ιεραρχών δεν φοβάται την οικονομική κρίση γιατί έχει από μόνος του επιλέξει να ζει φτωχικά. Δεν μπορεί να κρατάει για τον εαυτό του μόνο, τα πολλά ή λιγότερα χρήματα που έχει, γιατί η καρδιά του φλέγεται από την αγάπη για τον διπλανό του που πεινάει. Δεν νοιάζεται να γίνει το παιδί του μεγάλος επιστήμονας ή πλούσιος επιχειρηματίας αλλά να γίνει πρωτίστως ενάρετος, άνθρωπος με διάκριση. Αν όλα αυτά μας φαίνονται μακρινά από τις δικές μας συνήθειες μάλλον δεν μπορέσαμε ακόμη ούτε λίγο να μοιάσουμε στους Τρεις Ιεράρχες. Γιατί όμως τότε μαζευτήκαμε εδώ να τους τιμήσουμε;

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας λέει ότι τιμή προς έναν άγιο είναι η μίμηση του αγίου. Μιμούμενοι τους αγίους μιμούμαστε τον ίδιο τον Χριστό. Αν αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε τη ζωή των Τριών Ιεραρχών, όσο μπορούμε, τότε θα προσεγγίσουμε στο λιμάνι της θείας αγάπης την οποία εκείνοι απολαμβάνουν, ως τρεις μέγιστοι φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος.

*Η ομιλία εκφωνήθηκε στον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου Φιλιατών Θεσπρωτίας (30/1/2012)

Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, "Τι δηλώνει η πλήρης αποδυνάμωση, σχεδόν κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών;"

2012-01-29T21:27:00.001+02:00

Μύθοι και αλήθειες για την Eκκλησία και τον κλήρο

Tου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης AΝΘΙΜΟΥ

Oφείλω μια απάντηση στην επιστολή του κ. N. Γ. Tσίκη, η οποία εδημοσιεύθηκε στην «K» της 20-1-2012, ως αντίλογος και κριτική στο άρθρο μου που εδημοσίευσε η εφημερίδα την 1-1-2012 για την συμβολή της Eκκλησίας στην εθνική οικονομία της χώρας μας. Ομολογώ ότι θα εχρειαζόμουν μια ολόκληρη σελίδα για να απαντήσω με αδιάσειστα στοιχεία στις απόψεις και στο κατηγορητήριο του κ. Tσίκη, αλλ’ επειδή αυτό είναι ανέφικτο, θα αξιολογήσω επιλεκτικά τις κυριότερες απόψεις του από όσα γράφει, αν και αυτά έχουν απαντηθή κατ’ επανάληψη...

Iδού λοιπόν:

1. O κ. Tσίκης ισχυρίζεται, αντίθετα από μένα, ότι «δεν υπάρχει καλλιέργεια κλίματος εχθρότητος εναντίον της Eκκλησίας... αλλά δυσανασχέτηση εναντίον του κλήρου και μόνον αυτού».

Tι λοιπόν δηλώνει το γεγονός ότι η Eκκλησία της Eλλάδος επί πενήντα χρόνια δεν κατόρθωσε να οικοδομήσει το Συνοδικό Διοικητικό της Kέντρο και μάλιστα σε οικόπεδο ή αγροτεμάχιο ιδιοκτησίας της; Oλες οι Oρθόδοξες Eκκλησίες στις χώρες των Bαλκανίων διαθέτουν πρότυπα σύγχρονα διοικητικά κέντρα. Aυτό που υπάρχει στη Mονή Πετράκη είναι τελείως ακατάλληλο, διότι οικοδομήθηκε και εχρησιμοποιήθηκε για Φοιτητικό Θεολογικό Oικοτροφείο!

Tι δηλώνει η άρνηση για την ανοικοδόμηση ενός νέου Kαθεδρικού Iερού Nαού σε κάποιο σημείο της πρωτεύουσας με ιδίους πόρους και υπεσχημένες δωρεές; Kαι αφού αυτό δεν γίνεται, γιατί εξακολουθεί να παραμένει αλειτούργητος ο υπάρχων Kαθεδρικός Nαός της οδού Mητροπόλεως επί αρκετά χρόνια; Tα κράτη της Eυρώπης υπερηφανεύονται για τους αξιοθέατους καθεδρικούς ναούς: Παναγία Παρισίων, άγιος Πέτρος Pώμης, άγιος Παύλος Λονδίνου, άγιος Στέφανος Bιέννης, Nτουόμο Mιλάνου, και ο νεότευκτος ναός του Σωτήρος στη Mόσχα! Στην Aθήνα πάντως ενδιαφέρονται κάποιοι για να κτισθή το Iσλαμικό Tζαμί.

Tι δηλώνει η πλήρης αποδυνάμωση, σχεδόν κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών στα Δημοτικά και στα Γυμνάσια; Πώς δικαιολογείται η απαξίωση των εκκλησιαστικών αγίων προσώπων, ακόμη και αυτού τού Iησού Xριστού σε «Aνθολόγια» και σε «Nέα Eλληνικά» στα σχολεία μας; Γιατί παραλείπεται η Ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση στη σύγχρονη παιδεία που ανανεώνει την ζωή μας, το Πάσχα, τα Xριστούγεννα, τις Kυριακές, τον Δεκαπενταύγουστο και στις ονομαστικές Eορτές; Tι σημαίνει ξαφνικά το αίτημα για την κατάργηση της καμπάνας κάθε ιερού ναού λόγω ηχορύπανσης; Tι σημαίνει η απαξίωση της πρωινής προσευχής στα σχολεία, που επαφίεται στις προσωπικές απόψεις εκάστου διευθυντού; Tι σας λέγει η αποφυγή του όρκου κάποιων βουλευτών στη Bουλή των Eλλήνων;

2. Στις απόψεις του κ. N.Γ.T. περί της εκκλησιαστικής περιουσίας επαναλαμβάνεται ο ίδιος μύθος για «το τεράστιο μέγεθος» αυτής. Aυτό το ανόσιο σύνθημα επαναλαμβάνεται και από άλλους πολλούς για πολιτικές σκοπιμότητες, και η Eκκλησία πληροφορεί υπεύθυνα ότι από την περιώνυμη περιουσία έχει μείνει μόνο ένα 4% που είναι δεσμευμένη από το Kράτος. Eνα μεγάλο λάθος του επικριτού μας είναι ότι συγχέει την Eκκλησία της Eλλάδος με το Aγιον Oρος, και επομένως και με τη Mονή Bατοπαιδίου. H Eκκλησία μας από απόψεως κανονικότητος, διοικήσεως, οικονομικής διαχειρίσεως, δικαιοπραξιών, και τοποθετήσεως επί πνευματικών θεμάτων δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το πολυσέβαστον Aγιον Oρος, το οποίο ανήκει εκκλησιαστικώς στο σεπτό Oικουμενικό Πατριαρχείο μας. Oσο για τα γραφόμενα περί Πεντέλης και Kολωνακίου είναι ψυχρή παραπληροφόρηση.

3. Ο κ. N.Γ.T. εμφανίζεται γνώστης των «τυχερών», καθώς και περί της θέσεως των ιερέων στα κοιμητήρια, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος έχει έντονο πρόβλημα έναντι του κλήρου, που τον κάνει να εγγίζει τα όρια της συκοφαντίας. Oι ιερείς που είναι οι πλείστοι οικογενειάρχες, που δεν μπορούν λόγω του σχήματός των να ασκήσουν άλλο βοηθητικό επάγγελμα, που πρέπει και να μπορούν να βοηθήσουν άλλους, έχουν την ταπείνωση των «τυχερών», τα οποία σε καμιά περίπτωση δεν είναι υποχρεωτικά και τα οποία ο λαός αποκαλούσε άλλοτε «φιλότιμα». Kαι επί πλέον σας πληροφορώ επισήμως ότι ιερεύς με δύο χρόνια υπηρεσία έλαβε μηνιαίες αποδοχές 280 ευρώ, και άλλος με έξι χρόνια υπηρεσία και δύο παιδιά 400 ευρώ, ενώ ιερεύς με 25 χρόνια υπηρεσία, με τρία παιδιά και με δύο πτυχία έλαβε αυτό τον μήνα αποδοχές 1.330 ευρώ, με μια παρακράτηση για δάνειο επισκευής κατοικίας. Tο κατηγορητήριο γίνεται σκληρότερο με αναφορά στους ιερείς των κοιμητηρίων! Eκατοντάδες και εκατομμύρια με παρακράτηση του ΦΠA δεν τον εστενοχώρησαν τον κ. Tσίκη, τα εκούσια πενηντάλεπτα και το ένα ευρώ των ιερέων στα κοιμητήρια τον ερέθισαν.

Tο άρθρο της ταπεινότητός μου στην «K» της 1-1-2012 απεκάλυψε άγνωστες πλευρές της προσφοράς της Eκκλησίας στην εθνική οικονομία της πατρίδος μας και έτυχε γενικής αποδοχής. O κ. N.Γ.T. μάς απήντησε υβρίζων και συκοφαντών όλο τον ιερό κλήρο της Eλλάδος και οι ιερείς μας είναι ανάστατοι. Tελικώς, παρακαλώ τον κατήγορό μας να φέρει να παραβάλωμε τις φορολογικές μας δηλώσεις και τα περιουσικά στοιχεία μας, να δούμε την αλήθεια. Yπηρετώ την Eκκλησία και την κοινωνία τίμια επί πενήντα σχεδόν χρόνια και πιστεύω ότι δικαιούμαι και υπεχρεούμαι να ανθίσταμαι σε άδικες ύβρεις και κατηγορίες κατά του κλήρου και της Eκκλησίας. Eκκλησία χωρίς ιερωσύνη δεν υπάρχει. Δεν είμεθα αλάνθαστοι. O Σωτήρας Xριστός μας εδίδαξε, «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι, ει τον λόγον μου ετήρησαν και τον υμέτερον τηρήσουσι» (Iω. 15,20). O Θεός να συγχωρεί και να φωτίζει τον κατήγορό μας. Tο ίδιο ζητούμε και για τους εαυτούς μας.

πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 29/1/2012

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Μνήμη της ανακομιδής των λειψάνων του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου (2012)

2012-01-29T20:56:00.000+02:00

πηγή: Ι.Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου και simeronwordpress

29/1/2012

Κωνσταντίνος Χολέβας, Επί τέλους, κάποιος να ζητήσει συγγνώμην!

2012-01-29T20:50:00.002+02:00

Επί τέλους, κάποιος να ζητήσει συγγνώμην!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Διαβάζουμε στατιστικά στοιχεία που δείχνουν ότι μετά την εφαρμογή του Μνημονίου περί τα 3 εκατομμύρια Ελλήνων βρίσκονται στα όρια της φτώχιας. Ακούμε τον κ. Κ. Σημίτη να παρουσιάζεται ως όψιμος, αλλά δεινός επικριτής του Μνημονίου. Μαθαίνουμε από τον κ. Μ. Χρυσοχοΐδη ότι ο ίδιος ψήφισε το επαχθές Μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει. Ακούμε τις συνεχείς καταγγελίες στελεχών της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής ότι αλλοιώθηκαν κρίσιμα οικονομικά στοιχεία μόνο και μόνο για να οδηγηθούμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ακούμε κυβερνητικά στελέχη να παραδέχονται την αποτυχία του Μνημονίου. Και οι αποκαλύψεις καθημερινά συνεχίζονται...

Φυσικά δικαιώνεται ο Αντώνης Σαμαράς που από την αρχή δήλωσε ότι συμφωνεί με τους στόχους, διαφωνεί όμως με τα μέτρα και τις μεθόδους που προβλέπει το περιβόητο Μνημόνιο. Απορώ, όμως, γιατί δεν έχουμε ακούσει ακόμη μία έκφραση συγγνώμης, δεν έχουμε διαβάσει ούτε μία παράγραφο αυτοκριτικής από εκείνους που φανατικά στήριξαν και προπαγάνδισαν το Μνημόνιο. Επί μήνες βλέπαμε δημοσιογράφους, αναλυτές και Πανεπιστημιακούς, λίγους πάντως όχι πολλούς, να παρουσιάζουν ως μάννα εξ ουρανού τα αντιλαϊκά μέτρα του Μνημονίου, τα οποία τελικά αποδείχθηκαν και αναποτελεσματικά. Όλοι αυτοί είναι σήμερα υπερήφανοι; Πιστεύουν ότι ενημέρωσαν σωστά την κοινή γνώμη; Θεωρούν ότι εξεπλήρωσαν με κοινωνική ευαισθησία το ακαδημαϊκό, πολιτικό ή δημοσιογραφικό λειτούργημά τους; Δεν έχουν ούτε καν τη διάθεση να ψελλίσουν μία συγγνώμη;

Την ίδια έλλειψη ευαισθησίας είχαμε δει και στην περίπτωση του Σχεδίου Ανάν. Επί μήνες πολιτικοί, δημοσιογράφοι και Πανεπιστημιακοί, πάλι λίγοι αλλά με πρόσβαση στα ΜΜΕ, προσπαθούσαν αν μας πείσουν ότι η τυχόν καταψήφιση του Σχεδίου θα οδηγούσε την Κύπρο σε καταστροφή. Αλλοίωναν την ιστορία για να αποδείξουν πόσο φιλειρηνικοί είναι οι Τούρκοι και οι Τουρκοκύπριοι και ότι χειρότερος από τον Αττίλα είναι ο ... ελληνικός εθνικισμός. Εξιδανίκευαν το διχοτομικό σχέδιο και απέκρυπταν τα πάμπολλα ελαττώματά του. Παρουσίαζαν ως άκρα δικαιοσύνη τις αδικίες εις βάρος των Ελληνοκυπρίων που περιελάμβανε. Απέκρυπταν τις οδυνηρές οικονομικές συνέπειες, τις οποίες θα υφίστατο η ελληνική πλευρά. Και όταν η Κύπρος έγινε μέλος της Ε.Ε. μετά την απόρριψη του Σχεδίου, τότε σιώπησαν εκκωφαντικά.

Ούτε και τότε ακούσθηκε μία έκφραση συγγνώμης. Ούτε και όταν δέκα κορυφαίοι νομικοί και διεθνολόγοι από τις ΗΠΑ και την Δυτική Ευρώπη κατέγραψαν με πλήρη τεκμηρίωση τα απαράδεκτα, ρατσιστικά και μη λειτουργικά στοιχεία του Σχεδίου. Μάλιστα παρατηρώ ότι πολλοί από αυτούς που υπέγραφαν ή προπαγάνδιζαν τότε υπέρ του Σχεδίου Ανάν σήμερα πρωτοστατούν στην διαφήμιση και υποστήριξη του Μνημονίου. Φοβούμαι ότι σε μία μικρή αλλά διακριτή κατηγορία διαμορφωτών της κοινής γνώμης υπάρχει μία κουλτούρα υποταγής, μία δυσανεξία προς την εθνική αξιοπρέπεια και την εθνική κυριαρχία. Και εντυπωσιάζομαι με το θράσος τους όταν έρχονται να εμφανισθούν ως σωτήρες του τόπου και ιδρύουν κινήσεις προβληματισμού υπέρ του Μνημονίου. Οι βαρύτατα ατυχήσαντες στις προβλέψεις τους για το Σχέδιο Ανάν έρχονται τώρα να μας πείσουν ότι πρέπει να μη σηκώνουμε κεφάλι ούτε αν αντιδρούμε όταν μιλά η τρόικα ή η οποιαδήποτε τρόϊκα. Τα γραπτά, όμως, μένουν και οι υπογραφές τους υπέρ του διαλυτικού Σχεδίου Ανάν υπάρχουν. Τις βρίσκει ο καθένας. Ποιοι θα μας σώσουν, λοιπόν; Αυτοί που σε ένα καίριο εθνικό θέμα ζητούσαν να υπογράψουμε την καταστροφή του Κυπριακού Ελληνισμού; Οι οπαδοί του Ανάν, του Στρος Καν και του Ερντογάν. Ωχ, αμάν!

Πιστεύω ότι θα ενισχυόταν ο δημοκρατικός διάλογος στη χώρα μας αν κάποιοι αμνήμονες του Μνημονίου και του Ανάν ζητούσαν μία γενναία συγγνώμη.

πηγή: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 29/1/2012

Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Η Ευρώπη αντίθετη στην ευθανασία

2012-01-29T20:45:00.001+02:00

Η Ευρώπη αντίθετη στην ευθανασία. Μεγάλη νίκη για την προστασία της ζωής.

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέσα στο ζόφο της εκμετάλλευσης που ζει η ανθρωπότητα και ειδικότερα η Ελλάδα ένα ευχάριστο μήνυμα ανθρωπισμού από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Η κοινοβουλευτική συνέλευση του, στις 25 Ιανουαρίου, με μεγάλη πλειονοψηφία αποφάσισε ότι επιμένει στην απαγόρευση της ευθανασίας, την οποία πάντα θεωρεί ανθρωποκτονία...

Συγκεκριμένα η απόφαση αναφέρει: " Η ευθανασία πρέπει πάντοτε να είναι απαγορευμένη σε όλα τα κράτη μέλη του, ως φόνος εκ προμελέτης, έστω και αν υπάρχει η συγκατάθεση του ασθενούς και ανεξάρτητα αν είναι ενεργητικός - λόγου χάριν με μία θανατηφόρα ένεση -, ή παθητικός - με αφαίρεση των υποστηρικτικών οργάνων ή διακοπή της φαρμακευτικής και άλλης θεραπείας-". Η απόφαση αποτελεί κόλαφο για τους υλιστές που, από χρόνια, επιδιώκουν να επιτραπεί η ευθανασία στην Ευρώπη και στην Αμερική, για ωφελιμιστικούς και οικονομικούς λόγους. Είναι επίσης σημαντική γιατί προέρχεται από ένα Ευρωπαϊκό κοινοβουλευτικό θεσμό, στον οποίο συμμετέχουν βουλευτές από 47 κράτη, είκοσι περισσότερα από αυτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απόφαση χαιρετίστηκε από το "Ευρωπαϊκό Κέντρο για το Νόμο και τη Δικαιοσύνη" γιατί, όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση του, " είναι η πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες που η ευθανασία απορρίπτεται με τόσο καθαρό τρόπο από ένα ευρωπαϊκό πολιτικό θεσμό". Κατά το ίδιο Κέντρο πρόκειται για μια πολύ μεγάλη νίκη της Ευρώπης υπέρ της προστασίας της ζωής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ένα χρόνο μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει στις Ευρωπαϊκές Συνθήκες και στη Ευρωπαϊκή Συνθήκη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) πρόβλεψη για απαγόρευση στο "δικαίωμα στην ευθανασία" ή στην "υποβοηθούμενη αυτοκτονία". Ο διευθυντής του ΕΚΝΔ Γκρέγκορ Πούπινκ πιστεύει ότι η απόφαση της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης θα έχει άμεσο αποτέλεσμα κατά της ευθανασίας στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, που εκκρεμεί και αφορά την υπόθεση Κοχ κατά της Γερμανίας, η οποία με Νόμο απαγόρευσε "την υποβοηθούμενη αυτοκτονία". "Η απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι ένα καθαρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση πως η μεγάλη πλειονοψηφία των Ευρωπαίων είναι κατά της ευθανασίας και υπέρ του δικαιώματος στη ζωή", δήλωσε ο κ. Πούπινκ και πρόσθεσε ότι αυτή η απόφαση πρέπει να έχει διαρκή και γενική ισχύ.

Σημειώνεται ότι υπάρχουν ισχυρά οικονομικά και ιδεολογικά λόμπι στις Βρυξέλες που υποστηρίζουν την ευθανασία. Την έχουν ήδη επιβάλλει στην Ολλανδία και έχουν επιτύχει στο Βέλγιο να την αποποινικοποιήσουν. Οι δύο αυτές χώρες σήμερα είναι σε δύσκολη θέση, μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Οι οπαδοί της ευθανασίας βρήκαν υποστηρικτή τους τον υποψήφιο του σοσιαλιστικού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, Φρανσουά Ολάντ. Στο πρόγραμμα του που δημοσιεύτηκε πρόσφατα και στο 21ο σημείο αναφέρει: " Αν εκλεγώ πρόεδρος της Γαλλίας θα προτείνω κάθε άτομο που βρίσκεται σε προχωρημένο ή τελικό στάδιο ανίατης ασθένειας, που του προκαλεί ανυπόφορο σωματικό ή ψυχικό πόνο, που δεν μπορεί να απαλυνθεί, να μπορεί να ζητήσει, υπό αυστηρούς και συγκεκριμένους όρους, να τύχει μιας ιατρικής βοηθείας για να τελειώσει αξιοπρεπώς τη ζωή του". Η πρόταση του Ολάντ προκάλεσε έντονη αντίδραση στις Οργανώσεις που είναι κατά της ευθανασίας. Κατά την άποψη του συντονιστικού τους οργάνου VITA το πρόγραμμα του υποψήφιου του σοσιαλιστικού Κόμματος είναι επικίνδυνο, γιατί κάτω από κομψές λέξεις κρύβει την τραγική και απάνθρωπη πραγματικότητα, που είναι ο φόνος ή η αυτοκτονία ενός ανθρώπου. Και προσθέτουν το ερώτημα ποιοι θα κρίνουν αν οι ψυχικοί ή σωματικοί πόνοι είναι "αφόρητοι" και πως δεν υπάρχουν τρόποι ανακούφισης από τους πόνους; Σημειώνουν ακόμη ότι η πράξη της ευθανασίας είναι προσβολή κατά της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, η οποία διατηρείται μόνο με τις ανακουφιστικές θεραπείες, που συνεχώς βελτιώνονται. Υπογραμμίζεται επίσης ότι η πρόταση Ολάντ παραβιάζει τη θεμελιώδη αρχή του σεβασμού της ζωής.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος για την ευθανασία

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος κυρός Χριστόδουλος είχε διαβλέψει ότι ο ωφελιμιστικός και υλιστικός τρόπος ζωής μπορεί να οδηγήσει στην ευθανασία και στον φόνο των προχωρημένων σε ηλικία και ασθενών συνανθρώπων μας. Από το 1974 είχε επισημάνει το γεγονός ότι ανθρωπότητα πορεύεται προς μια κοινωνία σκληρή, απάνθρωπη και χωρίς οίκτο. Τότε υλιστές επιστήμονες είχαν υπογράψει "το μανιφέστο για την ευθανασία", στο οποίο υποστήριζαν ότι " ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να πεθάνει με αξιοπρέπεια…είναι ελεύθερος να αποφασίσει με τη λογική του για το είδος του θανάτου του…και πρέπει να του δοθούν τα μέσα για να πεθάνει ήσυχα και εύκολα…όταν η ζωή έχει χάσει κάθε αξιοπρέπεια, νόημα και προοπτική μέλλοντος". Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος χαρακτήρισε "ρητορική θανάτου" το μανιφέστο, γιατί, όπως έγραψε, "προσδιορίζει τον θάνατο ως δικαίωμα και όχι ως γεγονός". Και πρόσθεσε ότι ο άνθρωπος "το μόνο δικαίωμα που έχει είναι να προστατεύσει τον συνάνθρωπο και να κάνει το παν για να μείνει στη ζωή που του δόθηκε από τον Θεό".

Επίσης σε διάλεξη του σε επιστημονικό συμπόσιο, που διεξήχθη τον Μάϊο του 2002 στη Θεσσαλονίκη, με θέμα την ευθανασία και με την αφορμή της εφαρμογής του νόμου υπέρ της ευθανασίας στην Ολλανδία ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος σημείωσε ότι μια δικαστική υπόθεση στην εν λόγω χώρα πρόβαλε την αμηχανία της κοινωνίας της να ορίσει τα σαφή όρια που να την επιτρέπουν. Στο Εφετείο του Άμστερνταμ καταδικάστηκε ιατρός, ο οποίος εφάρμοσε την ευθανασία στον πρώην γερουσιαστή Εντβάρ Μπρόνγκεσμα, με την αιτιολογία ότι "γερνούσε", "πονούσε" και "είχε κουραστεί να ζει". Η καταδίκη του ιατρού οφειλόταν στο ότι οι ισχυρισμοί του δεν αποδείχθηκαν.

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος στην ίδια ομιλία του επισήμανε πως η εφαρμογή της ευθανασίας σε ορισμένα κράτη προκάλεσε τη δημιουργία της "εμπορίας του θανάτου". Πρόκειται για τη μεθόδευση παράνομης διακίνησης σ' αυτά όσων επιθυμούν την

ευθανασία, ή αυτών που μεταφέρονται από συγγενείς, που θέλουν να τους "ξεφορτωθούν". Ο αείμνηστος Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος ανέφερε ότι η Ιταλική Δικαιοσύνη διεξήγαγε έρευνα σε καταγγελίες, πως υπήρχαν δίκτυα κακοποιών, τα οποία εκτελώντας εντολές προσώπων της "καλής κοινωνίας" που ήθελαν να απαλλαγούν από τους πλούσιους ασθενείς συγγενείς τους και να τους πάρουν την κληρονομιά, τους μετέφεραν στην Ελβετία ή στην Ολλανδία, όπου "νομίμως" εφαρμοζόταν σ' αυτούς η ευθανασία.

Σημειώνεται πως ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος στη Θεσσαλονίκη τόνισε: " Εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, κηρύσσουμε την Αγάπη και το Σεβασμό προς κάθε άνθρωπο, από τη σύλληψη του έως τη τελευτή του. Άνθρωπος για εμάς είναι το έμβρυο, όπως και ο λογικά καταδικασμένος σε θάνατο. Και να συμβουλεύσω όσους υποστηρίζουν την ευθανασία να μην εθελοτυφλούν. Ο άνθρωπος από την ώρα που γεννιέται ζει τον θάνατο, πότε με την απώλεια αγαπητού προσώπου, πότε με την ασθένεια, πότε με τις αλλαγές στο σώμα του, όσο η ηλικία προχωρεί. Και μόνο ο άνθρωπος, ο οποίος νικά δια του Χριστού την αμαρτία νικά τον θάνατο. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Στον χωρίς Χριστό κόσμο ο θάνατος αποτελεί μια βασανιστική και ανυπέρβλητη πραγματικότητα, ό, τι κι αν φραστικά υποστηρίζεται και επίσης χωρίς Χριστό απάνθρωπη καταντά η κοινωνία, όσες διακηρύξεις κι αν γράφονται για ανθρώπινα δικαιώματα και για πολιτικές ελευθερίες".

Αυξάνεται η βαρύτητα της βαθμολογίας των Θρησκευτικών στην Α΄ τάξη του Νέου Λυκείου (;)

2012-01-28T18:48:00.003+02:00

Η παράδοση της προφορικής βαθμολογίας των μαθητών της Α΄ τάξης του Νέου Λυκείου δημιούργησε ερωτηματικά σε σχέση με τη βαρύτητα της βαθμολογίας κάθε μαθήματος. Στις καρτέλες που προμηθεύτηκαν τα Λύκεια για να καταχωρίσουν τη βαθμολογία των μαθημάτων της Α΄ τάξης, που ακολουθεί από φέτος το πρόγραμμα του Νέου Λυκείου, τα τρία φιλολογικά μαθήματα (Αρχαία Ελληνική Γλώσσα & Γραμματεία, Νέα Ελληνική Γλώσσα και Νέα Ελληνική Λογοτεχνία) εμφανίζονται ως ένας κλάδος μαθημάτων από τον οποίο στο τέλος θα εξάγεται ένας βαθμός (στο πεδίο – μάθημα «Ελληνική Γλώσσα»). Το ίδιο συμβαίνει και με τα τρία μαθήματα φυσικών επιστημών (Φυσική, Χημεία, Βιολογία) που ως ένας κλάδος μαθημάτων δίνει τελικά ένα βαθμό στο πεδίο –μάθημα «Φυσικές Επιστήμες» (δείτε σχετικά την εικόνα αριστερά - πατήστε πάνω στη εικόνα για να τη δείτε καλύτερα).

Στην ίδια μάλιστα λογική με τις έντυπες Καρτέλες καταχώρισης βαθμολογίας λειτουργεί και ο ΝΕΣΤΩΡ, το σύστημα ηλεκτρονικής καταχώρισης της βαθμολογίας των μαθητών του Λυκείου...

Με τη νέο αυτό διευρυμένο περιεχόμενο των κλάδων οι συνολικοί βαθμοί από τους οποίους θα εξάγεται ο μέσος όρος (Μ.Ο.) των μαθημάτων είναι συνολικά μόλις 8. Ένα από τα μαθήματα αυτά είναι και τα Θρησκευτικά που δεν ανήκουν σε κλάδο μαθημάτων. Η αξία της βαθμολογίας ενός μαθητή στα Θρησκευτικά είναι πλέον ισοδύναμη της βαθμολογίας των τριών φιλολογικών μαθημάτων μαζί (ένας κλάδος) ή των τριών μαθημάτων φυσικών επιστημών μαζί (ένας κλάδος). Αν τελικά ακολουθηθεί αυτός ο τρόπος υπολογισμού της βαθμολογίας και εξαγωγής του Μ.Ο. της βαθμολογίας των μαθητών είναι σαφές ότι το μάθημα των Θρησκευτικών στην Α΄ Λυκείου αποκτά μεγαλύτερη βαθμολογική σημασία για τους μαθητές, με δεδομένη μάλιστα την πρόβλεψη του νομοθέτη ότι ένας μαθητής του Λυκείου προάγεται εάν συγκεντρώσει γενικό μέσο όρο (Γ.Μ.Ο.) 9,5 τουλάχιστον, ασχέτως της βαθμολογίας του στα επιμέρους μαθήματα.

Αν αυτά τα νέα είναι ευχάριστα για τους Θεολόγους και τη σημασία του μαθήματός τους, υπάρχει και κάτι δυσάρεστο που προκύπτει από τις νέες Καρτέλες των μαθητών του Νέου Λυκείου. Η εκτύπωση των Καρτελών αυτών έγινε με βάση τις εξαγγελίες του Υπουργείου Παιδείας για το Νέο Λύκειο (οι οποίες βέβαια δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί αφού το νομοσχέδιο για το Νέο Λύκειο δεν έχει έρθει στη Βουλή) και έτσι στην πίσω πλευρά της Καρτέλας όπου καταχωρούνται οι βαθμοί της Β΄ και Γ΄ τάξης Λυκείου, στην μεν Β΄ τάξη το μάθημα έχει τυπωθεί πλέον με το νέο όνομά του «Θρησκεία και Κόσμος» και όχι «Θρησκευτικά», στην δε Γ΄ τάξη δεν υπάρχει μάθημα Θρησκευτικών αφού στις Καρτέλες δεν τυπώνονται τα μαθήματα επιλογής παρά μόνο τα υποχρεωτικά μαθήματα!

Ας αγωνισθούμε όλοι για να διατηρηθεί δίωρο ορθόδοξο μάθημα Θρησκευτικών στη Β΄ τάξη και υποχρεωτικό μάθημα Θρησκευτικών στη Γ΄ τάξη του Νέου Λυκείου, ώστε η πίσω πλευρά των Καρτελών να χρειαστεί διόρθωση και …ανατύπωση!

Πρωτοπρ. Βασιλείου Γεωργοπούλου, Απόψεις Ελλήνων ετεροδόξων διά την Ορθόδοξον Εκκλησίαν

2012-01-28T14:01:00.001+02:00

ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

Τοῦ Πρωτ.Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, ΛέκτωροςΘεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ἀπό τά χρόνια τῆς ἑλληνικῆς ἐπανάστασηςτοῦ 1821 ὁ ἑλληνικός χῶρος θεωρήθηκε ἀπό εὐρωπαίους καί ἀμερικανούςπροτεστάντες «ἱεραποστολικό» πεδίο, γιά νά γνωρίσουνοἱ Ἕλληνες το Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, πού δῆθεν, κατ’ αὐτούς, ἀγνοοῦσαν. Καρπός τῆς ἔντονης προσηλυτιστικῆς δραστηριότητάς τους, ἦταν προϊ όντοςτοῦ χρόνου ἡ δημιουργία διαφόρων αἱρετικῶν προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν, πού δέν ἀνήκουν φυσικά,στόν ἴδιο προτεσταντικό κλάδο...

Θεωροῦμε χρήσιμο καί σκόπιμο νά παρουσιάσουμε τις δικές τουςἀπόψεις, γιά τό πῶς κατανοοῦν καί τί πιστεύουν σήμερα κάποιες ἀπό τίς κινήσεις αὐτές για τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ι) Θά ἀρχίσουμε ἀπό τήν Ἑλληνική Εὐαγγελική Ἐκκλησία. Πρόκειται γιά τήν παλαιότερη προτεσταντική ὁμολογία τῆς πατρίδας μας.Ἀναφέρουν σχετικά στό ἐπίσημο δημοσιογραφικό τους ὄργανο, στόπεριοδικό «Ἀστήρ τῆς Ἀνατολῆς», μέ ἀφορμή θρησκευτικάγεγονότα τοῦ παρελθόντος, τά ἑξῆς: «Κατάκανόνα ἀποφεύγουμε νά ἀναφερόμαστε μέ πνεῦμα κριτικό καί καυστική γλώσσα σε θέσεις καί πρακτικές τῆς ὈρθοδόξουἘκκλησίας, μέ τίς ὁποῖεςδιαφωνοῦμε ριζικά. Αὐτή ὅμωςτή φορά θά τό πράξουμε. Ὁ εἰκονολατρικός πυρετός λαοῦ καί θρησκευτικῶν ἀρχόντωνμέ τήν προσκύνηση τῆς"θαυματουργοῦ"εἰκόνας "ἄξιόν ἐστι"πέρσι τό φθινόπωρο, καί τήν προσκύνηση "τῶν δώρων τῶνμάγων" κατά τήν περίοδο τῶν Χριστουγέννωνμέ τήν σύμπραξη τῶνμοναχῶν τοῦ ἉγίουὌρους καί τῆς ἐπίσημηςὈρθοδόξου Ἐκκλησίας μᾶς προκάλεσε αἰσθήματα φρίκης. Μᾶς θύμισε Μεσαίωνα. Βυζαντινό θρησκευτικό Μεσαίωνα. Θρησκευτικό φανατισμό και θρησκοληψία.Θρησκευτικό σκοτάδι. Δεισιδαιμονία. Διαστρέβλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ» [1].

Εἶναι βεβαίως ἀπορίας ἄξιον, να μιλοῦν γιάδιαστρέβλωση τοῦ Εὐαγγελίου, φανατισμό καί θρησκευτικό σκοτάδι, οἱ θαυμαστές και πνευματικά ἐγγόνια τοῦ Καλβίνου. Ἐκείνου, δηλαδή, πού ἔκαιγε τον αἱρετικό Μ.Σερβέτο ζωντανό στη Γενεύη στίς 17-10-1553, μία ἀποτρόπαιη πράξη, μεταξύ τῶν πολλῶν τοῦ ἰδίου προτεσταντικοῦ χωρου, πού ἔχει μείνειστό διηνεκές ὡς ἀπαίσια ἔκφραση τῆς θρησκευτικῆςμισαλλοδοξίας καί τοῦ φανατισμοῦ.

Καί στή συνέχεια, ἀφοῦ δηλώσουν ὅτι θεωροῦν τούς ἑαυτούς τους «ἀπογόνους τῶν εἰκονομάχων» ἀναφέρουν ὅτι: «καταστάσειςνεοειδωλολατρικές σάν ἐκεῖνες τῆς εἰκόνας τοῦ "Ἄξιόν ἐστι" καίτῶν "δώρων τῶν μάγων"μᾶς ἀφήνουν ἄναυδους ἀπό τή θλίψη»[2].

ΙΙ) Ἡ Κοινωνία τῶν Ἐλεύθερων Εὐαγγελικῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι ἕνα ἄλλο μεῖζον προτεσταντικό παρακλάδι τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου. Σε ἐπίσημη ἀνακοίνωση παλαιότερα, τοῦ Γραφείου τύπου της, ἀναφέρει: «Ἐπειδήδέ εἶναι σέ ὅλους γνωστόὅτι ἡ ὈρθόδοξηἘκκλησία ἔχειποικιλότροπα νοθεύσει και ἀλλοιώσει τή διδασκαλία της, γι' αὐτό τόν λόγο εἶναι πολλαπλῶς ΑΙΡΕΤΙΚΗ. Οἱ ἐκπρόσωποίτης θεολόγοι δέν θέλουν νά τό παραδεχθοῦν. Δέν ἔχουνπαρά νά βγάλουν τά μαῦραγυαλιά, πού φοροῦν. Ἄν ὑπάρχειμία Ἐκκλησία πού βρίσκεται μέσασέ τρομερή αἵρεσηαὐτή εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»[3].

ΙΙΙ) Στά ἴδια πλαίσια κινοῦνται και οἱ ἀπόψειςδιαφόρων Ἑλλήνων Πεντηκοστιανῶν. Ἐνδεικτικά ἀναφέρουμεκάποιες ἀπ᾽ αὐτές: Ἰσχυρίζονται ὅτι τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ «ἔμεινεἄγνωστο στούς Ἕλληνες ἀπότήν Ἑλληνική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»[4]. Ἀλλοῦ, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «ἐξακολουθεῖ νά ἐμποδίζειτό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου ἀπόμή Ὀρθοδόξους» καί ὅτι εἶναι ὑπαίτια «γιατίκατόρθωσε νά φέρει στή χώρα μας την ἀθεΐα,τόν σκοταδισμό»[5].

Ἀλλά καί ἀπό τήν Ἐλευθέρα Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς ὑποστηρίζεται:«Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει δογματικέςἀλήθειες, πού πρέπει νά μένουν ἄθικτες, ὅπως διατυπώνονταιμέσα στό σύμβολο τῆς "πίστεως".Δυστυχῶς ἡ σωρεία τῶν παραδόσεων, τῶν ἐθίμων καί τῶν τόσων μυθοπλαστικῶν ἱστοριῶν, μαζί μέ φανατικούς ὀπαδούς της, τόν "παπαδόκοσμο" ὅπως τόν λέτε, πού δείχνει μισαλλοδοξία καί κακία χωρίς ἐπίγνωση, τήν ἔχουν κάνει νάἔχει πλήρη ἀποτυχία»[6].

Καί ἀλλοῦ πάλι: «Ἔτσι ὅπως εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία σήμερα δεν μπορεῖ νά προσφέρει τίποτα, ὄχι μόνο στούς Εὐρωπαίους, ἀλλά οὔτε στόν ἴδιο τό λαό της, τον Ἑλληνικό λαό. Χρειάζεται μιά γενική καί ριζική ἀναμόρφωση»[7].

IV) Θά ὁλοκληρώσουμε τήν ἀνάφορά μας μέ τίς θέσεις μίας ἀκραίας αἱρετικῆς καίπαραχριστιανικῆς κίνησης, πού εἶναι οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Γιά τούς Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς τμῆμα τοῦ ἀποστάτη Χριστιανικοῦ κόσμου, συγκαταλέγεται στήν ψεύτικη θρησκεία, πού ταυτίζεται με τήνπόρνη γυναίκα τῆς Ἀποκαλύψεως ἤ ἐπίσης μέ τή Βαβυλώνα πού ἐπίσης μνημονεύεται στην Ἀποκάλυψη (Κεφ 14, 8. 18, 2)8, ἐνῶ οἱ κληρικοί τοῦχριστιανικοῦ κόσμου θεωροῦνται ἀπό τήν ἑταιρεία "Σκοπιά" ὅτι «ὑπῆρξαν τά πιό

ἐξέχοντα μέλη τοῦ σπέρματος τοῦ Σατανᾶ»[9].

Οἱ θέσεις, πού πρίν λίγο ἀναφέραμε, εἶναιχαρακτηριστικές γιά το τί συγκεκριμένες κινήσεις στον ἑλληνικό χῶρο φρονοῦν γιά την Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἀποκαλυπτικέςπολλές φορές τῶν πραγματικῶν κινήτρων τῶν ἐνεργειῶν τους.

Ὑποσημειώσεις:

1. Βλ. Ἀστήρ τῆς Ἀνατολῆς, Ἰαν. 2000,τ. 1, μέσα ἐσώφυλλο.

2. Βλ. Ἀστήρ τῆς Ἀνατολῆς, ὅπ.π., σ. 5.

3. Βλ. Ἐλεύθερο Εὐαγγελικό Βῆμα, Αὔ γουστος -Σεπτέμβριος- Ὀκτώβριος 1996, σ. 14.

4. Βλ. Γιάννη Θ. Δημητριάδη, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας Πεντηκοστῆς στήν Ἑλλάδα, Θεσσαλονίκη 1983, σ. 41.

5. Βλ. Γιάννη Θ. Δημητριάδη, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας Πεντηκοστῆς, ὅπ.π., σ. 104.

6. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 52, Φεβρ. 1990, σ. 5.

7. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 101, Ἀπρ. 1992,σ.7.

8.Πλῆθοςχιλιαστικῶν μαρτυριῶν βλ. ἌνναςΜπουρδάκου, Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Ἀπό τό Α-Ω, Ἀθήνα 2008,σσ. 67-69, 154-157, 289- 290. Πρβλ. Τί διδάσκει πράγματι ἡ Ἁγία Γραφή, ἔκδ. Μ.τ.Ἰ., 2005,σσ. 219 – 220.

9. Βλ. Αποκάλυψη. Τό μεγαλειῶδες κορύφωμά της πλησιάζει, ἔκδ. Μ.τ.Ἰ, 1987, σ.30.

πηγή:Ορθόδοξος Τύπος, 27/1/2012

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Κυριακή ΙΖ΄ Ματθαίου (Χαναναίας)

2012-01-28T10:45:00.003+02:00

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ)

Ματθ. ΙΕ΄ 21-28

Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. & Κονίτσης
email: p.ioil@freemail.gr
Συγκλονιστική και πολύ διδακτική η περικοπή που μας περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Μας περιγράφει την ακράδαντη πίστη της Χαναναίας.

Η πονεμένη γυναίκα, που σημειωτέoν δεν ήταν Ιουδαία, ειδωλολάτρισσα ήταν, απευθύνεται προς Εκείνον από τον οποίον και μόνο μπορούσε να λάβει αυτό που ζητούσε. Δηλ. την θεραπεία της κόρης της...

Όσο και να θέλουν οι άνθρωποι, όσο κι αν προσπαθούν οι ιατροί, υπάρχουν και περιπτώσεις κατά τις οποίες υψώνουν τα χέρια, παραιτούμενοι όλων των φιλότιμων προσπαθειών τους… Και αυτό φυσικά θα συμβαίνει σε κάθε εποχή, διότι όχι μόνο η καθ΄αυτό σωματικές ασθένειες δεν θεραπεύονται πάντοτε, αλλά και διότι υφίστανται και οι λεγόμενες πνευματικές ασθένειες, που τα αποτελέσματά τους, τα προκαλούν τα ακάθαρτα και πονηρά πνεύματα. Στις τραγικές δε αυτές περιπτώσεις, τον λόγο, δεν τον έχει η ανθρώπινη επιστήμη, αλλά η Χάρις Του Θεού.

Αυτό λοιπόν που οι άρχοντες του Ισραήλ, οι πωρωμένοι Εβραίοι δεν ήθελαν να παραδεχτούν, την δύναμη δηλ. Του Ιησού, το γνωρίζει και τα παραδέχεται η Χαναναία! Σε Αυτόν λοιπόν, Τον Κύριο Ιησού, έρχεται και υποβάλλει με ακλόνητη πίστη και βεβαία ελπίδα το αίτημά της. Είναι μάλιστα πολύ χαρακτηριστικό, ότι δεν παρακάλεσε μία μόνο φορά, αλλά έλεγε και ξαναέλεγε με συγκινητική επιμονή το «Κύριε υιέ Δαβίδ, ελέησόν με», «Κύριε βοήθει μοι», όταν Ο Κύριος, ακριβώς για να αναδείξει αυτή την θερμή πίστη της, φαινόταν ότι δήθεν, δεν ήθελε να την βοηθήσει.

Αυτή λοιπόν η ζωντανή πίστη, σε συνδυασμό με την επίμονη προσευχή και τη θερμή ικεσία της, έγινε δεκτή και όχι μόνο θεραπεύθηκε η ταλαίπωρη κόρη της, αλλά τελικώς επαινέθηκε από τον ίδιο Τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό!

Να παραδεχθούμε φίλοι μου, ότι αυτή η Χαναναία, που δεν ανήκε βεβαίως στον Ιδουαϊκό λαό, γίνεται τώρα παράδειγμα προς μίμηση για εμάς τους Χριστιανούς που είμαστε στην εποχή Της Χάριτος και ζούμε εντός Της σωστικής κιβωτού, που ονομάζεται Ορθόδοξος Εκκλησία; Γιατί όχι;

Ας ταπεινωθούμε και ας την λάβουμε ως παράδειγμα, όσον αφορά τόσο την πίστη μας Στον Σωτήρα Χριστό, όσο και για την προσευχή μας.

Διότι, ναι μεν, πιστεύουμε. Αναμφιβόλως πιστεύουμε ότι ο Ιησούς είναι ο μεγάλος Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας. Έχουμε όμως μέσα στην καρδιά μας την θερμή προσευχή και την σταθερή επιμονή στο άγιο αυτό έργο, το οποίο εξομοιώνει τους ανθρώπους με τους Αγγέλους; Τις νοερές δυνάμεις που διηνεκώς υμνούν και δοξολογούν τον εν Τριάδι Θεόν;

Πιστεύουμε ότι η προσευχή είναι πραγματική συνομιλία με τον Κύριό μας; Τον Μεγάλο Αρχιερέα;

Προσερχόμαστε «μετά παρρησίας τω θρόνω της Χάριτος, ίνα λάβωμεν έλεον και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν»; (Εβρ. Δ΄16). Δηλ. Πλησιάζουμε με θάρρος στο θρόνο της δόξης (στον ένδοξο θρόνο), για να λάβουμε έλεος και να επιτύχουμε χάρι για να βοηθηθούμε στον καιρό της ανάγκης;

Εάν ναι, τότε αυτό αποτελεί μεγάλη ευλογία που όμως είναι ανάγκη να πραγματοποιείται όχι αποσπασματικώς, αλλά συνεχώς και ολο ένα και περισσότερο, προϊόντος του χρόνου, να αυξάνουμε και να βελτιώνουμε αυτή την ιερά επικοινωνία μας με τον Θεό, μέσω της αγίας προσευχής.

Και φυσικά, αυτή η Πίστη, η ζωντανή και νευρώδης, η Ορθόδοξη Πίστη μας, θα μας δίνει πάντοτε την σταθερή επιμονή στην προσευχή, όπως ακριβώς και στην Χαναναία.

Αυτή ακριβώς την επιμονή υπονοεί και ο ίδιος ο Κύριος όταν μας διδάσκει «αιτήτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν», (Ματθ. Ζ΄7). Δηλ. Ζητείτε και θα σας δοθεί, αναζητείτε και θα βρήτε, κρούετε τη θύρα και θα σας ανοιχθεί.

Βεβαίως, μπορεί να μην λαμβάνουμε πάντοτε όσα ζητούμε. Τούτο όμως, δεν πρέπει σε ουδεμία των περιπτώσεων να μας αποθαρρύνει και να μας κάνει να σταματήσουμε ή έστω να χαλαρώσουμε την προσευχητική μας προσπάθεια.

Αυτό, η χαλάρωση δηλ. της προσευχής, εάν ξεκινήσει, είναι απαρχή πτώσεως πνευματικής και κατ΄επέκταση αποκοπής από την αγάπη του Θεού.

Πολύ δε περισσότερο, σε καμμία των περιπτώσεων, δεν πρέπει αδελφοί μου να επιτρέπουμε την θλίψη και την ψυχρότητα να εισέρχονται στο εσωτερικό μας, όταν νομίζουμε ότι δεν ακούγονται οι προσευχές μας. Αντιθέτως, αυτό να μας εμπνεύσει μεγαλύτερη επιμονή. Να ανοίγουμε ακόμα περισσότερο αυτήν ουράνια επικοινωνία, διότι, ακριβώς αυτήν την επικοινωνία, την θερμή επικοινωνία ζητά ο Θεός. Και όπως έλεγε ένας άγιος, ο Θεός, δεν είναι όπως οι άνθρωποι που κουράζονται εάν τους παρακαλέσουμε αρκετές φορές για κάτι και που τελικώς στενοχωρούνται και εξοργίζονται.

Ο Θεός, χαίρεται την προσευχητική επικοινωνία με τα τέκνα του και εάν τελικώς το αίτημά μας είναι προς το συμφέρον μας, τότε φυσικά θα μας δώσει αυτό που ζητούμε.

Εάν όμως, δεν είναι προς το συμφέρον μας, τότε βλέποντας την επιμονή μας και την θερμή ικεσία μας, θα μας δώσει κάτι πολύ καλύτερο απ΄αυτό που του ζητήσαμε!

Και είναι όντως, αλήθεια, ότι όταν χτυπάμε στον Θεό και δεν μας ανοίγει, δεν είναι διότι δεν μας ακούει, αλλ΄ότι ετοιμάζει να μας ανοίξει μια άλλη πόρτα πολύ καλύτερη, που ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε.

Αδελφοί μου, με τη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, εκτός των άλλων, ο Κύριος Ιησούς, θέλει να μας διδάξει «το δειν πάντοτε προσεύχεσθαι αυτούς και μη εκκακείν» (Λουκ. ΙΗ΄1). Δηλ. πρέπει με πίστη, επιμονή, υπομονή και καρτερία, συνεχώς να προσευχόμαστε και να μην αποκάμωμε όταν φαίνεται ότι οι προσευχές μας δεν εκπληρώνονται αμέσως.

Ας μη λησμονούμε δε ποτέ, αυτό που έγραψε μια ψυχή με μεγάλη πίστη και που συνεχώς στο νου και στην καρδιά είχε την θερμή ικεσία.

• Είσαι γεμάτος από γαλήνη; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σου τη διατηρήσει.

• Πειρασμούς έχεις; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σε στηρίξει και θα σε ενδυναμώσει.

• Αμάρτησες; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σε επανορθώσει.

• Θλιμμένος είσαι και απογοητευμένος; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σε παρηγορήσει και θα σου δώσει νέες ψυχικές δυνάμεις.

Αμήν.

+Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος, Δάσκαλός μας μιὰ ἀγράμματη

2012-01-28T10:41:00.000+02:00

Κυριακὴ τῆς Χαναναίας (Ματθ. 15,21-28)
29 Ἰανουαρίου 2012

Δάσκαλός μας μιὰ ἀγράμματη

Του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου

Περιμένετε βέβαια λόγον. Θὰ μιλήσω, ἀγαπητοί μου• ἂν καὶ σήμερα νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ μιλήσω ἐγὼ ἀλλὰ κάποιος ἄλλος. Καὶ αὐτὸς ὁ ἄλλος, τὸν ὁποῖο προβάλλει ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, εἶνε παρακαλῶ μιὰ γυναίκα. Δὲν εἶνε μορφωμένη, ἐπιστήμων, θεολόγος, ἱεροκήρυκας, ἐπίσκοπος• ἀγράμματη εἶνε, δὲν φοίτησε σὲ σχολεῖα. Τί νὰ τὰ κάνῃς τὰ λύκεια καὶ πανεπιστήμια, ὅταν λείπῃ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶνε «ἀρχὴ σοφίας»;(Ψαλμ. 110,10. Παροιμ. 9,10. πρβλ. Σ. Σειρ. 1,14).

29.01.12 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ.Δάσκαλός μας μια αγράμματη.

O Σύνδεσμος Θεολόγων Μακεδονίας - Θράκης προς τη Διακομματική Επιτροπή Παιδείας για την υποχρεωτικότητα των Θρησκευτικών στο Νέο Λύκειο

2012-01-28T00:09:00.001+02:00

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ - ΘΡΑΚΗΣ

Γραφείο 404, Θεολογική Σχολή ΑΠΘ, 54624 Θεσσαλονίκη

Τηλ. Επικ.– fax: 2310 997113, mail: theologoi@gmail.com, http://theologoi.wordpress.com

Συνοπτική Αναφορά για την αναγκαιότητα του μόνιμου και υποχρεωτικού χαρακτήρα του Μαθήματος των Θρησκευτικών στο «νέο Λύκειο» προς την Διακομματική Επιτροπή Παιδείας της Βουλής των Ελλήνων

Θεσσαλονίκη, 24/01/2012

Βρισκόμαστε σε μια εποχή που η ανάγκη για ανθρωπιστική μόρφωση των νέων με γνώσεις, παιδεία και ήθος όλο και πιο πολύ μεγεθύνεται.

Οι γνώσεις που παίρνει το παιδί στο σχολείο εμπεριέχουν θρησκευτικά, πολιτισμικά, ηθικοκοινωνικά και οικολογικά πρότυπα καθώς και άλλες παιδαγωγικές ευαισθησίες, έτσι ώστε να μπορεί βαθμιαία, να καλλιεργεί ή ακόμη και να διορθώνει τη σκέψη και το χαρακτήρα του...

Το Mάθημα των Θρησκευτικών ως γνωστό συμβάλλει:

1. στην εκπλήρωση του γενικού σκοπού της παιδείας

2. στον ειδικό του σκοπό, που είναι να βοηθά την παιδεία να εκπληρώνει το συνταγματικό της σκοπό που είναι «η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης των μαθητών».

Έτσι, εκπληρώνεται με τον τρόπο αυτό, εκείνο που δέχονται όλες οι ευρωπαϊκές χώρες και όλες οι σύγχρονες παιδαγωγικές θεωρίες, ότι δηλαδή η αγωγή και η μόρφωση των μαθητών δεν μπορεί να είναι άσχετη με την κοινωνική, την πολιτισμική και τη θρησκευτική συνείδηση του τόπου στον οποίο ζουν και αναπτύσσονται.

Μια ενδεχόμενη θέσπιση από το Υπ. Παιδείας ΔΒΜΘ της προαιρετικότητας του μαθήματος των θρησκευτικών ή της μείωσης των ωρών διδασκαλίας στο «νέο Λύκειο», δημιουργεί τεράστιο κοινωνικό και πολιτισμικό πρόβλημα διότι:

Η ηθικοκοινωνική αγωγή και συμπεριφορά του μαθητή, ιδιαίτερα πάνω στην κρίσιμη ηλικία της εφηβείας, βασίζεται, εκτός των άλλων, στη θρησκευτική διάσταση της μαθήσεως που παρέχεται από το σχολείο. Τα θρησκευτικά γεγονότα, οι θρησκευτικές πράξεις, οι θρησκευτικοί συμβολισμοί καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος αυτού που ονομάζεται «περιβάλλον» του ελληνικού λαού.

Συνεπώς, πώς ο μαθητής θα συνειδητοποιήσει την πολιτισμική του ιδιαιτερότητα και πως θα διατηρήσει μια υγιή θρησκευτικότητα, όταν θα αποστερείται αυτές τις βασικές γενικές θεολογικές γνώσεις;

Επισημαίνεται τέλος ότι το μάθημα των θρησκευτικών προσφέρει πρότυπα ζωής, σχέσεων και συμπεριφοράς, από πλευράς αγωγής, στην καλλιέργεια του κοινοτισμού απέναντι στη μάστιγα της ατομοκρατίας, η οποία γεννά τη φιλαργυρία, τον πόλεμο των συμφερόντων, των διαιρέσεων και των συγκρούσεων. Το μάθημα ακόμη, προάγει την εσωτερική ειρήνη έναντι της βίας, της τρομοκρατίας, της απανθρωπιάς, καλλιεργεί την αγάπη, την πραότητα, την φιλαδελφία, την καλοσύνη, την αλληλεγγύη, έναντι του μίσους, της οργής, της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης, της αδιαφορίας για τον «άλλο». Καταπολεμά θρησκευτικές προλήψεις, δεισιδαιμονίες, προκαταλήψεις και αντιλήψεις που πολύ συχνά οδηγούν σε παρεκκλίσεις, φανατισμούς, ακρότητες και φονταμενταλισμούς.

Για όλους τους παραπάνω λόγους ζητούμε:

1. Τη διατήρηση της υποχρεωτικότητας του Μαθήματος των Θρησκευτικών σε όλες τις τάξεις του Λυκείου

2. Τη διατήρηση των ωρών διδασκαλίας του Μαθήματος όπως είναι μέχρι τώρα, δηλαδή: 2 ώρες στην Α΄ Λυκείου, 2 ώρες στη Β΄ Λυκείου (και 2 ώρες στη Γ΄ Λυκείου, ώστε να συνάδει με την προτεινόμενη δομή)

Θα μπορούσαμε να επεκταθούμε σε επιπλέον ζητήματα που άπτονται της θρησκευτικής αγωγής στη πατρίδα μας αλλά λόγω οικονομίας του χρόνου επιφυλασσόμαστε στα παραπάνω σημεία, με την ελπίδα να εισακουστεί η έκκληση μας αυτή για την παροχή μιας αυθεντικής, σύγχρονης και ολοκληρωμένης εκπαίδευσης, που σε κάθε περίπτωση περνά μέσα και από το Μάθημα των Θρησκευτικών.

Από τη Διοικούσα Επιτροπή

Αποκρυφιστικές απόψεις σε εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας;

2012-01-28T00:03:00.001+02:00

ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ;

Γράφει η Ευαγγελία Παπανικολάου, υποψ.Διδάκτωρ Θεολογίας

Το Σάββατο και τηνΚυριακή 28 και 29/1/2102 η Ιερά Μητρόπολη Κερκύρας Παξών και Διαποντίων Νήσων, προς μεγάλη έκπληξη κάθε ορθόδοξα σκεπτόμενουπιστού, έχει προσκαλέσει στην εκδήλωση που θα γίνει προς τιμήν των ΤριώνΙεραρχών τον κ. Μάνο Δανέζη και τον κ. Στράτο Θεοδοσίου, διαπρεπείςαστροφυσικούς, αλλά επίσης διαπρεπείς για τις φιλοαποκρυφιστικές τους απόψεις.Οι ιθύνοντες της Ιεράς Μητρόπολης δεν το ήξεραν; Γιατί δεν φρόντισαν ναενημερωθούν ή τουλάχιστον να προβληματιστούν, όταν τους ανακοινώθηκε ηαποκρυφιστική διασύνδεση των ομιλητών;

Ενημερώνουμε σχετικά μετις απόψεις του κ. Μάνου Δανέζη και του κ. Στράτου Θεοδοσίου και παραθέτουμεσταχυολογημένα κάποια λόγια και ενέργειές τους:

1) Ο κ. Μάνος Δανέζης στο άρθρο του «Επιστροφήστο Πρωταρχικό “Δόγμα του Χριστού”»; το οποίο υπάγεται στο γενικότερο τίτλο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣΣΕ ΚΡΙΣΗ στην κατηγορία ΑΘΕΟΛΟΓΙΑ –ATHEOLOGY του περιοδικού ΖΕΝΙΘ (ημερομηνίαδημοσίευσης: 20 Φεβρουαρίου 2011), αναφέρειμεταξύ άλλων: «Ένα δεύτερο στοιχείοεπανάκαμψης στο πρωταρχικό χριστιανικό δόγμα είναι η αναγνώριση της φιλοσοφικήςτου βάσης, η οποία το μετασχημάτισε σε θεολογική σκέψη. Αυτό προϋποθέτει την συμφιλίωση του δόγματος τουχριστιανισμού με το φιλοσοφικό υπόβαθρο εκείνων των ελληνιστικών και ελληνικώνφιλοσοφικών ιδεών που το μπόλιασαν.

Είναι καιρός οιχριστιανικές διοικητικές δομές νααναγνωρίσουν αυτό που αναγνώρισε εμπράκτως και δια του λόγου του ο Ιησούς, τηνταύτιση των ιδεών του σε πολλά σημεία με το παγκόσμιο ελληνιστικό πνεύμα τηςεποχής Του…

Στόχος της έλευσης του Ιησού επί της Γης δεν ήταν η θέωσητου προσώπου του, αλλά η θέωση των λόγων και της διδασκαλίας του. Όσοι τιμούν απλά και μόνο το πρόσωπό Του αγνοώντας το λόγοΤου, ασχέτως με το τι εκείνοι πιστεύουν ή υπαινίσσονται ότι πιστεύουν, δενμπορούν να χαρακτηρίζονται ως χριστιανοί.»[1].

2) Στοβιβλίο «Η κοσμολογία της νόησης. Εισαγωγή στην κοσμολογία» των Μάνου Δανέζη καιΣτράτου Θεοδοσίου, εκδ. Δίαυλος, Αθήνα 2003, παραθέτουμε τα σχόλια από το Perizitito, όπου γίνεται μια συνοπτικήπεριγραφή του περιεχομένου του βιβλίου: «Το Σύμπαν δεν είναι ένα μηχανιστικό κατασκεύασμα, έχει ψυχή και νόησηόπως ακριβώς και ο Άνθρωπος»[2]. Αν το ανωτέρω σχόλιο δεν εκφράζει τιςπανθεϊστικές αντιλήψεις των συγγραφέων, αυτοί να διαμαρτυρηθούν για τα σχόλιαπου δημοσιεύτηκαν στο Perizitito.

3) Ο κ.Μάνος Δανέζης συμμετέχει και γράφει την Εισαγωγή στο συλλογικό έργο «Θεός καιάνθρωπος», εκδ. Ολιστικής Αρμονίας,Αθήνα 2011, στο οποίο μεταξύ των αρθρογράφων είναι η Βράτολη-ΒολχάουπτΤεό, Πρόεδρος του Κολλεγίου ΜεταφυσικώνΕπιστημών, ο Νατζέμυ Ρόμπερτ Ηλίας από την Αρμονική Ζωή, η Παπαδομιχελάκη Ασπασία από το ΘεοσοφικόΚίνημα κ.ά.

Αναφέρουμε μερικά αποσπάσματα από τα γραφόμενά του, που νομίζουμεότι θα προβληματίσουν σοβαρά κάθε ορθόδοξα σκεπτόμενο πιστό: «Στο πεδίο της Θεολογίας, αλλάζουν σοβαράπολλά σημεία της θεολογικής δογματικής αν λάβουμε υπ’ όψη μας τις νέεςεπιστημονικές αντιλήψεις. Σαν παράδειγμα αναφέρουμε τις σύγχρονες απόψεις τηςΒιολογίας περί «καταγωγής των ειδών» και στο επίπεδο της Αστροφυσικής τιςθεωρίες περί την φυσική συγκρότηση και γέννηση του Σύμπαντος, για το τι υπήρχεπριν τι δημιουργία του Σύμπαντος, για το τι είναι η ύλη, μάζα, χρόνος καιχώρος, για το τι είναι στην πραγματικότητα αυτό το οποίο αντιλαμβάνονται οιαισθήσεις μας κλπ.»[3].

Στη σ. 14 θέτει το ερώτημα: Ένα ερώτημα που βασάνιζε τον άνθρωπουπήρξε το αν «είναι πραγματικότητα ό,τιαντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας» ή μήπως αποτελεί ένα «matrix», ένα«δημιούργημα ου μυαλού μας». Και καταλήγει: «οι εντυπώσεις τωναισθήσεων, άρα και ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε, είναι αποτέλεσμα της δομήςτου εγκεφάλου μας και όχι μια αντικειμενική πραγματικότητα»[4].

4) Η άποψή του για το άστρο της Βηθλεέμ και τονΕυαγγελιστή Ματθαίο: «O αστέρας δεν υπήρξε ποτέ, ήταν ένας μύθος, επινόηση τωνσυγγραφέων του κατά Mατθαίον Eυαγγελίου, με στόχους αδιάφορους και άσχετους μετην υπηρέτηση της επιστημονικής και ιστορικής αλήθειας»[5].

5) Ο κ. Μάνος Δανέζης και ο κ. Στράτος Θεοδοσίουσυμμετείχαν σε μεταφυσικά - παραθρησκευτικά συνέδρια. Για παράδειγμα αναφέρουμετο συνέδριο που διοργανώθηκε από την Κίνηση Φιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων[6] και το συνέδριο που διοργανώθηκε από τοΚολλέγιο Μεταφυσικών Επιστημών [7]. Στο πρώτο συμμετείχαν και οι δύο, ενώ στο δεύτερο μόνοο κ. Μάνος Δανέζης.

Θεωρούμε ότι τα σχόλια περιττεύουν.Τα στοιχεία που παραθέσαμε, αν και δειγματοληπτικά, είναι αποκαλυπτικά. Προκύπτειόμως το αβίαστο ερώτημα, πώς είναι δυνατόν πρόσωπα που συμμετέχουν σε συνέδριαμεταφυσικά - παραθρησκευτικά να προσκαλούνται ως ομιλητές σε χριστιανικήεκδήλωση και μάλιστα της Ιεράς Μητροπόλεως; Τι συμβαίνει; Είναι σημαντικό οιυπεύθυνοι να απαντήσουν.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1.http://zenithmag.wordpress.com/2011/02/20/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B7/

2. http://www.perizitito.gr/product.php?productid=56862

3. ΔανέζηςΜ., «Εισαγωγή» στο Θεός και άνθρωπος,εκδ. Ολιστικής Αρμονίας, σ. 14.

4. ΔανέζηςΜ., «Εισαγωγή» στο Θεός και άνθρωπος, εκδ. Ολιστικής Αρμονίας, σ. 16.

5. http://blogs.sch.gr/kantonopou/2011/12/28/%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%B6%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%B7%CE%B8%CE%BB%CE%B5%CE%AD%CE%BC/

6.«Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η Η ΚίνησηΦιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων σας προσκαλεί να συμμετάσχετε στο 13οΠανελλήνιο Συμπόσιο την Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2008,
στο Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών, Σίνα και Δαφνομήλη, από 11:00 έως 17:00, μεθέμα: "Το Μυστήριο τηςΖωής και του Θανάτου". Οι εισηγήσεις και τοποθετήσεις θα γίνουν από εκπροσώπους των ομάδων τηςΚίνησης και από τους επίτιμους προσκεκλημένους της και θα επακολουθήσει συζήτησημε το ακροατήριο. Επίτιμοι Προσκεκλημένοι: οι καθηγητές Αστροφυσικής, ΜάνοςΔανέζης και Στράτος Θεοδοσίου. Θέμα: "Θάνατος στοΜικρο-Μακρόκοσμο - Η Πλάνη των Αισθήσεων". Ο πρόεδρος του Συλλόγου Αρχαιόφιλων Ελλάδος, ΠαναγιώτηςΜαρίνης Θέμα: "Η Ζωή και ο Θάνατος κατά την ΕλληνικήΠαράδοση". http://www.esoterica.gr/main.htm

7. 2οΠανελλήνιο Διαδραστικό Συμπόσιο «Επιστήμη και Μεταφυσική –Νέα ΚοινωνικάΜοντέλα»
Εκπαίδευση-ΜΜΕ-Κοινωνικά Δίκτυα και Διαδίκτυο-Οικονομία Κολλέγιο ΜεταφυσικώνΕπιστημών (ΚΜΕ) Στο συνέδριοσυμμετείχαν «επιστήμονες, μεταφυσικοί καιδημοσιογράφοι:
Μάνος Δανέζη, Στράτος Παπάνη, Ελένη Βρυνιώτη, Νάντυ Παπαμήτσου- Γιάννης Μούτσος(κανάλι Κόντρα), Ρόμπερτ Νατζέμυ, καθώς και η πρόεδρος του Κολλεγίου: ΤεόΒράτολη–Βολχάουπτ.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Παιδεία και αγωγή των νέων κατά τους Τρεις Ιεράρχες

2012-01-27T23:55:00.000+02:00

Παιδεία και αγωγή των νέων κατά τους Τρεις Ιεράρχες

Ομιλία π. Θεοδώρου Ζήση στην Αίθουσα Μητροπόλεως Σερρών (31/01/2010)

Κυρίες και κύριοι, στα πλαίσια της εορτής των Αγίων Μεγάλων Τριών Ιεραρχών και Οικουμενικών Διδασκάλων, των προστατών της παιδείας και των γραμμάτων, η τοπική μας Εκκλησία διοργανώνει τη σημερινή εκδήλωση με ομιλητή τον αιδεσιμολογιώτατο πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση, ο οποίος θα μιλήσει με θέμα «Παιδεία και αγωγή των νέων κατά τους Τρεις Ιεράρχες». Ο π. Θεόδωρος Ζήσης είναι ομότιμος καθηγητής του Α.Π.Θ., στο οποίο δίδαξε στην έδρα της Πατρολογίας. Είναι, πιστεύω, πολύ γνωστός στους περισσοτέρους από εμάς, από τις συχνές παρουσίες του εδώ στην πόλη μας, από τις ομιλίες και διαλέξεις του, αλλά και από το πλούσιο συγγραφικό του έργο...

Εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες, πάτερ Θεόδωρε, για την ανταπόκριση στο κάλεσμα αυτό της Ιεράς Μητροπόλεώς μας και παρακαλώ να έρθετε να αναπτύξετε το θέμα σας.

***

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Σερρών, ποιμενάρχα της ιστορικής Μητροπόλεως των Σερρών, σεβαστοί πατέρες, κυρίες και κύριοι, τα τελευταία χρόνια στις εορτές των Αγίων Τριών Μεγάλων Ιεραρχών, Οικουμενικών Διδασκάλων και προστατών της Παιδείας μας, συνειδητά προβληματιζόμαστε όλοι και ανησυχούμε για την πορεία, στην οποία βρίσκεται η Παιδεία διεθνώς, αλλά ιδιαίτερα στην χώρα μας, η οποία έχει χιλιετιών παράδοση παιδείας και προσφοράς πολιτιστικής.

Ο αποχωρήσας 20ος αιών, με τον οποίον έκλεισε η δεύτερη χιλιετία, θεωρείται ως αποκορύφωση της προσπάθειας, που άρχισε ο Δυτικός πολιτισμός και εφήρμοσε επί τρεις αιώνες, να έρθει σε πλήρη ρήξη με το παρελθόν, ν’ απορρίψει σχεδόν στο σύνολό της την πολιτιστική κι εκπαιδευτική παράδοση της ελληνοχριστιανικής αρχαιότητος, της προχριστιανικής και της χριστιανικής, να αποδεσμευτεί από την ιστορική μνήμη, από δοκιμασμένες και καθιερωμένες αξίες και πεποιθήσεις και να στηρίξει το μέλλον της ανθρωπότητος στη γνώση και στην επιστήμη. Ιδιαίτερα στην προσπάθεια αυτή επλήγησαν οι θρησκευτικές και ηθικές αξίες, που συνδέονται άμεσα μεταξύ τους αφού ουσιαστικά χωρίς Θεό, νομοθέτη και ρυθμιστή της ηθικής συμπεριφοράς, όλα επιτρέπονται και όλα μεταβάλλονται ανάλογα με τις χρησιμοθηρικές και ευδαιμονιστικές απόψεις της κάθε εποχής. Η μικρή αθεϊστική ομάδα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων μαζί με τους σοφιστές, που σχετικοποιούν τις αξίες, έγιναν το πρότυπο των νέων σοφών και επιστημόνων. Το μεγάλο όμως και κυρίαρχο αίτημα της εθνικής παιδευτικής παραδόσεως του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πυθαγόρα, του Πλουτάρχου, του Πλωτίνου και στη συνέχεια των μεγάλων Αγίων και Πατέρων της Εκκλησίας μας, που το εσυνέχισαν και το επλούτισαν, αγνοήθηκε και συκοφαντήθηκε γιατί δεν ταίριαζε στο νέο πολιτιστικό δρόμο και όραμα.

Διαπνεόταν αυτή η παράδοση των ευσεβών φιλοσόφων και των Αγίων Πατέρων από ισχυρή μεταφυσική πνοή, από θεοσέβεια, και προέβαλε, μαζί με τη γνώση, την αναγκαιότητα της αρετής και την αποφυγή της κακίας. Όλος ο πνευματικός βίος της αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου σφραγίζεται από την ευσέβεια και την αρετή, όπως αυτό αποτυπώνεται ακόμα και στις αρχαίες τραγωδίες, στην καθημερινή ζωή, στα μνημεία που σώθηκαν, τον Παρθενώνα και την Αγιά Σοφιά, πολύ περισσότερο βέβαια στο πλήθος των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι οποίοι ουσιαστικά πραγματοποίησαν το ιδανικό του «φιλοσόφου βίου». Επί δυόμισι και πλέον χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα πορεύτηκε εξισορροπητικά και πολιτισμένα. Δεν έλειψαν βέβαια οι σκοτεινές πλευρές και οι παρεκκλίσεις, οι αδικίες και οι ανισότητες, οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις, οι διωγμοί και οι κατατρεγμοί και φαινόμενα παρακμής, και ηθικής ακόμη. Υπήρχε όμως πάντοτε η δυνατότητα και η θέληση, ακόμα και μέσα σ’ αυτά, να καθρεφτίζεται η ανθρωπότητα στον καθρέπτη των ηθικών και πνευματικών αξιών και να βλέπει το παραμορφωμένο της πρόσωπο, να φιλοσοφεί, να στοχάζεται για το πρέπον και το δέον, να αξιολογεί και να εκτιμά και να προσπαθεί να βελτιωθεί πνευματικά.

Αυτός ο κόσμος όμως των δυόμισι χιλιάδων ετών της κοινής ελληνοχριστιανικής παιδευτικής παραδόσεως από τον 18ο αιώνα, τον περίφημο αιώνα του Διαφωτισμού, αποτελεί παρελθόν για τον Δυτικό πολιτισμό, μέσα στον οποίον, δυστυχώς, έχουμε ενταχθεί κι εμείς και πηγαίνουμε πιο βαθιά. Δεν υπάρχει πλέον ο καθρέπτης της ανθρωπιστικής, της ελληνοχριστιανικής παιδείας, η ευσέβεια και η αρετή είναι συκοφαντημένες και άχρηστες, δεν είναι πλέον αξίες αλλά είναι απαξίες. Ο σκοπός της παιδείας δεν είναι διπλός, η καλλιέργεια δηλαδή της επιστήμης αλλά και της αρετής, η μέσω της γνώσης μορφοποίηση-μεταμόρφωση του ανθρώπου εις καλόν καγαθόν, αλλά η αποοικειοποίηση της γνώσης και της επιστήμης, η εκτροπή της παιδείας σε εμπορικό και οικονομικό μέγεθος, που θα εξασφαλίζει επαγγελματικά και οικονομικά οφέλη, η μετατροπή των μαθητών από πρόσωπα με ποικίλες πτυχές σε εγκεφάλους, σε computers, σε μηχανές που απομνημονεύουν και παράγουν. Αυτή η περίφημη σκοποθεσία της παιδείας απασχολεί ως και άλλους και την ελληνική πραγματικότητα, αφού και από το Σύνταγμα και τους σχετικούς νόμους προσπαθούν οι σοφοί μεταρρυθμιστές να απαλείψουν οτιδήποτε έχει σχέση με θρησκευτική και ηθική αγωγή των ελληνοπαίδων και να εισαγάγουν το Δυτικό μοντέλο της παιδείας.

Για το Δυτικό αυτό μοντέλο της παιδείας έγραφε παλαιότερα πολύ χαρακτηριστικά ο Φώτης Κόντογλου, συγκλονιστικά: «Οι ψυχές των νέων είναι ρημαγμένες από τα άγρια ένστικτα, που τα ανεβάσανε στην επιφάνεια από τα σκοτεινά τάρταρα της ανθρώπινης φύσης, κάποιοι εχθροί του ανθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ανθρωποφάγοι, που ανάμεσα τους πρωτοστατεί ένας τρελός λύκος λεγόμενος Νίτσε, μια μούμια σαν παλιόγρια λεγόμενος Βολταίρος, κάποιος ζοχαδιακός Φρόυντ, κι ένα πλήθος από τέτοια όρνια και κοράκια και νυχτερίδες. Όσοι τους θαυμάζανε, ας καμαρώσουνε σήμερα τα φαρμακερά μανιτάρια που φυτρώσανε μέσα στις καρδιές και στις ψυχές της γαγγραινιασμένης ανθρωπότητος». Εν όψει λοιπόν αυτού του Δυτικού μοντέλου, του οποίου η καρποφορία είναι πλέον εμφανής στη συμπεριφορά των νέων μας, αρχίζουμε όλοι και προβληματιζόμαστε.

Πού οφείλεται άραγε αυτή η απαξίωση κι αυτή η παιδευτική παρακμή; Δεν είναι δύσκολο να δώσει κανένας την απάντηση. Οφείλεται στο πνευματικό κενό που δημιούργησαν οι κρατούντες και οι σχεδιάζοντες διεθνώς για να μεταβάλλουν τους ανθρώπους σε καταναλωτικές μηχανές, ώστε να αυξάνουν τα κέρδη τους από τον υπερκαταναλωτισμό και την ηδονοφιλία. Και τότε αυτό είναι αιτία χειρότερη, καινούρια κατάσταση· ξεφύγαμε από τον Διαφωτισμό και περάσαμε πλέον στον υλισμό και στη σαρκολατρεία και στην εμπορευματοποίηση της παιδείας. Αποθεώνουν συστηματικά το σεξ, τη σαρκική ηδονή, προβάλουν τις μοιχείες και τις πορνείες, τις διαλυμένες οικογένειες, τα διαζύγια, τις εξωγαμικές ελεύθερες συμβιώσεις, την ομοφυλοφιλία, τα γλέντια και τις διασκεδάσεις, τα πανάκριβα ενδύματα, τα είδη καλλωπισμού, διαλύουν την Παιδεία και τα σχολεία με τον μαθητικό και φοιτητικό συνδικαλισμό. Ως πρότυπα για τους νέους δεν είναι πλέον οι ηθικοί και ενάρετοι άνθρωποι αλλά οι κακοπληρωμένοι ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, ποδοσφαιριστές, τεχνοκράτες. Οι λέξεις αρετή, τιμιότης, σεβασμός, υπακοή, υπομονή, σεμνότητα, πειθαρχία, ευνομία, τάξη, κόπος, μάθηση, δικαιοσύνη, εγκράτεια, ολιγάρκεια και πολλές άλλες χάθηκαν από το λεξιλόγιο διδασκόντων και διδασκομένων. Και επειδή αδειάσαμε τις ψυχές των νέων από αξίες και τις γεμίσαμε με υλικά σκουπίδια και απόβλητα, με το σεξ, την καλοπέραση και τη βία, αγρίεψαν τώρα· δεν υπάρχουν πνευματικά αντισώματα, ηθικές αναστολές αλλά και ελπίδες. Δεν έμαθαν να υπομένουν, να εγκρατεύονται, να ζουν με ολιγάρκεια και λιτότητα αν χρειαστεί, όπως έζησαν τόσες γενιές προηγουμένως. Ατίθασοι και ανυπάκουοι επαναστατούν και καταστρέφουν χωρίς η διαλυμένη και συκοφαντημένη οικογένεια και το αλλοπρόσαλλο σχολείο, που έχει χάσει τον προσανατολισμό του, να μπορούν να βοηθήσουν. Χωρίς την εξημερωτική δύναμη του Ευαγγελίου αγριεύουν οι ψυχές των ανθρώπων.

Παλαιότερα βάρβαροι και άγριοι λαοί δέχθηκαν το Ευαγγέλιο και εξημερώθηκαν· τώρα εξορίζουμε το Ευαγγέλιο, υποβιβάζουμε και καταργούμε από τα σχολεία τον κατηχητικό, βιωματικό, εξημερωτικό, ανθρωποπλαστικό χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών και αφήνουμε να φουντώνουν τα πάθη και οι κακίες στις ψυχές των νέων ανθρώπων. Οδηγούμε τον κόσμο σε παλινβαρβάρωση. Το Ευαγγέλιο ενοχλεί όσους ζουν στο σκότος, όσους θέλουν να διαπράττουν πονηρά έργα. Το φως ελύληθεν εις τον κόσμον και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος ή το φως, ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα (Ιωάν., 3, 19). Η προ Χριστού ανθρωπότης εγκαταλείψασα τον αληθή Θεό, όπως τον εγκαταλείπουμε κι εμείς τώρα, παλινβαρβάρωση, και προσκολληθείσα στα άψυχα και ανόητα είδωλα παραδόθηκε σε πάθη ατιμίας, που εξευτέλισαν την αξία του ανθρώπου, όπως διαπιστώνει ο Απόστολος Παύλος, φάσκοντες είναι σοφοί εμωράνθησαν και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών. Διό και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εν ταις επιθυμίαις των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν αυτοίς (Ρωμ., 1, 22-24) και αυτή την εικόνα τη ζούμε και τώρα· έχουμε παραδοθεί σε πάθη ατιμίας. Η περιγραφή των μακράν του Θεού ανθρώπου περιγράφει και την ευθύνη όσων εκδιώκουν τον Θεό από την Παιδεία και την κοινωνία, και φωτογραφίζει την σημερινή κατάσταση όπως την κατήντησαν οι θεομάχοι και οι εκκλησιομάχοι, πολιτικοί και άλλοι ηγέτες χωρίς Θεό. Και οι άνθρωποι πλέον είναι, όπως λέει κι ο Απόστολος Παύλος, πεπληρωμένοι πάσης αδικίας, πορνείας, πονηρίας, πλεονεξίας, κακίας, μεστοί φθόνου, φόνου, έριδος, δόλου, κακοηθείας, ψιθυρισταί, καταλάλοι, θεοστυγείς, υβρισταί, υπερήφανοι, αλαζόνες, εφευρεταί κακών, γονεύσιν απειθείς, ασύνετοι, άστοργοι, άσπονδοι, ανελεήμονες (Ρωμ., 1, 29-31).

Ίσως αυτή η εικόνα, την οποία με εισαγωγικά εδώ σας παρουσίασα, να θεωρείται υπερβολικά απαισιόδοξη για την Παιδεία μας, αλλά δεν παρουσιάζει όλο το σκοτάδι και όλο τον γνόφο αυτής της καταστάσεως. Να κάνετε λίγη υπομονή για μερικά λεπτά ακόμη πριν μπω στο να σας παρουσιάσω τα μεγάλα πρότυπα των Αγίων Ιεραρχών για τη διδασκαλία τους, να σας ενημερώσω από σύγχρονες φωνές που διατραγωδούν σε ποια κατάσταση είναι η Παιδεία μας.

Γιατί αν δεν συνειδητοποιήσουμε πού βρίσκεται σήμερα η Παιδεία μας κι αν δεν φροντίσουμε ν’ αλλάξει αυτή η εικόνα, τι νόημα έχει κάθε χρόνο τυπικά να γιορτάζουμε την εορτή των Τριών Αγίων Ιεραρχών; Ήρθε στα χέρια μου από βιβλιοπωλεία αυτές τις ημέρες ένα βιβλίο ενός εκπαιδευτικού, νομίζω είναι φιλόλογος, ο Γιάννης Τσέντος, με θέμα «Η Παιδεία σε κρίση», εκδόσεις Τήνος, «σκέψεις πάνω στα αδιέξοδα του σημερινού σχολείου». Σας διαβάζω μόνον δύο παραγράφους από το βιβλίο αυτό. Λέει λοιπόν εδώ ο καλός αυτός εκπαιδευτικός και ο αγωνιών: «Μία από τις σημαντικότερες αλήθειες είναι ότι τα αδιέξοδα της παιδείας είναι περισσότερο από οπουδήποτε αλλού ορατά στην εικόνα των σημερινών μαθητών. Όχι τα προβλήματα ότι ξεκινούν από εκεί, αλλά σίγουρα καταλήγουν, ξεσπούν εκεί. Όλοι μας έχει τύχει να δούμε παρέες ανηλίκων», και ακούστε τώρα, εγώ τρόμαξα, αλλά μετά κατοχυρώνοντας και από αλλού, είδα ότι έχει δίκιο, έχουμε δει «παρέες ανηλίκων, που λίγο απέχουν από συμμορίες αλητών». Και παρακάτω «αλλά θα διερωτάσθε, τι είναι άραγε αυτό που κάνει κάποια παιδιά σήμερα ακόμη και κατ’ αρχήν αξιαγάπητα το καθένα ξεχωριστά, να λειτουργούν συχνά μέσα σε μία σχολική τάξη σαν αγέλη λύκων ανθρωποφάγων;». Αλητόπαιδα, αγέλη λύκων ανθρωποφάγων…

Θεώρησα υπερβολική αυτή την διαπίστωση του εκπαιδευτικού, αλλά μετά τον δικαιολόγησα όταν έφτασε στα χέρια μου ένα βιβλίο γραμμένο για τον γέροντα Παΐσιο, ο οποίος γέροντας Παΐσιος έχοντας επαφή με γενιές, γενιές, γενιές νέων ανθρώπων, λέει τα εξής για τη νεολαία μας: ρωτάει, τον ρώτησε κάποιος «αν κάνουν παρατήρηση οι μικροί στους μεγάλους είναι κακό;».

«Αυτό είναι το τυπικό της νέας γενιάς, αλλά η Γραφή λέει έλεγξον τον αδελφόν σου, δεν λέει έλεγξον τον πατέρα σου! Οι σημερινοί νέοι έχουν λόγο, έχουν το αντάρτικο, δίχως να το καταλαβαίνουν. Την θεωρούν φυσιολογική αυτήν την συμπεριφορά. Μιλούν με αναίδεια και σου λένε: «Το είπα απλά». Έχουν επηρεασθή από αυτό το πνεύμα του κόσμου το αλήτικο, που δεν σέβεται τίποτε. Δεν υπάρχει σεβασμός στην συμπεριφορά του μικρού προς τον μεγάλο και δεν το καταλαβαίνουν πόσο κακό είναι αυτό. Όταν ο μικρός λέει κατεστημένο τον σεβασμό στον μεγάλο, για να έχει δήθεν προσωπικότητα, τι περιμένεις; Χρειάζεται πολλή προσοχή. Το κοσμικό πνεύμα, το σύγχρονο, λέει: «Μην ακούτε τους γονείς, τους δασκάλους, τους μεγαλυτέρους». Γι’ αυτό τα μικρότερα παιδιά γίνονται χειρότερα τώρα. Μεγαλύτερη ζημιά παθαίνουν ιδίως εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους δεν καταλαβαίνουν τι κακό τα κάνουν με το να τα θαυμάζουν και να τα θεωρούν σπουδαία, όταν μιλούν με αναίδεια.» Και διηγείται το εξής περιστατικό· έχει πολλά, θα σας πω μόνον αυτό: «Είχαν έρθει στο Καλύβι δυο ξαδελφάκια οκτώ-εννιά χρονών με τον πατέρα τους. Τα πήρα το ένα δεξιά, το άλλο αριστερά. Ήταν εκεί και ένας γνωστός μου ζωγράφος, πολύ καλό παιδί και καλλιτέχνης· σε ένα λεπτό, τακ-τακ, τον ζωγραφίζει τον άλλον. «Διονύση, του λέω, ζωγράφισε τα παιδιά έτσι όπως καθόμαστε μαζί». «Για να δούμε, λέει, αν τα καταφέρω, γιατί κουνιούνται». Έβγαλε μια κόλλα και άρχισε να ζωγραφίζει. Πετιέται το ένα και λέει: «Για να δούμε, βρε βλάκα, τι θα κάνεις!», και να είναι ο κόσμος μπροστά! Ο νέος δεν ταράχτηκε καθόλου. «Αυτά είναι τα σημερινά παιδιά», μου είπε και συνέχισε να ζωγραφίζει. Εμένα μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Και ο πατέρας του σαν να μη συνέβαινε τίποτε! Να λένε έτσι σε άνθρωπο τριάντα χρονών και ο άνθρωπος να κάθεται και να τα ζωγραφίζει και να μη διαμαρτύρεται;». Και παρακάτω διηγείται και πολλά άλλα περιστατικά, που ένας νέος επειδή ο πατέρας του τον σκαμπίλισε, τον πήγε στην αστυνομία.

Και υπάρχει επίσης και το γνωστό, πιστεύω σε πολλούς εδώ στις Σέρρες, διότι ο συγγραφεύς είναι γνωστός, έρχεται συχνά στην πόλη σας, το βιβλίο του Σαράντου Καργάκου, «Ελληνική Παιδεία, ένας νεκρός με μέλλον». Θεωρεί ο Σαράντης Καργάκος ότι η Παιδεία μας ήδη είναι νεκρή. Και σημείωσα απλώς εδώ –έχει πολλά θέματα μέσα, είναι συλλογή ομιλιών και άρθρων του- σημείωσα εδώ ένα σύμπτωμα, μία αρρώστια της σημερινής αγωγής προς τους νέους, την οποία επικρίνουν και οι Τρεις Ιεράρχαι. Λέει εδώ: «θα πρέπει η Παιδεία να μη γίνει εξάρτημα ή παράρτημα των κομμάτων, αλλά δυστυχώς αυτό έγινε· και το σχολείο πέθανε. Τον υπερπατριώτη ποιητή αντικατέστησε ο κομματικός ινστρούχτορας καθηγητής. Η παιδοκολακεία»,παιδοκολακεία, να κολακεύουμε τα παιδιά, όλα για τα παιδιά, «η παιδοκολακεία ακόνισε το ήθος της Ελληνικής Παιδείας. Επί τέσσερις παρά κάτι δεκαετίες η μαθητική και φοιτητική νεολαία θυμιατίζεται και λιβανίζεται σαν τον νεκρό πριν μπει στον τάφο». Τους θυμιατίζουμε, τους κάνουμε τα χατίρια, τους θυμιατίζουμε για να μπουν στον τάφο.

Ένα θαυμάσιο άλλο νεανικό περιοδικό, το οποίο εκδίδει ο γνωστός συγγραφεύς νεανικών βιβλίων, ο Κώστας Παπαδημητρακόπουλος, λέει στο τέλος, έχει μια στατιστική: στους δέκα εφήβους, επισκέπτονται πορνογραφικές ιστοσελίδες δύο στους δέκα εφήβους· επισκέπτονται πορνογραφικές ιστοσελίδες οι δύο από τους δέκα, ενώ είκοσι τέσσερις έφηβοι ως τώρα επιχείρησαν να βάλουν τέρμα στη ζωή τους μέσω του διαδικτύου κατά την τελευταία τριετία. Αυτά, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκαν στην ημερίδα που διοργάνωσε ο Δήμος Αμαρουσίου με θέμα «Φροντίδα των παιδιών και ασφαλής πλοήγηση στο διαδίκτυο». Ο ίδιος, ο Παπαδημητρακόπουλος, αναφερόμενος στο σχεδιασμό για την ταφή του σχολείου και της Παιδείας μας λέει τα εξής γι’ αυτούς, οι οποίοι τα σχεδιάζουν όλα αυτά. Ο Παπαδημητρακόπουλος, ενημερωτικά για όσους δεν ξέρουν, έχει γράψει τα καλύτερα νεανικά βιβλία στη σειρά «Φωτοδότες», μία έξοχη σειρά για νέους ανθρώπους, που πρέπει όλες οι βιβλιοθήκες και όλα τα σπίτια να τα έχουν. Έχω εδώ μπροστά μου ένα από τα βιβλία του, «Η παγκοσμιοποίηση και οι νέοι». Λέει λοιπόν: «Τι προσπαθούν να κάνουν; Τι απαιτείται; Η χειραγώγηση και ο έλεγχος της νεολαίας· ο αποπροσανατολισμός, η αποπροσωποποίηση, η αποχαύνωσή της προκειμένου να γίνει αυτή μαλθακή και άνευρη. Πώς να το πούμε; Κάτι σαν πτώμα. Πεθαίνει η παιδεία, πτώματα και οι νέοι. Ναι, μια νεολαία που παραπαίει, μια νεολαία που χάνεται στα ναρκωτικά με τη διαφθορά, μια νεολαία χωρίς προσανατολισμούς ανώτερους, ιδανικά και αξίες, είναι εξαιρετικά ευάλωτη. Μπορούν πλέον να περάσουν σ’ αυτή και το αύριο του κόσμου οτιδήποτε. Και μάλιστα χωρίς αντίσταση, δίχως εμπόδια και δίχως τριγμούς». Και ένα μόνον από τα σκοτεινά σημεία σας αναφέρω.

Ένας άλλος, επίσης πνευματικός άνθρωπος, που εκδίδει το περιοδικό «Χριστιανική Βιβλιογραφία», ο Στυλιανός Λαγουρός, δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Τα βιβλία του Γυμνασίου προπαγανδίζουν την πορνεία και αθωώνουν την παιδεραστία», και λέει τα εξής, ότι η εφημερίδα «Απογευματινή» στις 10 Ιουνίου το 2007, έγραψε τον εξής εντυπωσιακό τίτλο για τα πορνοβιβλία του Υπουργείου Παιδείας· ο δημοσιογράφος το λέει «πορνοβιβλία». Ο τίτλος, «Κορίτσια, γίνετε εταίρες να τα ‘κονομάτε!...». «Υπάρχει στο βιβλίο αυτό», το οποίο καταγγέλλεται, «ειδικό κεφάλαιο αφιερωμένο στις εταίρες της αρχαιότητος. Ανθολογείται ο ποιητής Αλέξις της Μέσης Κωμωδίας, που έζησε λίγο μετά τον Μέγα Αλέξανδρο. Και να επί λέξει το μεταφρασμένο στα νεοελληνικά ποίημα του Αλέξιδος», το οποίο διδάσκεται στους μαθητάς: ««Κατ' αρχάς ένα και μόνο ενδιαφέρει τις εταίρες. Να κερδίζουν και να λεηλατούν όσους τις πλησιάζουν. Κι όταν κάποτε πλουτίσουν, στρατολογούν νέες εταίρες πρωτόβγαλτες στο επάγγελμα»... Ακολούθως ο Αλέξις μάς περιγράφει πώς οι πορνοβοσκοί», λέει, επιτρέψτε μου, «(νεοελληνιστί νταβατζήδες) επεξεργάζονται τις εταίρες για να έχουν επιτυχία: «Είναι κάποια ψηλή; Φοράει σανδάλι», τα λέει κι ο αρχαίος ποιητής αυτά, «φοράει σανδάλι με σόλα λεπτή και κυκλοφορεί με το κεφάλι γερμένο στον ώμο. Αυτό αφαιρεί ύψος Δεν έχει κάποια γλουτούς; Τις προσθέτει ραμμένους κάτω απ’ το φόρεμα. Έτσι - όσοι την βλέπουν, εκστασιάζονται με τα οπίσθια της!... Έχει κοιλιά; Διαθέτουν για λόγου της στήθη. Φορώντας τα πρόσθετα και στητά, το φόρεμα καταφέρνει να μην φαίνεται πολύ η κοιλιά της»!... Και σχολιάζει: «Αμέσως μετά το κείμενο αυτό υπάρχουν ερωτήσεις για να τις επεξεργαστούν τα παιδιά στο σχολείο. Μία απ’ αυτές τις ερωτήσεις λέει: «Με βάση τις βελτιωτικές επεμβάσεις που αναφέρονται στο κείμενο, να γράψετε τις προδιαγραφές για την εμφάνιση και την συμπεριφορά της ιδεώδους εταίρας!...».» Και ποιο είναι το μήνυμα τώρα στα παιδιά, ιδιαίτερα στις νέες κοπέλες; Να γίνουν ιδεώδεις εταίρες; «Γίνετε εταίρες να τα ‘κονομάτε και να κυκλοφορείτε με τζιπ στα 21 σας χρόνια».

Απλώς σας παρουσίασα ορισμένα στοιχεία από αυτή την ζοφερή κατάσταση για να δείτε πού πάει αυτό το δυτικό μοντέλο παιδείας, το οποίο ξέφυγε πλέον από τον Διαφωτισμό και από την αθεΐα και έγινε πλέον ένα ζωώδες μοντέλο παιδείας, ένα υλιστικό, ένα ηδονιστικό μοντέλο παιδείας.

Απέναντι, λοιπόν, σ’ αυτήν την κατάσταση, η οποία έχει αρχίσει και κρούει και τις θύρες μας, και τις θύρες της Ελλάδος, νομίζω πως καλά κάνουμε και καλά θα κάνουμε κάθε χρονιά τη γιορτή των Αγίων Τριών Ιεραρχών να παρουσιάζουμε το πρόσωπο και το έργο τους, να παρουσιάζουμε τις δικές τους απόψεις για την Παιδεία, οι οποίες απόψεις για την Παιδεία των Τριών Ιεραρχών διατυπώθηκαν κι εμφανίστηκαν σ’ έναν κόσμο που παρουσίαζε παρόμοια παρακμή. Ο Ελληνορωμαϊκός κόσμος είχε αρχίσει να παρακμάζει και υπήρχαν και τότε παρόμοια φαινόμενα, την εποχή που ζούσαν οι Τρεις Ιεράρχαι. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στο γνωστό του έργο «Περί κενοδοξίας και ανατροφής των τέκνων», μας παρουσιάζει ακριβώς ποια ήταν η παιδευτική κατάσταση των χρόνων του. Είχε αρχίσει ο εκχριστιανισμός, είχε προχωρήσει ο εκχριστιανισμός αλλά εξακολουθούσε η παλαιά παιδευτική αντίληψη, η ρωμαϊκή, η διαφθορά εξακολουθούσε να υπάρχει ακόμη και μέσα στη χριστιανική κοινωνία, ενώ βέβαια ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ακόμη εξακολουθούσε να είναι ειδωλολάτρες. Μας λέει, λοιπόν, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στο έργο αυτό ότι τρία στοιχεία κυριαρχούσαν στη νοοτροπία την κοινωνική της εποχής εκείνης. Κυριαρχούσαν τρεις έρωτες· κυριαρχούσε ο έρωτας της δόξας, κυριαρχούσε ο έρωτας των χρημάτων και κυριαρχούσε και ο έρωτας του σεξ. Είναι μία εικόνα της σημερινής παρακμιακής εποχής, όπως την περιγράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την δική του παρακμιακή εποχή. Όταν λέει, οι γονείς θέλουν να παροτρύνουν τα παιδιά τους για να σπουδάσουν και να μάθουν γράμματα, δεν τους λένε πρέπει να γίνεις καλός άνθρωπος, να έχεις αγιότητα, να έχεις αρετή, να γίνεις καλός, να γίνεις αγαθός, αλλά του λένε, πρέπει να τελειώσεις το σχολείο, να πάρεις δίπλωμα, να πάρεις μια καλή θέση, να παντρευτείς, να πάρεις μια πλούσια νύφη, να έχεις χρήματα να διασκεδάζεις, να γίνεις υπουργός, να πας κοντά στο βασιλιά… Και το χειρότερο, λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εκτός του ότι υποθάλπτουν έτσι την τάση προς την δόξα και την τάση προς τον πλούτο, το χειρότερο είναι ότι τα έσπρωχναν τότε τα παιδιά και τα σπρώχνουν και τώρα, ακόμη και στο σεξ. Και λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αγανακτισμένος για την τότε κατάσταση, και πρέπει κι εμείς επιτέλους να αγανακτήσουμε· το αναφέρω αυτό, διότι κατόρθωσαν τότε οι Τρεις Ιεράρχαι και όλοι οι άλλοι Πατέρες της Εκκλησίας αυτόν τον παρηκμασμένο κόσμο να τον αλλάξουν και να εμφανιστούν άγιοι, όσιοι, αγνοί, νέοι. Το Βυζάντιο, η Ρωμιοσύνη μας, είναι γεμάτο από αρετή κι από αγιότητα, από αγγελικές μορφές· μέχρι και πριν από σαράντα-πενήντα χρόνια υπήρχε αγνότης στα ήθη και στη συμπεριφορά. Κι έφθασαν σαράντα χρόνια να μας καταστρέψουν αυτόν τον κόσμο, τον οποίον έπλασαν και δημιούργησαν οι Τρεις Ιεράρχες. Λέει λοιπόν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «ουδαμόθεν την διαστροφήν γίνεσθαι των τέκνων, αλλ’ εκ της περί τα βιωτικά μανίας»· από τίποτε άλλο δεν διαστρέφονται τα παιδιά, παρά από την μανία για τα βιοτικά, που τα βάζουμε από την παιδική τους ηλικία. Και μέσα, λέει, σ’ αυτήν την κατάσταση εκεί, της παρακμής της ηθικής και πνευματικής του αρχαίου ελληνορωμαϊκού κόσμου, μέσα σ’ αυτήν την πνευματική σύγχυση, την οποία ζούμε τώρα και στις μέρες μας, επανερχόμαστε στην βαρβαρότητα, δεν υπήρχε τίποτα σαφές. Και δέστε πώς φωτογραφίζει τη δική μας την εποχή: ούτε τα δικαστήρια ούτε οι νόμοι ούτε τα σχολεία μπορούσαν να βοηθήσουν. Τους δικαστάς τους διέφθειραν με χρήματα οι πλούσιοι και κάποιοι άλλοι, οι δε δάσκαλοι ενδιαφέρονταν μόνο για το μισθό τους, για την αμοιβή τους. «Ουδέν όφελος δικαστηρίων, ουδέ νόμων, ουδέ παιδαγωγών, ου πατέρων, ουκ ακοκλούθων, ου διδασκάλων· τους μεν γαρ ίσχυσαν διαφθείραι χρήμασιν, οι δε (διδάσκαλοι) όπως αυτοίς μισθός γένοιτο μόνον ορώσι», βλέπουν πώς θα πάρουν το μισθό τους. Και φωνάζει, «Τούτο εστι, ο την οικουμένην ανατρέπει πάσαν», αυτό ανατρέπει όλη την οικουμένη, ότι «των οικείων αμελούμεν παίδων», αμελούμε τα παιδιά μας, «και των μεν κτημάτων αυτών επιμελούμεθα της δε ψυχής αυτών καταφρονούμεν».

Με αυτήν λοιπόν την παρουσία των Αγίων Τριών Ιεραρχών, των μεγάλων αυτών διδασκάλων, θα χρειαζόταν κανένας πολλές ώρες για να παρουσιάσει το παιδευτικό έργο, και στη ζωή τους και στο έργο τους, των Τριών Αγίων Μεγάλων Ιεραρχών. Και για να φράξουν τα στόματα, να φραγούν τα στόματα, αυτών οι οποίοι τολμούν και υποβιβάζουν τους Τρεις Αγίους ως προστάτας της Παιδείας και αρχίζουν σιγά-σιγά με την εορτή των Τριών Ιεραρχών ως προστατών της Παιδείας, να την υποβαθμίζουν, αλλά ακόμη κι από καθαρά κοσμική άποψη, από καθαρά κοσμικής παιδείας δεν υπάρχουν ανάλογα πρότυπα μορφωμένων ανθρώπων και παιδαγωγών σαν τους Τρεις Ιεράρχες. Σε έρευνες που έχουνε γίνει από σύγχρονους ερευνητάς γνωρίζετε ότι οι Τρεις Ιεράρχες στην εποχή τους ήταν περισσότερο μορφωμένοι, περισσότερο αρχαιομαθείς, είχαν σπουδάσει του κόσμου τις επιστήμες και κανένας δεν μπορούσε να συγκριθεί και να παραβληθεί με την εποχή τους. Και μια και ο λόγος το φέρνει εδώ, να σας πω π.χ., το έχω σημειώσει κάπου εδώ, ότι ο Μέγας Βασίλειος διατηρούσε αλληλογραφία με το γνωστό ρήτορα της αρχαιότητος τον Λιβάνιο, τον οποίον είχε περί πολλού ο αυτοκράτωρ ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο οποίος επεδίωκε να καταργήσει, να χτυπήσει τον χριστιανισμό για να επαναφέρει την ειδωλολατρία. Είδωλο της ελληνικής παιδείας της ειδωλολατρικής ο ρήτωρ Λιβάνιος, καλοπληρωμένος· τον έπαιρναν από πόλη σε πόλη με χρυσούς μισθούς για να διδάσκει ρητορική και φιλολογία. Μαθηταί του Λιβανίου ήταν και οι Τρεις Ιεράρχαι. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στα γεράματά του, οι δύο που ήταν μεγαλύτεροι ο Μέγας Βασίλειος και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος σε νεότερη ηλικία, στην Αντιόχεια και στην Κωνσταντινούπολη. Γνωρίζετε όλοι σας ότι όταν ερωτήθηκε ο Λιβάνιος, ποιον θα επιθυμούσε ν’ αφήσει διάδοχο, απήντησε «Ιωάννην ή μη αυτόν οι χριστιανοί εσύλησαν» · ήθελα ν’ αφήσω ως διάδοχό μου τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο αν δεν ήταν Χριστιανός, αν δεν τον είχαν κερδίσει οι χριστιανοί. Κι έχω εδώ, θα σας το πω όμως περιληπτικά, έχω εδώ ένα κείμενο αλληλογραφίας ανάμεσα στο Λιβάνιο και στον Μέγα Βασίλειο. Έστειλε ο Μέγας Βασίλειος στο Λιβάνιο μία επιστολή στέλνοντάς του κάποιον γνώριμό του από την Καππαδοκία· και του γράφει του Λιβανίου: «Ιδού πέμπω σοι και έτερον Καππαδόκην», του έστελνε συχνά Καππαδόκες ο Μέγας Βασίλειος του Λιβανίου. Όταν λοιπόν πήρε την επιστολή του Μεγάλου Βασιλείου ο Λιβάνιος, του λέει στην αρχή, μου αρέσει αυτό που διαρκώς μου λες, ιδού πέμπω σοι και έτερον Καππαδόκην, και μου στέλνεις πολλούς μαθητάς Καππαδόκες. Αλλά αυτό που έπαθα με την επιστολή σου, λέει, θα σου το διηγηθώ· το διηγείται στην επιστολή του. Όταν, λέει, διάβασα την επιστολή σου, μια ολιγόλογο, λιτή, ακριβολόγο επιστολή -λιτός λόγος, αρχαιοελληνικός- γέλασα, χάρηκα, ευφράνθηκα για το πόσο καλός μαθητής μου είσαι. Και με είδαν, λέει, όσοι ήταν εκεί αξιωματούχοι και με ρώτησαν, γιατί γελάς; Γελάω, λέει, αλλά συγχρόνως και λυπάμαι. Γελάω διότι έχω έναν τόσο καλό μαθητή και λυπούμαι διότι «νενικήμεθα», γιατί νικηθήκαμε. Από ποιον νικήθηκες, του είπαν οι εκεί παριστάντες. Νικηθήκαμε απ’ τον χριστιανό τον Βασίλειο. Και γνωρίζετε όλοι σας το παίγνιο που αντηλλάγη μεταξύ του Μεγάλου Βασιλείου και του Ιουλιανού του Παραβάτου. Ορισμένοι ερευνηταί αμφισβητούν τη γνησιότητα της επιστολής ανάμεσα στον Μέγα Βασίλειο και στον Λιβάνιο, αλλά αυτό είναι δείγμα πάντως αυτού του πνεύματος. Έγραψε ο Μέγας Βασίλειος στον Λιβάνιο μία επιστολή, τη διάβασε ο Λιβάνιος και είπε «ανέγνων, έγνων, κατέγνων», την διάβασα, την κατάλαβα και την καταδίκασα. Τον απαντάει, -δέστε εδώ αριστομάθεια, την οποίαν την καταργήσαμε- ο Μέγας Βασίλειος: «ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως· ει γαρ έγνως, ουκ αν κατέγνως», την διάβασες αλλά δεν την κατάλαβες· γιατί αν την καταλάβαινες δεν θα την καταδίκαζες.

Δεν θέλω εδώ να σας παρουσιάσω γνώμες συγχρόνων ερευνητών, του Βιλαμόβιτς, του Πίεχ, του Γάλλου, μεγάλων γραμματολόγων, οι οποίοι λένε π.χ. ότι, από την εποχή του Κικέρωνος είχε να ακουστεί ρήτορας σαν τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο· κι ότι επίσης, κανένας δεν μιλούσε και δεν έγραφε όπως έγραφαν αυτοί οι Τρεις Μεγάλοι Ιεράρχες. Επομένως κι από την πλευρά μόνον της καθαρής κλασσικής παιδείας και της ελληνομαθείας, και μόνο για το λόγο αυτό θα έπρεπε να έχουμε προστάτας της Παιδείας τους Τρεις Ιεράρχας. Δεν υπάρχει ανώτερος στη γνώση και στην επιστήμη και στη σοφία, σε σχέση με τους Τρεις Ιεράρχες, ακόμη και οι σύγχρονοί τους, ειδωλολάτρες όλοι. Κι αν βέβαια συνδυαστεί αυτό και με την άλλη τους σοφία, τη χριστιανική πίστη και τη χριστιανική σοφία, οι Άγιοι Ιεράρχες αποτελούν τα πρότυπα του διδασκάλου, του αρίστου διδασκάλου, όπως καθιερώθηκε στην παράδοση του Γένους μας. Στην παράδοση του Γένους και της προχριστιανικής και της χριστιανικής περιόδου ο δάσκαλος πρέπει να διαθέτει γνώσιν αλλά και αρετήν. Σχετικά δε στην δική μας την παράδοση, αλλά και στην αρχαιοελληνική, ο δάσκαλος θα πρέπει όχι μόνο να μιλάει και να διδάσκει αλλά και να πράττει. Υπάρχουν του κόσμου τα παραθέματα γύρω από το θέμα αυτό. Γι’ αυτό λοιπόν κι από της πλευράς αυτής ότι οι Τρεις Ιεράρχες συνδυάζουν την αρχαιοελληνική γνώση και την χριστιανική παιδεία, χριστιανική πίστη, συνδυάζουν λόγο και έργο, λόγο και πράξη και διδάσκουν με το παράδειγμά τους, με την αγιότητά τους, υπήρχε καλύτερη περίπτωση για να αγορεύσουμε τους Τρεις Ιεράρχας ως προστάτας της Παιδείας;

Σε όσο χρόνο μου απομένει θα προσπαθήσω εδώ να σας παρουσιάσω από το πλήθος των παιδαγωγικών θέσεων, που υπάρχουν στα συγγράμματα των Αγίων Τριών Ιεραρχών, επιλεκτικά, μία, δύο, τρεις, τέσσερις μόνο θέσεις. Μπορεί κανένας να αριθμήσει δεκάδες, μέχρι και εκατοντάδες θέσεων παιδαγωγικών. Έχουν γίνει ερευνητικές προσπάθειες, έχουν αποθησαυριστεί αυτές οι παιδαγωγικές θέσεις των Αγίων Τριών Ιεραρχών σε τόμους. Αλλά εγώ επέλεξα αυτές τις θέσεις για να έχουν σχέση με τη σύγχρονη παιδαγωγική πραγματικότητα. Μας απασχολεί όλους ο προβληματισμός για το σκοπό της Παιδείας· ποιος είναι ο σκοπός της Παιδείας; Σύμφωνα με τους Αγίους Τρεις Ιεράρχας, που ακολουθούν εν πολλοίς και την αρχαιοελληνική παράδοση, ο σκοπός της Παιδείας είναι η κατόρθωση της αρετής και η αποφυγή της κακίας, όπως και η θεοσέβεια και η ομοίωσις με το Θεό. Είναι εκπληκτικό αλλά ποιος τα διδάσκει όλα αυτά; Να βρίσκει κανένας μέσα σε έργα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, στον Πλάτωνα, να μιλάει για ομοίωση με το Θεό! Να γράφουν οι μεγάλοι μας ποιηταί, οι τραγικοί, να γράφουν οι μεγάλοι μας φιλόσοφοι, ότι χωρίς αρετή δεν είναι νοητή η επιστήμη! Σας υπενθυμίζω το πασίγνωστο που λέει ο Πλάτων, «Πάσα επιστήμη χωριζομένη αρετής, πανουργία ου σοφία φαίνεται». Ο Αριστοτέλης, «Αρετά, πολύμοχθε γένει βροτείω, θήραμα κάλλιστον βίω, σας πέρι, παρθένε, μορφάς και θανείν ζαλωτός εν Ελλάδι πότμος» · Αρετή πολύμοχθε, γένει βροτίω, θήραμα κάλλιστον βίω, η καλύτερη κατάκτηση στο βίο είναι η αρετή, και για σένα, παρθένε Αρετή, είναι καλό και να πεθάνει κανένας.

Ο Μέγας Βασίλειος στο γνωστό του έργο «Προς τους νέους όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων» (PG 54, 199-211), διδάσκει εκεί στους νέους της εποχής… ποιος τα διδάσκει σήμερα αυτά; Στα βιβλία μας έχει περάσει η πορνεία κι έχουν περάσει ανοησίες για καφετέριες και τώρα εισάγεται και η σεξουαλική αγωγή. Δεν αφήνουμε τα παιδιά μας στο δρόμο αυτό της μαθήσεως και της σπουδής, να μην έχουν περισπασμούς, όπως λέτε και παλαιοί πολλοί αλλά και σύγχρονοι «φυλακή των αισθήσεων», να μην ενοχλούνται από τις αισθήσεις, να είναι απερίσπαστα τα παιδιά για να διαβάζουν και να μάθουν, όπως κάναμε και εμείς, και οι παλαιότερες γενιές. Εγώ κινηματογράφο είδα στα 22 μου χρόνια· και πολλοί άλλοι γεροντότεροι. Δεν είχαμε οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα κι είχαμε αφοσιωθεί στο έργο της αγωγής και της παιδείας, ήσυχοι από ερεθισμούς· και δεν πάθαμε και τίποτε! Αντίθετα πλουτίσαμε, ανδρωθήκαμε, γεμίσαμε, χορτάσαμε παιδεία και καλλιεργήσαμε τις ψυχές μας και προσφέραμε στην Πατρίδα και στο Γένος. Ο Μέγας Βασίλειος λοιπόν στο έργο του αυτό λέει ότι όλη η ποίησις του Ομήρου και τα έργα του Ησιόδου είναι «αρετής έπαινος». Την αρετή επαινεί και ο Όμηρος και ο Ησίοδος. Κι έχει του κόσμου τα παραδείγματα μέσα στο έργο αυτό, παρουσιάζει ακόμη και από τον Πρόδικο τον μύθο του Ηρακλή, ότι βρέθηκε ο Ηρακλής κάποια φορά σε δίλημμα ποιον δρόμο ν’ ακολουθήσει -τον ξέρουμε όλοι, παλαιά τον ξέραμε- και του παρουσιάζονται εκεί δύο γυναίκες. Από τις οποίες η μία γυναίκα παρίστανε την Αρετή και η άλλη την Κακία. Η γυναίκα που παρίστανε την Κακία ήταν ντυμένη όπως είναι ντυμένες οι πόρνες, αρωματισμένη, με κοσμήματα, με ακριβά φορέματα κλπ, προκλητική και η άλλη που παρίστανε την Αρετή ήταν ισχνή και σεμνά ντυμένη. Και ποια ακολούθησε ο Ηρακλής; Ακολούθησε τη σεμνή, ακολούθησε την Αρετή, δεν ακολούθησε την Κακία· την στενή και τεθλιμμένη οδό του Ευαγγελίου.

Κι επειδή πολύς λόγος γίνεται για τη σεξουαλική αγωγή και την πορνογραφία, δάσκαλοι και καθηγητές συλλαμβάνονται να έχουν και να διακινούν δίκτυα παιδεραστίας, παρουσιάζει ο Μέγας Βασίλειος στο έργο του αυτό τον Μέγα Αλέξανδρο ως πρότυπο εγκρατείας. Όταν ήρθαν μπροστά του, λέει, οι κόρες του Δαρείου, πανέμορφες Ασιάτισσες οι κόρες του Δαρείου, και τις παρουσίασαν μπροστά στον Μέγα Αλέξανδρο, ο Μέγας Αλέξανδρος δεν γύρισε ούτε να τις κοιτάξει. Γιατί λέει η σχετική διήγησις από τον Πλούταρχο –δεν θυμάμαι από αλλού- ότι θα ήταν γι’ αυτόν άτιμο και ανόητο, αυτός που νίκησε τόσους άντρες στις μάχες να ηττηθεί από τις γυναίκες!

Η αρετή λοιπόν, η κατόρθωση της αρετής και η αποφυγή της κακίας είναι ο βασικός στόχος της αρχαιοελληνικής και της χριστιανικής παιδείας. Έχω αποθησαυρίσει εδώ του κόσμου.

Δεύτερο στοιχείο: η παιδική ηλικία και η νεανική είναι δύσκολη ηλικία αλλά είναι ο καταλληλότερος χρόνος για να θεμελιώσει κανένας αρχές και αξίες. Έχει μείνει σε όλους μας αυτό που λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «δυσκάθεκτος η νεότης και ευόλισθος η νεότης», δύσκολα συγκρατάς την νεότητα είναι ευόλισθος. Αλλά επειδή η νεότης είναι ευόλισθος και δυσκάθεκτος γι’ αυτό «δείται και ισχυροτέρου χαλινού», πρέπει να την χαλιναγωγήσουμε τη νεότητα. Και επικρίνει εδώ ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος –αν ποτέ δημοσιευθεί αυτή η ομιλία θα παραθέσω εδώ καταπληκτικά κείμενα, που δεν έχω χρόνο να σας παρουσιάσω- λέει ότι είναι εγκληματίας ο δάσκαλος, ο οποίος καλοπιάνει και κολακεύει τα παιδιά. Καλός δάσκαλος είναι εκείνος, ο οποίος είναι αυστηρός στα παιδιά. Κάποια φορά, πριν από πολλά χρόνια, δεν είχα γίνει κληρικός ακόμη, ήμουν ακόμη λαϊκός καθηγητής, πριν από 20-30-40 χρόνια, τότε είχε αρχίσει το ξεθεμέλιωμα αυτής της Παιδείας, βρέθηκα σ’ ένα συνέδριο εκπαιδευτικών, μ’ είχαν καλέσει δάσκαλοι για να μιλήσω. Και έπεσα από τα σύννεφα όταν κάποιος δάσκαλος με ρώτησε και μου είπε: «Πάτερ Θεόδωρε, πρέπει ο δάσκαλος να κρατάει αποστάσεις από τον μαθητή;». Ουδέποτε είχε περάσει στις γενιές των εκπαιδευτικών μας το αντίθετο. Ασφαλώς αγαπάει τους μαθητάς, φροντίζει για τους μαθητάς, αλλά κρατάει κι αποστάσεις, σοβαρότητα, υπευθυνότητα. Δεν παραλείπουν βέβαια οι Τρεις Ιεράρχες, για να μη τους θεωρήσει κανένας και υπερβολικά σαδιστές, να λένε ότι χρειάζεται αυστηρότης και χρειάζεται και επιβολή τιμωριών· αλλά όχι διαρκής επιβολή τιμωριών, αλλά κάπου κάπου χρειάζεται και άνεσις. Γιατί και οι υπερβολικές τιμωρίες και το υπερβολικό ξύλο μπορεί να κάνουν κακό. Λένε επίσης ότι στην περίοδο αυτή, την παιδική και της νεότητος, είναι ο πιο κατάλληλος χρόνος για να τοποθετήσεις και να εμφυτεύσεις και να ζωγραφίσεις αρχές και αξίες. Οι ψυχές των παιδιών είναι άγραφες· αφού λοιπόν οι ψυχές είναι άγραφες ή είναι σαν ένα χωράφι χέρσο, γιατί ν’ αφήσουμε να φυτρώσουν ζιζάνια κι αγκάθια και κακίες και να μη φροντίσουμε να φυτρώσουν μέσα αρετές και αξίες; Και γιατί μέσα στον άγραφο χάρτη της ψυχής του παιδιού να μη ζωγραφίσουμε την αρετή, να μη ζωγραφίσουμε την αγιότητα;

Είναι καταπληκτικά τα κείμενα των Αγίων Τριών Ιεραρχών που αναφέρονται στους γονείς τους. Κι εδώ κάνω μία μνεία μόνον των παραγόντων της αγωγής, τι σπουδαίο ρόλο παίζει η οικογένεια. Κι επειδή σεβασμιώτατε, έχω την εντύπωση ότι θα επανέλθουμε σε παλινβαρβαρισμό, θα πρέπει αυτά τα κείμενα, αυτές οι αρχές, που λειτούργησαν σε ανάλογες περιπτώσεις να μας γίνουν μαθήματα. Και ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος Θεολόγος και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τα πρώτα θεμέλια της παιδείας τα πήραν από τους γονείς τους, ιδιαίτερα από τις μητέρες τους. Έχει συγκινητικές αναφορές ο Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος, στα ποιήματά του μέσα, για την μητέρα του τη Νόννα. Ο Μέγας Βασίλειος ότι έργο, λέει, έχω διασώσει μέχρι τώρα, αυτό οφείλεται σε σπέρματα, που μου έβαλε μέσα η μάνα μου η Εμμέλεια και η γιαγιά μου η Μακρίνα· αυτά τα σπέρματα αυξήθηκαν και μεγάλωσαν. Το ίδιο και η μητέρα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Ενθυμούμαστε όλοι μας τον θαυμασμό του Λιβανίου: μια νεαρή κοπέλα σε ηλικία 20 ετών, η Ανθούσα, έμεινε χήρα. Πόσες γυναίκες σήμερα μένουν χήρες και αφοσιώνονται στην ανατροφή των παιδιών τους, ενός παιδιού; Κάνουν δεύτερο και τρίτο γάμο· και χωρίς να χηρέψουν τώρα, κάνουν διαζύγια και διαλύουν τους γάμους. Θαύμασε αυτή τη γυναίκα, η οποία έμεινε χήρα στα είκοσί της, πλούσια γυναίκα και αφιερώθηκε στην ανατροφή του Χρυσοστόμου. Γι’ αυτό έβγαλε το Χρυσόστομο! Και είπε ο Λιβάνιος, «βαβαί, οίαι παρά χριστιανοίς εισί γυναίκες», δέστε τι γυναίκες έχουν οι χριστιανοί! Μπορούμε σήμερα να το πούμε αυτό για τις χριστιανές γυναίκες, δέστε τι γυναίκες έχουν οι χριστιανοί; Θα αναγκαστούμε λοιπόν, λόγω αυτής της παρακμής της παιδείας μας, της νεοεποχίτικης, της παγκοσμιοποιημένης, θ’ αναγκαστούμε να επιστρέψουμε στον πρώτο παράγοντα, στον παράγοντα της οικογενείας. Και ήδη έχει αρχίσει και στη χώρα μας και προβληματίζει ο θεσμός της «κατ’ οίκον παιδείας». Παιδεία στο σπίτι. Στην Αμερική ήδη γίνεται. Γονείς που ξέρουν γράμματα, δίνεται η δυνατότητα από τις αρχές τις εκπαιδευτικές να μη στέλνουν τα παιδιά τους στα σχολεία· ποια σχολεία; Τα σχολεία με τα πορνοβιβλία; Και να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους μέσα στα σπίτια τους. Ήδη υπάρχει εδώ, στην Ελλάδα, στη χώρα μας, εδώ κοντά στη Θεσσαλονίκη, ένας Αμερικανός Ορθόδοξος, ο οποίος με τη γυναίκα του, Ελληνίδα Ορθόδοξη, πήραν κάποια έγκριση, θα σημειωθεί, που μαθαίνουν τα παιδιά τους γράμματα στο σπίτι.

Και θαυμάζει ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, το προβάλλει ως πρότυπον, πώς, λέει, τόλμησαν οι μητέρες των Τριών Αγίων Ιεραρχών, να τους στείλουν στην Αθήνα, στο κέντρο της ειδωλολατρίας και στο κέντρο της ηθικής ασυδοσίας, με κακές παρέες και έκλυτες παρέες, πώς τόλμησαν και έστειλαν τα παιδιά τους σε νεαρή ηλικία στην Αθήνα; Που ήταν κέντρο όχι μόνο της ειδωλολατρίας, κέντρο βέβαια γραμμάτων, φιλοσοφίας, αλλά και κέντρο ηθικής εκλύσεως. Και λέει ο Άγιος Νεκτάριος, τα έστειλαν και τόλμησαν γιατί γνώριζαν ότι οι ίδιες είχαν κάνει σπουδαίο έργο αγωγής.

Δάσκαλος. Λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ότι είναι, οι δάσκαλοι, οι οποίοι δεν προσπαθούν να διδάξουν στα παιδιά την αρετή και την αγιότητα, να μορφοποιήσουν, να διαμορφώσουν, είναι χειρότεροι από εγκληματίες και χειρότεροι από ανδροφόνος. Ο δάσκαλος, λέει, πρέπει και να διδάσκει και να είναι πρότυπο αρετής και αγιότητος. Δεν ωφελεί μόνο η διδασκαλία, πρέπει ο ίδιος να δίνει το σχετικό παράδειγμα.

Και η Εκκλησία. Γνωρίζουμε πόσο αυστηρός είναι και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος για νοσηρά φαινόμενα ακόμη και στο χώρο της Εκκλησίας. Υπάρχουν θαυμάσια κείμενα· δεν μπορώ να σας τα παρουσιάσω εδώ.

Και επίσης το κοινωνικό περιβάλλον, συναναστροφές, η νοοτροπία. Τα παιδιά πλέον, ακόμα κι αν στο σπίτι γίνεται προσπάθεια να διαμορφωθούν, χαλούν έξω· η νοοτροπία η κοινωνική κι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ιδίως, ας μου επιτραπεί η έκφραση, για να μείνει, δεν είναι δική μου, την παίρνω κι εγώ από άλλους μαθητάς: ιδιαίτερα τη νοοτροπία και το περιβάλλον αυτό τη διαμορφώνουν «τα πορνοκάναλα και τα βοθροκάναλα». Είναι φοβερή, απαράδεκτη αυτή η κατάσταση· μία πληγή στο σώμα της κοινωνίας μας. Όποια στιγμή κι αν ανοίξεις στα κανάλια της τηλεοράσεως, ακόμη και στις ειδήσεις, θα δεις γύμνιες και αισχρότητες και πορνείες και μοιχείες. Πώς λοιπόν τα παιδιά αυτά να παραμείνουν έτσι;

Και τελευταίο στοιχείο, και τελειώνω, είναι οι Τρεις Ιεράρχες, το έθιξα ήδη εν μέρει, είναι άριστοι εκφραστές για τις δύο Παιδείες, τις οποίες συνήνωσαν στο πρόσωπό τους. Κι αυτό πρέπει να είναι το ιδανικό της παιδευτικής μας παραδόσεως. Αν θέλουμε ν’ αποφύγουμε την εξαφάνισή μας, την αφομοίωσή μας μέσα στην χοάνη της παγκοσμιοποίησης, πρέπει να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, τις αξίες μας, τις ελληνικές και τις χριστιανικές, τις οποίες τις χάσαμε. Ο Ιουλιανός ο Παραβάτης επιχείρησε να το κάνει αυτό· επιχείρησε να απαγορεύσει στους χριστιανούς διδασκάλους να διδάσκουν στα σχολεία και απηγόρευσε και στους χριστιανούς μαθητάς να παρακολουθούν Έλληνας δασκάλους, ρήτορας, φιλοσόφους, για να καταδικάσει σε αγραμματοσύνη τους χριστιανούς. Κι έρχεται εδώ ο Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος και οι άλλοι και τον κάνουν τον Ιουλιανόν τον Παραβάτην, ιδιαίτερα ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στους δύο στηλιτευτικούς του λόγους εναντίον του Ιουλιανού, επιτρέψτε μου την έκφραση, με τα κρεμμυδάκια! Τι είσαι εσύ; Η γλώσσα είναι δικό σου κτήμα; Θα μας απαγορεύσεις να μαθαίνουμε την ελληνική γλώσσα; «Ελλάς εμή», η Ελλάδα είναι δική μου. «Αττικός συ, αττικοί και ημείς», είσαι συ αττικός, είμαστε αττικοί και ημείς. Και μόνο για την περίπτωση που θα επιτύγχαναν τα μέτρα αυτά του Ιουλιανού, ιδιαίτερα ο Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος έγραψε ποιήματα με μέτρα ιαμβικά και άλλα για να διδάσκονται οι χριστιανοί μαθητές ποίηση αρχαία Ελληνική και τραγωδία γραμμένα από τον Άγιο Γρηγόριο Θεολόγο. Και λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος «πάσιν ανωμολογήσθαι τον νουν εχόντων, παίδευσιν είναι το μείζον αγαθών», όλοι ομολογούν ότι η Παιδεία είναι το μεγαλύτερο αγαθό. «Ου μόνον δε ταύτην την ημετέραν», όχι μόνον την δική μας, τη χριστιανική «αλλά και την θύραθεν, ην πολλοί χριστιανοί διαπτύουσιν κακώς ειδότες», όχι μόνο τη δική μας, τη χριστιανική παιδεία, το Ευαγγέλιο, την Αγία Γραφή, έχει τα πρωτεία αυτή, αλλά και τη θύραθεν, την Ελληνική Παιδεία, την οποία μερικοί χριστιανοί την αποφεύγουν κακώς ποιούντες, κακώς ειδότες, είναι σκληροί κι αγράμματοι αυτοί.

Και δεν έκαναν τίποτε οι Τρεις Ιεράρχες στο θέμα της συζεύξεως χριστιανικής και ελληνικής παιδείας, αυτό που έκανε ο Απόστολος Παύλος. Μερικές φορές οι ομιληταί και οι θεολόγοι όταν μιλούν των Τριών Ιεραρχών κάνουν ένα σοβαρό λάθος. Και το σοβαρό λάθος είναι ότι ομιλούντες περί των Αγίων Τριών Ιεραρχὠν, λένε ότι οι Τρεις Ιεράρχαι έκαναν την σύνθεση της Χριστιανικής και της Ελληνικής Παιδείας· είναι λάθος. Δεν έκαναν την σύνθεση, διετήρησαν την σύνθεση και προφύλαξαν την σύνθεση από του χωρισμού, που επιχειρούσε ο Ιουλιανός. Ο Ιουλιανός θέλησε να ξεχωρίσει τη Χριστιανική από την Ελληνική Παιδεία και οι Τρεις Ιεράρχες είπαν, «είναι και δική μας η Ελληνική Παιδεία». Τι έκανε ο Απόστολος Παύλος; Δεν μνημονεύει μέσα στις Επιστολές του και μέσα στις Πράξεις των Αποστόλων, στις δημηγορίες του, χωρία Ελλήνων ποιητών; «του γαρ και γένος εσμέν», «ζητείν αυτόν και εύροιεν και ου μακράν εξ ημών απέχοντος». Έχουν διαπιστώσει πολλοί ερευνητές ότι μέσα στις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου υπάρχουν του κόσμου τα κείμενα από αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Επομένως, η σύζευξη Χριστιανικής και Ελληνικής Παιδείας κι όπως λέει κι ο μεγάλος θεολόγος π. Γεώργιος Φλορόφσκι, ο ελληνισμός είναι ενωμένος στη φύση, μέσα στην κούνια του χριστιανισμού, είναι αδιαίρετη κατηγορία της χριστιανικής σκέψεως. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις χριστιανισμό και ελληνισμό. Κι έχουμε τώρα τους ανοήτους δωδεκαθεϊστάς και ειδωλολάτρες, οι οποίοι προσπαθούν να επαναφέρουν το όραμα και την τακτική του Ιουλιανού του Παραβάτη και του Γεωργίου Πλήθωνος και να πουν ότι, δική μας είναι η Παιδεία και η ειδωλολατρία μαζί· ότι η Ελληνική Παιδεία ταιριάζει με την ειδωλολατρία όχι με τη χριστιανική πίστη.

Αγαπητοί μου, και τελειώνω μ’ αυτό σεβασμιώτατε, ο Ελληνισμός θριάμβευσε και μεγαλούργησε σε δύο περιόδους: τον 4ο π.Χ. αι. όταν κυριάρχησε στη φιλοσοφία η μεταφυσική πνοή του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους και μετά των Πυθαγορείων και θριάμβευσε επίσης ο Ελληνισμός και η Ελληνική Παιδεία στον 4ο μ.Χ. αι., και οι δύο χρυσοί αιώνες. Αλίμονο αν φτάναμε στο σημείο να αποχωρίσουμε τα δύο! Έχουμε αυτή την μεγάλη ευλογία, κουβαλούμε δύο παραδόσεις, να κουβαλούμε τον Παρθενώνα και την Αγιά Σοφιά, να κουβαλούμε τους αρχαίους Έλληνες σοφούς με όσα σημάδια έχουν καλά, αρετής έπαινος, εκτός, λέει ο Μέγας Βασίλειος προς τους νέους, εκτός από τις αναφορές στους θεούς· που κι αυτό βέβαια δείχνει πόσο θεοσεβείς ήσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Και το κάνει αυτό ο Μέγας Βασίλειος όχι μόνο γιατί θέλει να παρουσιάσει την σημασία του ενός Θεού, αλλά και γιατί ο βίος και οι αναφορές στην μυθολογία στους θεούς είναι γεμάτα από πολέμους, από έριδες κι από ανηθικότητες. Ο Δίας ο ανώτερος, λέει ο Μέγας Βασίλειος, γύριζε από κρεβάτι σε κρεβάτι στην κάθε θεά. Παίρνουμε λοιπόν τα καλά στοιχεία, τα υγιή από τον αρχαίο Ελληνισμό και μαζί με τον υπέροχο λόγο του Ευαγγελίου, τον άφθαστο λόγο, ο τέλειος λόγος, η τέλεια αποκάλυψη, η τέλεια αλήθεια, υπηρετουμένη και επενδεδυμένη από τον τέλειο λόγο της αρχαίας Ελληνικής σκέψεως.

Αυτοί λοιπόν είναι εν ολίγοις. Νομίζω πως και πάλι λίγο ξέφυγα από αυτά που είχα προγραμματίσει εδώ να σας πω, ας μείνουν όμως σήμερα αυτά κι αν ο Θεός βοηθήσει να καταγραφούν αυτά σ’ ένα γραπτό κείμενο, εκεί θα υπάρχουν και περισσότερες αναφορές.

Ας διδαχθούμε από το έργο των Τριών Ιεραρχών. Μπορεί σήμερα να επανέλθει η Παιδεία μας στη θεοσέβεια και στην αρετή; Μπορούν τα παιδιά μας να πάψουν να είναι ομάδες αλητών και αγέλες λύκων και στα σχολεία μας να διδάσκεται η πορνογραφία; Τα παιδιά μας να είναι, όπως έλεγε ο Άγιος Κοσμάς, γουρουνόπουλα; Στην Τουρκοκρατία, όταν πήγαν τα παιδιά στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, λέει, «τι τα φέρατε τα παιδιά σας; Αυτά είναι γουρουνόπουλα». Αν δεν ξέρουν τι είναι Θεός, τι είναι αρετή, τι είναι άγιοι, τι είναι Θεός, τι είναι Αγία Τριάδα, αν δεν παν στο σχολείο να μάθουν γράμματα, αυτά είναι γουρουνόπουλα! Μπροστά λοιπόν σ’ αυτήν την τάση της Παιδείας η μόνη διέξοδος που έχουμε είναι ν’ ακολουθήσουμε τη ζωή και το παράδειγμα και τη διδασκαλία των Αγίων Τριών Ιεραρχών και όσα αυτοί έκαναν στην εποχή τους και επέβαλλαν τους σκοπούς της Παιδείας και εξημέρωσαν την ανθρωπότητα, όχι μόνο την Ελλάδα, εν γένει τους άγριους τους εξημέρωσαν, τους έφεραν στον πολιτισμό· σήμερα δεν κάνουμε τίποτα, υποπροϊόντα. Αν λοιπόν θέλουμε, πρέπει ξανά πίσω, επιστροφή στους Τρεις Ιεράρχες. Και αντίσταση στα θλιβερά και νοσηρά φαινόμενα της σημερινής Παιδείας.

Σας ευχαριστώ.

Εμείς ευχαριστούμε τον π. Θεόδωρο Ζήση, για τις αφορμές, τις οποίες παρέσχε σε όλους μας για γόνιμο προβληματισμό. Και όλοι εκλάβαμε τις αναφορές του στους Τρεις Ιεράρχες, αναφορικώς προς το θέμα της Παιδείας των νέων, ως μία κραυγή αγωνίας για όλα αυτά, τα οποία τεκταίνονται εις την νεοελληνική πραγματικότητα· όλα αυτά, τα οποία μας γεμίζουν από αισθήματα αθυμίας και προβληματισμού για την προσπάθεια, η οποία επιχειρείται για να βγει ο Χριστός από τα σχολεία, για να βγει το ήθος και η αρετή από τον πνευματικό ορίζοντα των παιδιών. Δυστυχώς η νεοελληνική παιδεία όλο και περισσότερο δίδει την εντύπωση ενός υδροκεφάλου θηρίου. Φορτώνουμε στα παιδιά μας γνώσεις συνέχεια. Φορτώνουμε στα παιδιά μας όλα αυτά, τα οποία έχουν την αξία τους αλλά αδυνατίζεται η ψυχή τους· δεν φροντίζουμε παράλληλα να δίνουμε στα παιδιά μας αφορμές θεοσέβειας, ευκαιρίες αρετής, δεν φροντίζουμε να καλλιεργούμε στα παιδιά μας όλα αυτά, τα οποία και εις τα οποία ανεφέρθη ο π. Θεόδωρος. Και η ευθύνη ανήκει σε όλους μας. Ο εύκολος δρόμος είναι να ρίπτομεν εις τους άλλους τις ευθύνες είτε αυτοί οι άλλοι είναι τα συστήματα τα πολιτικά, οι εκάστοτε κυβερνήσεις, είτε οι άλλοι είναι η κοινωνία μας, η οποία βρίσκεται εις μίαν πνευματικήν σύγχυσιν, είτε είναι οποιοσδήποτε άλλος εκτός ημών. Αλλά υπάρχει ευθύνη σε όλους μας άλλωστε γι’ αυτό το κατάντημα της παιδείας μας, για το γεγονός ότι τα γράμματα έχουν γίνει πλέον άθεα. Δεν διδάσκεται ο Χριστός μέσα στα σχολεία. Ήδη πυκνώνουν οι φωνές όλων εκείνων, οι οποίοι αύριο μεθαύριο, κι αυτό το αύριο μεθαύριο δεν θα είναι πολύ αργά, που θα διεκδικήσουν και θα επιβάλλουν το να κατέβουν τα σύμβολα τα θρησκευτικά από τα σχολεία. Ελέγοντο αυτά, ότι θα έρθει η εποχή και ήδη η εποχή έρχεται. Όταν θα ‘ρθουν με θρασύτητα και θα αποκαληθώσουν τις εικόνες από τα σχολεία, θ’ αποκαθηλώσουν τα θρησκευτικά σύμβολα, αφού προηγουμένως έχουν αποκαθηλώσει κάθε εικόνα αρετής και ήθους και αγιότητας απ’ την ψυχή των παιδιών μας. Έχουμε ευθύνη όλοι μας. Και η ευθύνη βρίσκεται και στη δράση όταν αυτή είναι αντίθεη και αντιπαιδαγωγική, ευθύνη όμως υπάρχει και στη σιωπή, όταν δηλαδή εμείς σιωπούμε. Διότι αδελφοί μου, δυστυχώς, στην πατρίδα μας έχει διαμορφωθεί η εξής πραγματικότητα· υπάρχει μία μειοψηφία, η οποία είναι θορυβώδης και η οποία έχει βήματα, μέσα από τις τηλεοράσεις, μέσα από τις εφημερίδες, για να προβάλλει τις ιδέες της, οι οποίες είναι μακράν από την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας· και υπάρχει και μία μεγάλη σιωπηρά πλειονοψηφία. Και υπάρχει μεγάλη ευθύνη σ’ αυτή την σιωπή. Διότι σιωπή σημαίνει συνενοχή, σιωπή σημαίνει συμπόρευση σ’ αυτόν τον κατήφορο τον πνευματικό και ηθικό. Και αυτή η σιωπή αφορά όλους μας όταν στεκόμεθα απλοί θεατές σε αυτήν την κατακρεούργηση της ανθρωπίνης παιδικής ψυχής. Υπάρχει ευθύνη στην οικογένεια, όταν οι γονείς έπαψαν ν’ ασχολούνται με την ψυχή των παιδιών. Λέει ο ιερός Χρυσόστομος, «από της εστίας η παιδεία», δηλαδή από το σπίτι ξεκινάει η καλλιέργεια, η παιδεία. Πόσοι από τους νέους γονείς μιλούν για το Χριστό στα παιδιά τους; Πόσοι από τους νέους γονείς όμως έκαναν οι δικοί τους οι γονείς, να πάρουν το παιδί τους και πρώτοι αυτοί να πάνε την Κυριακή στην εκκλησία; Αυτά φαντάζουν εικόνες μιας παρωχημένης εποχής, οι οποίες όμως τόσο πολύ κοστίζουν εις την ζωήν όλων. Πόσοι γονείς μιλούν στα παιδιά για την αξία της αρετής, της εντιμότητας, της αλήθειας; Πόσοι το κάνουν αυτό; Ή πόσοι είναι εκείνοι οι γονείς, οι οποίοι εξαντλούν το ρόλο τους μόνο στο να παρέχουν στα παιδιά των υλικές δυνατότητες, τα ενδύματα και τις δυνατότητες μιας περαιτέρω προόδου, όπως εκείνοι τουλάχιστον την εννοούν την πρόοδο; Το ακριβό προνόμιο του να είναι κανείς γονιός, οι σύγχρονοι γονείς το έχουν εξαργυρώσει με αυτές τις μικρές και ήσσονος σημασίας παροχές. Άρα λοιπόν, το πρόβλημα ξεκινά από το σπίτι, όταν ο πατέρας και η μάνα δεν βρίσκει ώρα να ασχοληθεί με το παιδί, όταν ο πατέρας και η μάνα δεν μιλά για το Χριστό, δε μιλάει για την αρετή, δε μιλάει για την Εκκλησία, δε μιλάει για όλα εκείνα τα μεγάλα, τα οποία στήριξαν αυτή την Πατρίδα και αυτό το Γένος. Και περνά η ευθύνη στα σκολειά με όλο αυτό το περιβάλλον, το οποίο έχει δημιουργηθεί. Είναι πόνος, αυτός ο οποίος βγαίνει από την καρδιά μας. Δεν έχουμε καμία διάθεση να ελέγξουμε κανέναν. Αλλά έχουμε το χρέος και την ευθύνην να καταθέσομε την μαρτυρία και την κραυγή της αγωνίας. Πού ‘ναι τα δικά μας τα σκολειά, όταν ξέραμε να υπακούμε στους δασκάλους μας, οι οποίοι ήταν πρόσωπα ιερά. Δέστε τις σημερινές εποχές. Δάσκαλοι και παιδιά έχουν γίνει ένα πράγμα κι αυτό στο όνομα του πλησιάσματος των δασκάλων προς τα παιδιά· πλήρης ισοπέδωσις. Και τα παιδιά τα έχουν όλα ισοπεδώσει γι’ αυτό και περνούν σ’ αυτήν την απαξίωση και τον μηδενισμό. Για να μην είπω και τα αλλεπάλληλα νομοθετήματα της πολιτείας μας, από όλους τους χρωματισμούς, που συντείνουν και κατατείνουν εις την αποκαθήλωση όλων αυτών των μεγάλων και ιερών: να φύγει ο παπάς απ’ το σχολείο, να σταματήσει η εξομολόγηση από το σχολείο, να παρακμάσει ο εκκλησιασμός, ο οποίος επαφίεται εις το φιλότιμο του κάθε διευθυντού ή του κάθε δασκάλου. Είναι χειροβομβίδες, είναι ωρολογιακές βόμβες, τις οποίες βάζουμε στα θεμέλια της κοινωνίας μας και της ζωής μας και περνάμε μετά εις την κοινωνίαν μας και περνάμε μετά και σε όλα εκείνα, και στην Εκκλησία μας, όταν αυτή δεν βγάζει το πρόσωπο του Χριστού. Υπάρχει ευθύνη σε όλους μας. Ευθύνη στη δράση την αντίθεη, ευθύνη και στη σιωπή, η οποία σημαίνει συνενοχή. Γι’ αυτό και πρέπει όλοι να ζωστούμε· να ζωστούμε και να ριχτούμε εις τον καλόν αγώνα εμπνεόμενοι από τους Τρεις μεγίστους φωστήρας της τρισηλίου Θεότητος, τους μεγάλους αυτούς Πατέρας της Εκκλησίας μας και γνώστες της ανθρωπίνης ψυχής. Να εμπνευστούμε από τα δικά τους μηνύματα, από τη δική τους ζωή, για να έρθει και πάλι η ελπίδα στην Πατρίδα μας, η ελπίδα για τα παιδιά μας.

Εύχομαι σε όλους σας, εύχομαι στα παιδιά μας, εύχομαι στους καθηγητές μας, στους δασκάλους μας να έχουν πλούσιον τον φωτισμόν του Αγίου Πνεύματος και το παράδειγμα των Τριών Ιεραρχών να καθοδηγεί τη ζωή τους. Υπάρχουν και καλοί καθηγητές, τους οποίους τιμούμε. Υπάρχουν και δάσκαλοι, οι οποίοι έχουν συνέπεια στην ζωήν τους, των οποίων φιλούμε το χέρι με σεβασμό. Υπάρχουν, υπάρχουν και αυτοί, αλλά θέλουμε και παρακαλούμε να είναι οι περισσότεροι, να είναι εκείνοι, οι οποίοι θα χαρίσουν και πάλι την ελπίδα στον κόσμο.

-Η Χάρις του Κυρίου μας μετά πάντων ημών, πάτερ Θεόδωρε, θερμώς ευχαριστούμε για την παρουσία σας και για τους λόγους σας και οι Τρεις Ιεράρχες ας φωτίζουν κι ας καθοδηγούν τη ζωή όλων μας. Αμήν.

πηγή: Ι.Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Τα παράλογα της «αργίας» των Τριών Ιεραρχών

2012-01-27T23:53:00.001+02:00

Γράφει ο Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Παράλογο Α: Αργία για τη …μισή Εκπαίδευση.

Σύμφωνα με τα ΠΔ 200 και 201/1998 οι νηπιαγωγοί και οι δάσκαλοι καθώς και οι μαθητές της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης υποχρεούνται να συμμετέχουν στις εκδηλώσεις για την εορτή των Τριών Ιεραρχών. Για τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση αναφέρεται μόνο ότι είναι αργία η ημέρα αυτή και η φετινή εγκύκλιος λέει ότι το κάθε σχολείο αποφασίζει εάν θα συμμετέχει στον εκκλησιασμό ή/και σε σχετικές εκδηλώσεις.

Παράλογο Β: Τι εστί σχολική αργία;

Η σύναξη των τριών Πατέρων της Εκκλησίας σε μια ημέρα διαφορετική από την ημέρα μνήμης του καθενός και η σύνδεση της σύναξης των φωτισμένων αυτών ανθρώπων με την παιδεία έχει άλλο σκοπό από αυτόν που διαφαίνεται στη φετινή εγκύκλιο.

Προφανώς, ο νομοθέτης της σχολικής αυτής αργίας εννοεί διάθεση της ημέρας όχι για μαθήματα αλλά για εκδηλώσεις σχετικές με την παιδεία. Κι αν ο εκκλησιασμός μαθητών και εκπαιδευτικών δεν είναι από όλους επιθυμητός, θα έπρεπε τουλάχιστον κάθε σχολείο να οργανώσει κάποια δραστηριότητα – εκδήλωση για την πολύπαθη παιδεία (π.χ. ομιλία, συνάντηση με ανθρώπους των γραμμάτων, ανοιχτή συζήτηση, κ.α.).

Παράλογο Γ: Ημέρα της παιδείας. Με πόσους μαθητές και εκπαιδευτικούς;

Αυτή η «συγκινητική» κίνηση του Υπουργείου για την αυτοδιαχείριση της ημέρας τι αποτελέσματα θα έχει; Για να μην με κατηγορήσεις για γκρινιάρη, θα ήθελα φίλε αναγνώστη να με ενημερώσεις εάν βρεις ένα σχολείο στο οποίο σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα να συμμετέχει σε εκδηλώσεις για την παιδεία. Φαντάσου τι θα γινόταν εάν στις 17 Νοεμβρίου (ημέρα για τη δημοκρατία και την πολιτική ελευθερία) έλεγε το Υπουργείο Παιδείας να συμμετέχουν όσα σχολεία επιθυμούν.

Λογικό Α: Η επιλεκτική αυτοδιαχείριση οδηγεί στην υποβάθμιση και κατάργηση της ημέρας.

Θαύμασε το μεγαλείο της φετινής εγκυκλίου: Σε μια έξαρση επιλεκτικής «δημοκρατικής ευαισθησίας» λέει ότι τα σχολεία δύνανται να συμμετάσχουν στον εκκλησιασμό ή / και στις εκδηλώσεις με ευθύνη του Διευθυντή και του Συλλόγου των καθηγητών. Πώς; Με εντολή του Διευθυντή; Με ψηφοφορία και όποια άποψη βγει, αυτή και επιβάλλεται; Με κλήρωση; Με επίκληση στη λογική, στο φιλότιμο, στην ευαισθησία;

Πραγματικά, θα ήθελα να ξέρω πώς ακριβώς φαντάζεται η πολιτική ηγεσία και οι συμβουλάτορες του ΥΠΔΒΜ την εορτή της παιδείας. Να μας δώσουν ένα σκεπτικό, βρε αδερφέ. Ή είναι αργία και καθόμαστε όλοι στο σπίτι μας όπως κάνουμε την Καθαρά Δευτέρα ή είναι ημέρα της παιδείας και είμαστε όλοι στο σχολείο μας για να τιμήσουμε την παιδεία και να αναλογιστούμε γι’ αυτήν. Ή μήπως «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάμε για σχοινί», αγαπητό Υπουργείο;

πηγή: theologosnaf.blogspot.com

Μήνυμα Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου για την εορτή των Τριών Ιεραρχών

2012-01-27T16:55:00.003+02:00

ΜΗΝΥΜΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ & ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

κ. Ιερωνύμου Β'

Προς τους Εκπαιδευτικούς των Σχολείων της Αθήνας

Με την ευκαιρία της εορτής των Τριών Ιεραρχών

Αθήνα 21 Ιανουαρίου 2012

Αγαπητοί μου Εκπαιδευτικοί, Αγαπητά μου παιδιά,

Η Εκκλησία μας εορτάζει τους «αναφθέντας άνθρακας, εκ του αστέκτου πυρός». Αυτούς που μας φώτισαν με το φως του Αγ.Πνεύματος και ο λόγος τους για την Παιδεία δεν είναι κενός αλλά ουσιαστικός γιατί αφορά κάθε άνθρωπο...

Εορτάζουμε τρεις αγίους των οποίων ο βίος και το παράδειγμα παραμένει ακατανόητο. Αν και πλούσιοι έγιναν φτωχοί για χάρη μιας ιδέας θα λέγαμε σήμερα, για χάρη του Χριστού, όπως κηρύττει η Εκκλησία μας.

Ποιος είναι ο βίος των Τριών Ιεραρχών; Συνοπτικά ήταν τρείς νέοι, παιδιά ευκατάστατων οικογενειών. Σπούδασαν στις καλύτερες σχολές της εποχής, έχοντας τους καλύτερους δασκάλους, όλες σχεδόν τις επιστήμες του καιρού τους. Στην κορύφωση της νιότης και των σπουδών τους εκεί που οι δρόμοι για την εξουσία, τη δόξα, τον πλούτο και την καταξίωση ήταν ανοικτοί, αποσύρονται στην έρημο, πωλούν την περιουσία τους γιατί αγάπησαν βαθιά το Θεό και τον άνθρωπο. Με τα μέτρα της εποχή μας «απέτυχαν» διότι άφησαν τη δόξα, την εξουσία και τις τιμές για να μοιραστούν τη χαρά, τον κόπο και τον πόνο των συνανθρώπων τους διακονώντας τους ολόκληρη τη ζωή τους στο όνομα του Κυρίου μας.

Ήταν «εκτός πραγματικότητας», «αιθεροβάμονες» για τους σύγχρονους Έλληνες γιατί ήταν πατέρες που ποίμαναν την αγωνία των ανθρώπων για να τους θρέψουν με τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος.

Ποιος πραγματικά εορτάζει σήμερα; Εκείνοι που μπορούν να αγαπούν. Οι δάσκαλοι που τολμούν να υπηρετούν την αγωγή που σήμερα είναι παραγκωνισμένη, τη σπουδή που βαθαίνει τα ερωτήματα και δεν διαμελίζει τη γνώση. Οι γονείς που αγαπούν τόσο τα παιδιά τους ώστε να μην εγκλωβίσουν το μέλλον τους σε μερικών ωρών εξετάσεις για μια προοπτική που αποδεικνύεται αβέβαιη. Οι μαθητές που επαναστατούν στην ανία και στην κόπωση της επιλεκτικής μάθησης και τολμούν να θέτουν ερωτήματα και να ψάχνουν βιβλιοθήκες. Οι ιερείς που είναι «εκτός ύλης» επειδή επιμένουν με τη διακονία τους να φροντίζουν τους ανθρώπους μαθαίνοντας τους στο όνομα του Χριστού, να πιστεύουν, να αγαπούν, να ελπίζουν να επιμένουν ακόμα και όταν είναι μόνοι.

Εορτάζουν όλοι εκείνοι που δεν σταματούν σε επιδόματα την προσπάθεια τους αλλά αντιλαμβάνονται το ψωμί του αδελφού ως ζήτημα βαθύτατα πνευματικό και αγωνίζονται να αλλάξουν οι άνισες και άδικες δομές των κοινωνιών μας.

Όσοι δεν κάμπτονται από απειλές και βασανιστήρια και μπορούν όπως ο Μ. Βασίλειος να απαντούν στους εκάστοτε άρχοντες: « αρπαγή περιουσίας δεν φοβάμαι, γιατί δεν έχω τίποτε άλλο εκτός από λίγα τριμμένα ράσα και λίγα βιβλία. Εξορία δεν γνωρίζω γιατί οι τόποι δεν με εμποδίζουν να προσεύχομαι».

Όλοι όσοι παραμένουν «των Αποστόλων ομότροποι» μπορούν και πορεύονται σε ένα αμήχανο κόσμο επόμενοι των Τριών Δασκάλων της οικουμένης.

Αίτηση εγγραφής στην Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων

2012-01-27T16:21:00.001+02:00

Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων ανήρτησε στην ιστοσελίδα της την Αίτηση εγγραφής στην Ένωση που πρέπει να συνοδεύεται από: α) Τό δελτίο ἀτομικῶν στοιχείων

καί β) Ἀντίγραφο τοῦ πτυχίου.

Τό δικαιωμα ἐγγραφῆς ἀνέρχεται σέ 5 Εὐρώ και μπορεί να ἀποσταλλεί με ταχυδρομική ἐπιταγή ἤ μέσῳ τῆς Τραπέζης Eurobank Ergasias (ἀριθμός λογαριασμοῦ(0 0 2 6 - 0 2 1 5 -4 7 - 0 1 0 1 0 2 8 1 5 2).

Δείτε τα έντυπα της Αίτησης αλλά και του Δελτίου ατομικών στοιχείων πατώντας το Διαβάστε περισσότερα

Κατεβάστε το έγγραφο πατώντας το Download του Scribd
Αίτηση εγγραφής